پهپاد های از دهه ۱۹۷۰ و حتی قبل از ان کم کم جای خود را در ارتشها باز کردند اگرچه فراگیر شدن پهپاد به دهه ۱۹۹۰ به بعد بر میگردد. اولین چیزی که از شنیدن پهپاد به ذهن انسان می رسد یک هواپیما است ولی واقعیت این است که ما بالگرد بدون سرنشین نیز در جهان داریم. البته هواپیما بدون سرنشین بخش عمده پهپاد ها را تشکیل میدهند زیرا انها میتوانند هر نقشی را بازی کنند و به صورت کلی پهپادها به عنوان وسیله شناسایی ساخته شدند که همواره نقش بوده که هواپیماهای سرنشین دار انجام میدادند تا بالگرد و حتی نسخه رزمی انها نیز به نوعی بخشی از وظیفه هواپیماهای سرنشین دار را انجام میدهند
ولی چرا نیاز به بالگرد بدون سرنشین است. دلیل ان کاملا مشخص است . پهپاد در نیروی های دریایی در نقش شناسایی چه شناسایی دریایی و چه ساحلی بسیار به کار می آید ولی شناورهای دریایی دارای فضای کافی برای بلند و فرود اوردن پهپاد را نداند. یکی از روش های معمول نیروی های دریایی شلیک پهپاد از روی سکو با کمک راکت کمکی و بازیابی ان با تور است یعنی پهپاد در پایان ماموریت به سرعت وارد یک تور در اسمان شده و متوقف و بازیابی می شود ولی نمی توان یک پهپاد بزرگ و حتی مسلح را با تور بازیابی کرد و این روش تنها برای پهپادهای کوچک موثر بود از این رو باید چاره دیگر اندیشیده میشد

AIR_MQ-8B_Afghanistan_Maintenance_Ready_NAVAIR_lg
در سالهای پس از سالهای ۲۰۰۰ نیروی دریایی امریکا در استانه خروج از خدمت پهپاد تک موتور پیستونی ار کی ۲ بود. ار کیو ۲ یک پهپاد کوچک که با کمک اسرائیل در دهه ۱۹۸۰ تکمیل شده بود و نیروی دریایی ان را از عرشه  ناو های جنگی خود شلیک میکرد و با تور بازیابی میکرد. نیروی دریایی در هنگام جایگزینی ان میخواست تا پهپاد جدید بتواند محموله شناسایی سنگین‌تری را حمل کند . بر اساس نیاز نیروی دریایی پهپاد جدید باید بتواند ۹۰ کیلوگرم محموله را تا برد ۲۰۰ کیلومتری حمل کند و از این رو به سرعت فهمید نمیتواند از یک هواپیما استفاده کند زیرا زیادی سنگین میشد و استفاده از تور غیر ممکن
از این رو نیروی دریایی خواهان یک هواگرد الگوی عمود پرواز شد و البته در مرحله اول به این مسئله اشاره نشده بود که منظور از عمود پروازی ایا طرحی مشابه یک بالگرد است ویا نه؟!سه شرکت در این مناقصه شرکت کردند. بوئینگ ، بل و نروث روپ گرومی و در نهایت نروث روپ پیروز شد . نروث روپ به نیروی دریایی یک بالگرد بدون سرنشین بر اساس بالگرد کوچک تجاری Schweizer 330 را پیشنهاد داد. این بالگرد یک بالگرد کوچک دو سرنشین با یک موتور توربوشفت ۲۳۵ اسب بخاری بود . نسخه که گرومی پیشنهاد داده بود کمی کوچکتر و متفاوت بود و از یک موتور متفاوت  Rolls-Royce 250-C20 بهره می برد که سوخت جی پی ۸ مصرف میکرد و ذخیره سازی ان درون ناو اسان تر بود
بر اساس پیشنهاد گرومی بالگرد بدون سرنشین دارای یک برجک اپتیک در زیر بدنه بود که دارای یک دوربین دید حرارتی، یک دوربین مدار بسته، یک مسافت یاب لیزری با توان نشان گذاری لیزری بود و دارای خط ارتباط داده برای هدایت ان از ناو اواکس ویا زیر دریای ویا هر منبع دیگر بود و حتی میتواند تصاویر خود را برای هر منبع نظامی ارسال کند و برد ان به ۲۸۰ کیلومتر می رسید. از نظر نیروی دریایی و تفنگداران دریایی این بهترین گزینه بود. بالگرد جدید MQ-8A نامیده شد که تنها پیش نمونه ان تولید شد ولی نسخه تولید MQ-8B نامیده شد

mq-8b_ffg-56 800px-MQ-8B_Fire_Scout
اگرچه ازمایشات MQ-8A خوب پیش می رفت ولی نیروی دریایی خواهان این بود که ام کیو ۸ به غیر از توان شناسایی توان اتش نیز برای پشتیبانی ویا نابودی اهدافی که توسط خود ام کیو۸ شناسایی شده بود شد. از این رو نروث روپ بالگرد را کمی بزرگتر کرد و در حالی که نسخه اولیه دارای یک پروانه دو تیغه بود نسخه جدید مجهز به چهار تیغه شد و وزن ان به ۱۴۳۰ کیلوگرم در حالت سبک افزایش یافت و میتوانست ۳۲۰ کیلوگرم محموله را حمل کند. بالگرد دارای دو بالچه در دو طرف شد تا بتوان یک محموله تسلیحاتی را با خود حمل کند
تسلیحات این مدل شامل تا دو موشک لیزری هلفایر می شد ولی از انجای که این تعداد کم بود نیروی دریایی روی این بالگرد بدون سرشنین نسخه هدایت لیزری راکت هایدرا را نصب کرد. این راکتها در یک غلاف چهار لول ( در مجموع دو غلاف با هشت راکت ) نصب می شدند و دارای برد ۸ کیلومتر بود و با نشان گذاری لیزری دقت انها کمتر از دو متر بود. همچنین میتوانید به جای سلاح زیر هر بال یک محفظه بار با مجموع حمل ۹۰ کیلوگرم بار برای حمل مهمات برای سربازان در میدان جنگ ویا هر تجهیزاتی که انها نیاز داشتند مورد استفاده قرار بگیرد
تجهیزات الکترونیک زیر دماغه ارتقا یافتند و شامل سامانه دید حرارتی با توان تعقیب خودکار هدف برای نشان گذار لیزری بود و سامانه دید حرارتی نیز به سامانه نسل سوم ارتقا یافت
این نسخه درسال ۲۰۰۶ میلادی تولید شد و در سال ۲۰۱۰ به مرحله اولیه عملیاتی رسید. طی یک سری تمرینات نشان داد همکاری بسیار خوبی میتواند با بالگرد های سرنشین داری چون سی هاوک نیروی دریایی و سوپر کبرا تفنگداران دریایی داشته باشد و در رشته‌ تمریناتی ام کیو۸ هدف را پیدا میکرد و سوپر کبرا سر رسیده و انها را نابود میکردند. تصاویر این پهپاد توسط افسر اسلحه سوپر کبرا قابل دیدن بود انها هدف را مشخص میکرد و در صورت نیاز به ان حمله میکردند. در سال ۲۰۱۱ بر روی این پهپاد راکتهای هدایت لیزری نصب شد و در سال ۲۰۱۲ نیروی دریایی رادار باند ایکس روزنه ساختگی RDR-1700 را زیر بدنه این پهپاد نصب کرد که توان جستجوی ۳۶۰ درجه را داشت و برد جستجوی ان به ۸۰ کیلومتر می رسید . این رادار در حالت ابر ویا طوفان شن نیز میتوانست دست به نقشه برداری رادار از سطح زمین بزند و می تواند تا ۲۰ هدف را تعقیب کند. نروث روپ طی قرار داد ۳۳ میلیون دلاری در سال ۲۰۱۴ رادار AN / ZPY-4 (V) 1 را روی این پهپاد نصب کرد که توان تعقیب ۲۰۰ هدف را داشت و برد جستجوی ان به ۱۲۰ کیلومتر نیز می رسد . از این رو از این بالگرد برای جستجو و نجات در صورت نیاز، تصویر برداری رادار از مواضع دشمن نیز میتوان به خوبی استفاده کرد .
برنامه بعدی برای سال ۲۰۱۷ تجهیز ام کیو۸ بی به سنسور تشخیص مین های دریایی برای کشف انها و خنثی سازی توسط بالگردهای مین روب است. همکنون نیروی دریایی ۳۰ فروند ام کیو ۸ بی در خدمت دارد

ام کیو 8 بی در حال شلیک راکت هدایت لیزری

ام کیو ۸ بی در حال شلیک راکت هدایت لیزری

ام کیو 8 و راکت هدایت لیزری

ام کیو ۸ و راکت هدایت لیزری

MQ-8C Fire-X
نیروی دریایی از ام کیو ۸ بی راضی بود ولی خواهان افزایش برد و قابلیت رزمی ان بود. از آنجایی که نیاز به بالگرد بزرگتر بود نورث روپ دست به یک ابتکار سریع و جالب زد. این ابتکار تبدیل بالگرد بل ۴۰۷ به یک بدون سرنشین بدوت تغییر خاصی بود. بل ۴۰۷ نسخه پیشرفته تر بالگرد مشهور و پر اوازه بل ۲۰۶ جت رنجر است . بل ۴۰۷ موتورهای قویتر دارد و همچنین دارای یک ملخ اصلی چهار تیغه است که پروازی آرامتری را فراهم میکند. در نسخه بدون سرنشین شیشه ها پوشانده شده  و یک سامانه هدایت از راه دور روی بالگرد نصب شده و در عقب بالگرد نیز تجهیزات کنترل قرار دارد
این نسخه دارای همان تجهیزات اپتیکی ام کیو ۸ بی است ولی فاقد توان رزمی بوده ولی با با شعاع رزمی بیش از ۱۰۰۰ کیلومتر توانایی بیشتری دارد. این نمونه توان حمل تا ۱۳۰۰ کیلوگرم بار را در زیر بدنه به شکل اویخته دارد و از این رو میتوان بار بیشتر و  سنگیتری نسبت به ۹۰ کیلو بار قابل حمل توسط ام کیو۸ بی حمل کند و از این رو در مناطق جنگی میتواند دست به کمک رسانی نیز بزند

ام کیو 8 سی

ام کیو ۸ سی

اولین پرواز این نمونه در ۲۰ دسامبر سال ۲۰۱۲ انجام شد و گرومی یک قرار داد ۲۶۲ میلیون دلاری برای توسعه ۲۸ فروند ام کیو ۸ سی بدست اورد . نیروی دریایی از عملکرد پرنده راضی بود ولی خواهان این شد که این پرنده بتواند سوخت بیشتر را حمل کند از این رو بخشی از فضای کابین سرنشین و بار به مخزن سوخت اضافی تبدیل شد تا بتوان تا ۱۲ ساعت دست به پرواز بزند. در جولای سال ۲۰۱۳ تحویل این بالگرد به نیروی دریایی اغاز شد . در سال ۲۰۱۴ رادار روزنه ساختگی AN / ZPY-1 که روی ام کیو ۸ بی نیز نصب شده بود روی این نسخه نیز  نصب شد. هر فروند از این بالگرد ۱۸ میلیون دلار قیمت دارد و نیروی دریایی ۹۶ فروند ان را تحویل گرفته است

MQ-8C 5-2012-1-mq-8c-fire-scout

مشخصات

نام MQ-8B MQ-8C
طول ۷٫۳ متر ۱۲٫۶ متر
وزن خالی ۹۴۰ کیلوگرم ؟
بیشترین وزن برخاستن ۱۴۳۰ کیلوگرم ۲۷۲۲ کیلوگرم
موتور یک موتور توربوشفت با ۴۲۰ اسب بخار یک موتور توربوشفت  ۷۰۰ اسب بخاری
بیشترین سرعت ۲۱۳ کیلومتر بر ساعت ۲۵۰ کیلومتر
مداومت پرواز ۵ ساعت ۱۲ ساعت با برد بیش از ۲۷۰۰ کیلومتر
محموله قابل حمل ۹۰ کیلوگرم ۱۳۰۰ کیلوگرم

ترجمه: عبدالحمید تارخ

منابع

http://www.northropgrumman.com/Capabilities/firescout

https://en.wikipedia.org/wiki/Northrop_Grumman_MQ-8C_Fire_Scout

 

57+

کاربرانی که این مطلب را پسندیده اند:

  • avatar
  • avatar
  • avatar
Copy Protected by Chetan's WP-Copyprotect.