ویلیام بوئینگ در سال ۱۹۱۶ شرکت هواپیما سازی بوئینگ را تاسیس کرد که امروزه  ان را مشهور ترین شرکت  هواپیمای جهان دانست  که تغریبا همه اسم ان را شنیده اند

با وجود این شرکت بوئینگ در دهه ۱۹۲۰ تنها در بخش غیر نظامی که البته هدف تاسیس شرکت بود فعالیت  داشت. امریکا در صلح بود و سیاست مداران ان چندان  مشتاق  جنگ نبودند از این رو بودجه زیادی در اختیار ارتش نبود. اولین فعالیت بوئینگ در زمینه نظامی به طرح بمب افکن وای بی ۹ بر میگردد. این بمب افکن  دو  موتوره  با چرخ های جمع شونده بود که بر اساس یک طرح غیر نظامی  بوئینگ  با نام مدل ۲۰۰ ساخته شده بود. تنها چند فروند از هر دو نمونه ساخته شده و نسخه بمب افکن وای بی۹ به نفع بمب افکن بی۱۰ ساخت لاکهید کنار رفت

ولی طرح وای بی ۹ منجر به توسعه طرح دو  موتوره ای با نام  مدل ۲۴۷ شد که یک طرح دو موتوره با چرخ های جمع شونده بود  و ۷۵ فروند ان به عنوان هواپیما مسافربری ساخته شد. این طرح تمام فلزی با دو موتور شعاع ساخت پرات اندوویتنی   یک تجربه عالی برای بوئینگ بود تا به سوی  هواپیماهای بزرگتر پیش برود.

  بوئینگ ۲۴۷ اولین طرح نظامی بوئینگ بود که وارد  خدمت ارتش شد و طی جنگ جهانی دوم به عنوانی یک  هواپیمای حمل و نقل برای ارتش  خدمت کرد

در سال ۱۹۳۴ بوئینگ یک پیشنهاد  از سوی  ارتش برای ساخت یک  بمب افکن دوربرد با توان حمل یک تن بمب در برد ۸۰۰۰ کیلومتری دریافت کرد. چنین بردی در ان زمان  در هیچ هواپیما  دید نشده بود. ولی در ان زمان میان دو جنگ دولت امریکا بسیار  صلح طلب بود و در بوئینگ بسیاری می دانستند چنین طرحی حتی اگر هم ساخته شود تولید نمی شود ولی در نهایت بوئینگ چند ماه بعد طرحی با نام ایکس بی ۱۵ را به ارتش پیشنهاد داد که با طول ۲۶ متر و چهار موتور بزرگترین هواپیما بود که امریکا تا ان دوران ساخته بود

ایکس بی ۱۵ در سال ۱۹۳۷ پرواز کرد و با چهار موتور پیستونی خود که هر یک ۱۰۰۰ اسب بخار قدرت فراهم می کرد و شش مسلسل   دفاعی یک قول بی شاخ دم در زمان خود بود که توان رسیدن به سرعت ۳۱۵ کیلومتر بر ساعت بود و می توانست  ۸۲۰۰ کیلومتر را طی کند.با وجود این تنها یک فروند از این هواپیما ساخته شد

تنها یک فروند ایکس بی 15 ساخته شد که روزگاری بزرگترین هواپیمای زمان خود دست کم در امریکا بود

تنها یک فروند ایکس بی ۱۵ ساخته شد که روزگاری بزرگترین هواپیمای زمان خود دست کم در امریکا بود

زمانی که بوئینگ روی طرح ایکس بی ۱۵ کار میکرد ،  ارتش در سال ۱۹۳۴ از بوئینگ بار دیگر خواست روی یک بمب افکن متوسط  با توان   یک مداومت  پرواز ده ساعته بود.  بوئینگ به سرعت با تغییر ایکس بی ۱۵ دست به توسعه  طرحی با نام بوئینگ  ۲۹۹  زد که ان نیز یک طرح چهار موتوره بود

بوئینگ ۲۹۹ یک هواپیما تمام فلزی دو باله با چرخ های جمع شونده بود که بال  در میانه بدنه قرار داشت. در زیر هر بال   یک چرخ جمع شونده قرار داشت و در عقب نیز یک چرخ کوچک  در زیر  دم . هواپیما دارای چهار موتور پیستونی  نه سیلندر  پرات اندو ویتنی ار ۱۶۹۰ هر یک با توان ۷۵۰ اسب بخار بود که هر کدام  دارای  یک ملخ سه تیغه  بود  . هواپیما دارای  طول ۲۰ متر و دهنه بال ۳۱ متر بود  که عملا ۶ متر از ایکس بی ۱۵  طرح قبلی بوئینگ کوچکتر بود(ایکس بی ۱۵ تنها یک  نمایش برای شوروی بود که قدرت امریکا در ساختی یک هواپیمای  بزرگ را به نمایش بگذارد)

هواپیما دارای  چند مسلسل دفاعی بود  که شامل  یک مسلسل  ۷٫۶۲ م م در  دماغه شیشه ای در جلوی هواپیما ، یکی مسلسل ۷٫۶۲  م م  رو بدنه، دو مسلسل  ۱۲٫۷ م م در دو طرف بدنه  و یک مسلسل ۷٫۶۲ م م  در زیر بدنه بود. مسلسل ۷٫۶۲ م م  از نوع برونینگ ۱۹۱۹  با توان اتش ۶۰۰ گلوله بر دقیقه بود و مسلسل ۱۲٫۷ م م از نوع مسلسل برونینگ ام۲ با سرعت اتش ۸۵۰ گلوله بر دقیقه بود.پنجره های مسلسل بر روی بدنه و دو طرف به شکل پنجره ای شیشه ای محدب بود  و هواپیما  در زیر بدنه دارای صفحه های  زره بود. خلبان و کمک خلبان در یک کابین کنار هم  در بالای  بدنه  قرار داشتند که با چند پله به بدنه راه داشت  و در میانه بدنه محفظه بمب با توان حمل ۲٫۱ کیلوگرم بود . در جلو و عقب محفظه بمب ،  محل قرار گیری خدمه مانند مسلسل چیها ، کاربر رادیو، مهندس پرواز  و ناوبر بمب انداز بود که برای دستراسی  به جلو و عقب بمب افکن  از طریق یک لوله باریک  سینه خیز از بالای سر محفظه بمب حرکت میکردند.

بوئینگ299

بوئینگ۲۹۹

بوئینگ۲۹۹ در ۲۸ جولای سال  ۱۹۳۵ در سیاتل پرواز کرد  و در ازمایشات به سرعت متوسط ۲۳۵ کیلومتر بر ساعت رسید اگرچه بیشترین سرعت به بالای ۴۱۰ کیلومتر بر ساعت بود.  با وجود این برای ورود به خدمت همچنان راه زیادی   باقی مانده بود. بوئینگ ۲۹۹ دو رقیب دیگر داشت یکی ساخت داگلاس و دیگری لاکهید . جالب اینکه  بوئینگ۲۹۹ با قیمت هر فروند دویست هزار دلار دو برابر رقیبان ،  قیمت داشت

 متاسفانه  تنها نسخه بوئینگ۲۹۹  در ۳۰ اکتبر سال ۱۹۳۵ در هنگام برخاستن سقوط کرد که خلبان ان کشته شد. دلیل سقوط در ترک در بخش میانه بدنه بود. قیمت بالا و در نهایت این  حادثه باعث شد  تا نیروی هوایی طرح داگلاس بی ۱۸ را انتخاب کند که یک طرح دو موتوره با یک سوم قیمت طرح بوئینگ  بود و البته نصف ان نیز  کارایی نداشت

با وجود این یک سال بعد  ارتش  امریکا متوجه شد که طرح بی ۱۸ داگلاس واقعا  یک طرح پیشرفته نیست و خواهان ساخت ۱۳ پیش نمونه از بوئینگ۲۹۹ برای تست با نام YB-17 شد

وای بی -۱۷ تفاوت چندانی  با بوئینگ۲۹۹ داشت اگرچه بال های کشیده تر داشت و شکل چرخ ها  فرود نیز فرق کرده بود ولی بزرگترین تفاوت ان  داشتن چهار موتور پرات اندوئیتنی ار ۱۸۲۰ بود. این موتور های نه سیلندر دارای  قدرت ۹۵۰ اسب بخار بودند که ۲۰۰ اسب بخار در هر موتور بیشتر    از موتور بوئینگ۲۹۹ نیرو تولید میکرد

این نسخه در ژانویه سال ۱۹۳۷ پرواز کرد و بعد از ازمایشات در یک اسکادران جدید در  هوانیروز  ارتش امریکا به خدمت گرفته شد.در اواخر سال ۱۹۳۷ در بالای  هر موتور یک توربو شارژ نصب شد  که باعث افزایش سرعت از ۴۱۲ کیلومتر  بر ساعت به ۵۰۰ کیلومتر بر ساعت شد. بعد از پایان ازمون وای بی ۱۷ نیروی هوایی تصمیم به  خرید ۳۹ فروند بی ۱۷ بی  به عنوان اولین نسخه  تولید انبوه بی ۱۷ شد. به بمب افکن جدید لقب فلایینگ فورترس یا دژ پرنده داده شد

بی ۱۷ بی

اولین  پرواز بی۱۷ بی در ۲۷ ژوئن سال ۱۹۳۹ انجام شد و در اواخر همان سال تحویل ۳۹ فروند اغاز شد و تا مارس سال بعد تمام ۳۹ فروند ساخته شد. بی ۱۷ بی دارای دماغه شیشه ای متفاوت تری بود   ولی شکل کلی حف شده بود

این نسخه دارای چهار موتور پرات اندوتین ار ۱۸۲۰-۵۱ با توان ۱۲۰۰ اسب بخار بود

ناوبر از پشت کابین خلبان در این مدل به بینی شیشه ای منتقل شد و از یک سامانه بمب باران پیشرفته شامل یک مسافت یاب رادیویی برای اندازه گرفتن فاصله تا زمین  برخورد دار بود. سایت پرتاب بمب با در نظر گرفتن ارتفاع و سرعت و زاویه پرواز و وزن بمب دست به پرتاب بمب می زد و تا مدتها محرمانه بود . از نظر مسلسل های دفاعی با نسخه بوئینگ۲۹۹ فرق نداشت  و  در محفظه میانی  بمب که در واقع در مرکز بدنه و میانه دو بال نصب شده بود میتواند تا چهار بمب ۵۰۰ کیلوگرکی و یا  ۱۲ بمب ۲۵۰ کیلوگرمی را حمل کند.

بی۱۷ سی

این نسخه  همزمان به نسخه بی تولید شد و دارای  موتور پرتوانتر ار۱۸۲۰-۶۵ بود که ۱۲۲۰ اسب بخار قدرت فراهم  میکرد  .  از انجایی که انگلستان درگیر در جنگ بود خواهان  دریافت این نمونه بود ، ۲۲ فروند  برای انگلستان ساخته شد که تمامی مسلسل های  ان با مسلسل ویکرز انگلیسی با کالیبر ۷٫۷ م م جایگزین شد  و همچنین  این نسخه دارای دو مسلسل  در جلو دماغه بود. انگلیسیها  از ازمایشات خود متوجه شد ب ۱۷ سی با کمک مسلسل هایش به خوبی میتواند از خود دفاع کند. ۳۹ فروند از این مدل ساخته شد که۲۲ فروند به انگلستان داده شد و بعد ها مابقی به بی۱۷ دی ارتقا یافتد که انها نیز بعدها به انگلستان داده شدند

بی 17 سی نیروی هوایی انگلستان.. برامدگی زیر بدنه محل قرار گیری مسلسل است.. همچنین روی بدنه پنجره قرار گیری مسلسل مشخص است

بی ۱۷ سی نیروی هوایی انگلستان.. برامدگی زیر بدنه محل قرار گیری مسلسل است.. همچنین روی بدنه پنجره قرار گیری مسلسل مشخص است

ب۱۷ دی

 این نسخه مشابه بی ۱۷ سی بود فقط دارای فلاپ های بزرگتر بود سیم کشی  برق ان تغییراتی به خود دید  و همچنین یک  مسلسل  ۷٫۶۲ م م زیر بدنه با دو مسلسل ۱۲٫۷ م م تعویض شد و مسلسل روی بدنه نیز جای خود را به دو مسلسل ۱۲٫۸ م م داد  و در جلوی  دماغه با اضافه شدن یک مسلسل ۷٫۶۲ م م دیگر  تعداد مسلسل های به دو عدد رسید. از این رو نسخه دی دارای شش مسلسل ۱۲٫۷ م م(یکی در هر طرف ، دو بالا و دو تا پایین) و دو مسلسل ۷٫۶۲ م م در جلو بود.۴۲ فروند از این نسخه ساخته شدو ۱۸ فروند ب۱۷ سی نیز به این نسخه  ارتقا یافتند

بی 17 دی

بی ۱۷ دی

ب۱۷ اولین بار  در ۱۴ اوریل سال ۱۹۴۱ وارد خدمت نیروی هوایی سلطنتی  شد که اولین کاربر بی۱۷ در شرایط رزمی بود.ب۱۷  طی چند ماه ارتقائاتی در انگلستان برای هماهنگی با انها به خود دیدند که شامل  نصب مسلسل ۷٫۷ م م ویکرز به جای مسلسل ۷٫۶۲ م م معمولی، نصب سامانه پرتاب بمب اسپیری مارک۰۱ به جای سامانه پرتاب بمب امریکایی نوردن که هنوز محرمانه بود و امریکا به انگلستان تحویل نداده بود

با شروع انجام عملیات در بهار سال ۱۹۴۱ مشکلات مشخص بود. دریچه های دو طرف مسلسل  دفاعی ب۱۷ قابل بسته شدن نبود ازاین رو پرواز در ارتفاع ۶۱۰۰ متری بدون تجهیز  خدمه برای لباس  گرم ممکن نبود. اصلا در ان ارتفاع با پنچرهای باز ماموریت ممکن نبود  و خدمه  نمی توانستند  روی کار خود تمرکز کنند.

 در تابستان از دید مقامات  باید وضعیت بهتر میشد زیرا هوا گرمتر بود ولی باز سرما مشکل ساز بود از این رو ارتفاع بمب باران به زیر ۴۱۰۰ متر کاهش یافت و این به معنی رهگیری بهتر توسط میشراسمیت  ۱۰۹ المانها به عنوان  خط دفاع اول بود .

در کل نیروی هوایی سلطنتی نتیجه گرفت  ، سلاح های دفاعی بی۱۷ کم   و تاکتیک بمباران در ارتفاع بالا نیز مشکلات زیادی دارد  زیرا دقت بمب باران کم بود باید صدها بمب رها میشد تا یک هدف نابود میشد. از این رو نیروی هوایی انگلستان از بی۱۷ دل برید  و به سراغ طرح های داخلی رفت ولی  در ارتش  امریکا فرمانده ای جدید بمب  باران راهبردی تاسیس شد که روی بی۱۷ حساب زیادی باز کرده بود

نیروی هوایی انگلستان عیوب بی۱۷ را دید و ان را گذارش داد. البته انها کمتر از ۲۵ فروند ب۱۷ سی و دی داشتند که همین میزان نیز برای ازمون عملکرد کافی است . بوئینگ به سرعت دست بهبود عملکرد ب۱۷ دی زد و در تابستان سال ۱۹۴۰ اگرچه هنوز امریکا وارد جنگ نشده بود ولی تهدید  جنگ انقدر بالا بود که  ارتش امریکا  دست بهه سفارش ۲۷۷ فروند  نسخه جدید بی۱۷ با نام بی۱۷ ایی زد(B-17E)

بی۱۷ ایی یک طرح اصلاح شده بود . یکی از مشکلات نسخه های قبلی بی۱۷ نداشتن  مسلسل در ناحیه عقب(دم) بود و این بسیار مسخره بود زیرا بهترین  روش شکار یک بمب افکن حمله از عقب بود از این رو بخش زیرین  سکان عمودی بزرگتر شد و یک اتاق  برای جا دادن یک توپچی  با  دو مسلسل ۱۲٫۷ م م تعبیه شد. بدنه ۱٫۸ متر کشیده تر شده بود و توپچی عقب زانو  میزد و از دو مسلسل ۱۲٫۷ م م که به یک ماشه  وصل  بودند استفاده میکرد

همچنین  دو پنجره که  در قسمت عقب مسلسل چی ها به دو طرف شلیک میکردند    تغییر کرد  و از شکل یک پنچره  شیشه ای محدبی  به دو پنجره ساده مربعی شکل  در امدند که لوله مسلسل از ان بیرون بود. همچنین  در زیر بدنه  جایگاه مسلسل چی برداشته شد  و یک برجک کنترل از را دور که توسط توپچی با یک پیرسکوپ نشان گیری می شد و دارای   همان دو مسلسل ۱۲٫۷ م م بود  نصب شد. همچنین بر روی بدنه نیز دو مسلسل ۱۲٫۷ م م درون یک برجک قرار گرفت  . تا پیش از ان دو مسلسل روی سقف از  پنچره ای   روی سقف شلیک میشد که دید کمی داشت. این برجک پست کابین خلبان نصب شد.  و ولی دیگر جنگ افزار های  تغییر نکرده بود . این نسخه می توانست  به بیشترین سرعت ۵۱۲ کیلومتر بر ساعت دست یابد

در ازمایشان برخی مشکلات  مشخص شد. برجک کنترل از راه دور زیر بدنه اصلا قابل استفاده نبود و رهگیر و کشف یک جنگنده توسط پیرسکوپ  اصلا ممکن بنود  از این رو برجک تغییر کرد . در برجک جدید  یک نفر  درون برجک قرار می گرفت  در حالی که دو مسلسل  بین دو پای او قرار داشت و می توانست   از بین دو پایی خود هدف را ببیند و به طرف انها شلیک کند.  برجک بالا و پایین بدنه قابل پوشش ۳۶۰ درجه را داشتند

بی 17 ایی. به خوبی برجک مسلسل 12.7 م م در زیر بدنه و روی بدنه که در این مدل نصب شد قابل دیدن است

بی ۱۷ ایی. به خوبی برجک مسلسل ۱۲٫۷ م م در زیر بدنه و روی بدنه که در این مدل نصب شد قابل دیدن است

 هنگامی که در دسامبر سال ۱۹۴۱ امریکا در پل هارببر مورد هدف ژاپنی ها قرار گرفتند،۱۲ بی۱۷سی و دی در انجا بود که نابود شد و چند ماه بعد زمانی که ژانیها به فیلیپین  که تحت کنترل امریکا بود حمله کردند ۱۴ فروند   بی۱۷ دیگر نابود شد. تا  پایان سال فیلیپن دست ژاپنی ها افتاد و بی۱۷ که باقی مانده بودند به استرالیا  گریختند. چند ماه بعد بی۱۷ ایی از راه رسید اگرچه سیستم دفاعی ان بسیار موثر بود ولی به زودی مشخص شد که زیر هواپیما   ضعیف ترین قسمت است  زیرا عملا  برجک کنترل از راه دور اصلا موثر نبود و تجربه اولیه در جنوب شرق اسیا با ژاپنی ها  باعث نصب برجک جدید شد

۵۱۲ فروند بی۱۷ ایی ساخته شد که تا ان زمان بیشترین نسخه تولید  این بمب افکن بود برخی از انها با ۳۸ صندلی تجهیز شد و برای حمل فرماندهان ارتش استفاده شد.

۴۶ فروند از این تعداد به نیروی هوایی انگلستان داده شد. با وجود افزایش توان دفاعی این مدل ولی انگلیسها چندان از این نسخه نیزخوششان نیامد برای نمنه  برجک  نصب شده در انتهای هواپیما   را بی فایده می دانستند  که غیر عادلانه بود. مشکل این بود که این بمب افکن در انگلستان مجهز به دو مسلسل ۷٫۷ م م به جای دو مسلسل سنگین ۱۲٫۷ م م شد که بردش اتش  محدود تر و همچنین قدرت اثر پذیری  کمتر داست  از این رو انگلیسیها برجک دم را کارا   نمی دانستند. در نهایت در حالی که برای  بمب باران استراتژیک انگلیسها از بمب افکن چهار موتوره لانکاستر  استفاده میکردند از بی۱۷ ایی برای  گشت  دریایی استفاده میشد

برجک مسلسل زیر بدنه

برجک مسلسل زیر بدنه

بی ۱۷ اف

نسخه ارتقا یافته بی۱۷ ایی بود که در اوریل سال ۱۹۴۲ وارد خط تولید شد. این نسخه یک مخزن سوخت ۴۱۶۵ لیتری بیشتر داشت و برد ان به ۶۸۰۰ کیلومتر بدون سلاح رسیده بود و با ۳ تن سلاح میتواند به برد ۲۷۰۰ کیلومتر دست یابد. همچنین  دارای  ارابه  فرود قویتر بود و  ۱٫۸ تن مهمات بیشتری را حمل میکرد که از ۲٫۱ تن در نسخه  قبلی  در این مدل  به  نزدیک چهار تن بمب رسیده بود . همچنین این نسخه میتواند تا چهار بمب یک تنی  و یا ۲۰ بمب ۲۲۵ کیلوگرمی را حمل کند. البته بی ۱۷ اف میتوانست تا ۹ تن بمب در زیر بال حمل کند ولی هرگز چنین چیزی مشاهده نشده. تسلیحات  دفاعی فرق زیادی نکرده  و تنها  این نسخه مجهز به دو پنچره کوچک در دو طرف  دماغه شد که از هر کدام از انها نیز یک مسلسل ۱۲٫۷ م م بیرون امده بود. این نسخهدر برخی نسخه های تولید دارای  موتور ار ۱۸۲۰-۹۷ بود

مسلسل 12.7 م م کنار دماغه که در این مدل نصب شده به خوبی قابل دیدن است

مسلسل ۱۲٫۷ م م کنار دماغه که در این مدل نصب شده به خوبی قابل دیدن است

چند هزار  فروند ب۱۷ اف ساخته شد زیرا اغاز تولید ب۱۷ همزمان با ورود ارتش امریکا به جنگ جهانی دوم شد. این بمب فاکن ها از  انگلستان بر می خواستند و تا میانه را با اسپید فایرها اسکورت میشوند و مابقی راه تنها میرفتند و  خدمه به مسلسل ها از خود دفاع می کردند . با وجود اینکه همواره اینچنین تصور میشود که انها کاملا بی دفاع بودند ولی یک بی۱۷ اف توسط ۱۰   مسلسل ۱۲٫۷ م م  و دو مسلسل ۷٫۶۲ م م دفاع میشد و نزدیک  شدن به ان کار اسانی نبود. در حملات هوایی بی۱۷ بیشتر صدمه میدیدند  تا اینکه سرنگون شود. برای نمونه در ۱۷ اوریل سال ۱۹۴۳ از ۱۱۶ فروند ب۱۷ که برای بمب باران  به برمن المان اعضام شدند ۱۶ فروند سرنگون شدند و ۴۸ فروند صدمه دیدند. واقعیت این بود که برخورد چند گلوله یک شکاری المانی انها  را سرنگون نمیکرد  زیرا ب۱۷ زره زیادی  داشت   و از طرفی بزرگ بود و بدون مهمات می توانست  با دو موتور پرواز کند(البته به شرطی  اینکه اتش نگیرد). ولی از انجای که هر ب۱۷ ده خدمه داشت سرنگونی ان سر صدای زیادی به پا میکرد.  به صورت متوسط در هر سه  پرواز خدمه بمب افکن یک شکاری را سرنگون میکردند ولی واقعیت  این بود که مسلسل ۱۲٫۷ م م بیشتر برای دور  نگهداشتن بود زیرا خلبانان  شکاری المانی زمانی که به یک دسته بزرگ بی۱۷ حمله میکردند می دانستند  که همکنون صدها مسلسل در حال اتش به طرف انها است انها تلاش  در شلیک از فاصله دور بودند که کارا نبود. در نهایت  داستان تنهایی ب۱۷ی ها تا پایان سال ۱۹۴۳ و ورود ماستانگ برطرف شد(برای اشنایی با پی ۵۱ ماستانک اینجا را کلیک کنید)

در افریقا  دست به بمب باران نیروی های المانی و ایتالیایی  زد و زمانی که متفقین در سیسیل نیروی پیاده کردند و بعد از ان ایتالیا را گرفتند از این کشور در بمب باران نیروی های المانی در المان و فرانسه پرواز میکرد . البته در ایتالیا بی۲۴ دیگر بمب افکن چهار موتره ساخت امریکا نیز حضور داشت و علیرقم برد و توان حمل  بمب بیشتر ولی خدمه بی۱۷ را ترجیه میدادند زیرا این بمب افکن  در برابر حملات دشمن مقاومت بیشتری داشت

همچنین بعد از باز پس گیری سنگاپور بی ۱۷اف  از این جزیره دست به پرواز علیه برخی مناطق تحت کنترل چین زدند و همچنین از هند و بخش های اشغال نشده چین ، ولی برد کمتر از این بود که بتواند خاک  ژاپن را هدف قرار دهد اگرچه در نهایت با کاهش میزان بمب قابل حمل به این هدف نیز دست یافت ولی این وظیفه بی ۲۹ بود(برای اشنایی با بی ۲۹ اینجا را کلیک کنید)

در مجوع ۳۴۰۵ فروند بی ۱۷ اف  ساخته شد که به دلیل نیاز شدید به تولید سریع از این میان ۲۳۰۰ فروند در بوئینگ،۵۰۰ فروند در لاکهید و ۶۰۵ فروند در داگلاس ساخته  شدند

بی 17 اف

بی ۱۷ اف

بی ۱۷ جی(B-17G)

این نسخه مشابه بی ۱۷ اف است ولی دارای یک برجک چرخان  در زیر دماغه مجهز به دو مسلسل ۱۲٫۷ م م بود. در واقع  دو مسلسل متوسط ۷٫۶۲ م م در دماغه برداشته شد و  دو مسلسل ۱۲٫۷ م م درون یک برجک زیر دماغه نصب  شد که می توانست  دو طرف را نیز پوشش دهد. بدین  سان یک ب۱۷ جی  دارای  ۱۲ مسلسل ۱۲٫۷ م م بود که شامل   دو مسلسل در جلو، دو مسلسل  هر یک از یک سمت در کنار  دماغه ، دو مسلسل در زیر بدنه، دو مسلسل روی بدنه، یک مسلسل در انتهای بدنه در هر سمت  بدنه و یک  مسلسل داشت که تمامی جهات پوشش مناسب داشت

این نسخه توان حمل ۴٫۲ تن بمب را داشت و می توانست  با سرعت ۴۷۵ کیلومتر بر ساعت پرواز کند و بیشترین برد ان با ۱۲ بمب ۲۲۵ کیلوگرمی به ۳۲۱۹ کیلومتر می رسید

در تصویر دماغه B-17G را میتوانید ببینید که دارای یک برجک با دو مسلسل 12.7 م م است

در تصویر دماغه B-17G را میتوانید ببینید که دارای یک برجک با دو مسلسل ۱۲٫۷ م م است

این نسخه  از سال ۱۹۴۳ تولید شد و اولین حمله ان با ۲۳۵ فروند در  ۲۲ ژوئن سال ۱۹۴۳ به کارخانه لاستیک سازی در روهر انجام شد و در اوت یک حمله ۱۴۷ فروند و بعد ۲۳۰ فرود بر ضد کارخانه هواپیما  سازی میشر اسمیت در گنسبورگ انجام شد  که البته  در این دو موج حمله ۶۰ بی۱۷ از دست رفت و ۵۰ فروند صدمه دیدند اگرچه توپچی  ۲۵ شکاری را به زیر کشیدند . ولی  بدترین روز ۱۴ اکتبر سال ۱۹۴۳ بود که ۲۹۱  بی ۱۷ برای بمب باران  یک شهرک صنعتی  در شمال المان اعزام  شدند  که در اوج توان هوایی المانها در ان دوران طی یک روز ۱۴۱ بمب افکن از دست رفت و به پنجشنبه  سیاه معروف  شد.  به صورت متوسط در میانه سال ۱۹۴۳  یک بی ۱۷ بعد از ۱۱ پرواز سرنگون میشد . این اخرین باری بود که بی ۱۷ تنهایی وارد اسمان المان شد و بعد ان ماستانگ برای اسکورت ان وارد  میدان شد

در سپتامبر ۱۹۴۳ در یک حمله دیگر ۳۳۸ فروند بی۱۷ جی به چند کارخانه  در اشتوتگارد حمله کردند که ۳۰ بمب افکن از دست رفت ولی کارخانه ها نابود شدند. این حمله موفق بود زیرا نصبت  به خسارت و میزان بی۱۷ از دست رفت تاثیر بالای داشت. با وجود این از انجایی که حمله در روز  روشن تلفات بالای ایجاد می کرد  انگلستان سامانه های ناوبری شبانه  ای را روی بی ۱۷ برای بمب باران هوایی نصب کردند تا در شب در ایمنی بیشتری حملات انجام شود. ازجمله این سامانه ها یک رادار تعقیب عوارض زمین  برای پرواز شبانه و یا یک سامانه ناوبیر با نام “ابوا” که در واقع با تاباندن یک  موج رادیویی از خود انگلستان  بر فراز  هدف ، بمب افکن ها با کمک یک جهت یاب رادیویی  در یک خط مستقیم  تا هدف پیش می رفتند و این سیستم زمان پرتاب بمب را به انها می گفت

Boeing B-17G formation bomb drop. Closest aircraft (SO-H) is B-17G-70-DL (S/N 44-6898) of the 384th Bomb Group, 547th Bomb Squadron. (U.S. Air Force photo)

ورود ماستانگ  تاثیر فوق العاده ای در میدان گذاشت  . هر چه تعداد  ماستانگ های تحویلی بیشتر می شد بی۱۷ بیشتری به ماموریت اعزام می شد . عملا در سال ۱۹۴۴ در روز  روشن متفقین بیش از ۵۰۰ بی۱۷ به المان می فرستاندند. برای نمونه در ۲۰ تا ۲۵ فوریه سال ۱۹۴۴ متفقین با کمک بی۱۷ و ب۲۴ خود بیش از ۳۸۰۰ پرواز انجام داد  که ۲۳۰ بمب افکن را از دست  داد ولی عملا از انجایی که این حملات  ۵ روزه هدفش نابود کارخانه های  سازنده هواپیما در المان بود بسیار  موثر بود و از  ان روز این کارخانه های تنها با ۲۳% توانشان  به تولید ادامه دادند. در این پنج روز تنها ۲۳ ماستانگ از دست رفت. در میانه سال ۱۹۴۴ عمر هر بی ۱۷ به صورت متوسط به ۲۴ پرواز رسید

 در ۶ مارس یک حمله بزرگ دیگر با ۵۶۱ بی۱۷ و۲۴۹ فروند بی ۲۴ انجام شد. این حمله یکی از بزرگترین حملات متفقین و یکی از موفق ترین انها بود(تا ان زمان ) زیرا با وجود اینکه برلین مورد حمله قرار گرفت ولی تنها ۵۶ بمب افکن از دست رفت. در مه ان سال نیروی هوایی متفقین ۹۰۰۰ بمب افکن در اختیار داشتند  که تمرکز را روی منابع سوخت المانها گذاشتند. یک رشته  حملات عملا  تولیدات سوخت المان را به صفر رساند ونیروی هوایی المان دیگر به شدت دچار مشکل شده بود زیرا خلبانان کارکشته زیادی کشته شده بودند و برای اموزش خلبانان  جدید نیز سوخت کافی وجود نداشت.  با کاهش خلبانان  ممتاز  المانی و همچنین افزایش ماستانگ ها  عمر  هر بی ۱۷ به صورت متوسط به ۳۵ پرواز رسید و  با شروع  سال ۱۹۴۵ نیروی هوای متفقین  در اماده ترین شرایط  خود،  دست به تاریخی ترین حملات هوایی زدند

برای نمونه در ۲۲ فوریه سال ۱۹۴۵  ، ۱۴۱۱ فروند بمب افکن  تمامی مراکز مخابراتی المان های را در سرار کشور  انهم در ارتفاع پایین ۳۰۰۰ متری هدف قرار دادند . در ۱۸ مارس یک حمله دیگر با ۱۳۲۷ بمب افکن انجام شد . برتری هوایی کاملا مطلق  بود اصلا این همه بمب افکن نیازی به اسکورت نداشتند زیرا اتش  مسلسل های انها انقدر پر حجم بود که تنها هشت بی۱۷ انهم در حالی که در مقابل انها میشراسمیت ۲۶۲ بود از دست رفت ولی در همان روز ۱۶ بمب افکن  بر اثر اتش پدافند  سرنگون شد. سرانجام در ۱۵ اوریل اخرین کارخانه مهمات  رایش که البته دیگر انبار مهمات بود توسط بی۱۷ نابود شد  تا اخرین ماموریت بی ۱۷ انجام شود(برای اشنایی با میشراسمیت ۲۶۲ اینجا را کلیک کنید)

36-a-1280

بی۱۷ جی پرتعداد ترین نسخه  بی ۱۷ بود که از ۱۲۷۳۱ بی ۱۷ تولیدی عدد ۸۶۸۰ فروند ان بی۱۷ جی بود.نیروی هوایی المان بر روی زمین  برای نابودی بی ۱۷ وابسته به توپ مشهور ۸۸ م م بود. این توپ دارای  مهمات مجاورتی بود. تقریبا اکثر توپهای ۸۸ م م چشمی عمل می کردند یعنی با تخمین  ارتفاع پروازی دسته بمب افکنها  گلوله گذار چاشنی مهمات را برای انفجار  در ارتفاع مشخص تنظیم میکرد و گلوله را شلیک میکرد. با وجود این اکثر بی۱۷ بر اثر اتش هواپیماها دست کم تا قبل از میانه سال ۱۹۴۴ سرنگون می شدند  تا اتش پدافند زیرا معمولا نیاز به انفجار  و برخورد ترکش بسیار یک گلوله ۸۸ م م برای سرنگونی یک دژ  مانند بی ۱۷ بود.

در اسمان نیز اولین سد  در برابر بی ۱۷ ، میشراسمیت  ۱۰۹  بود. در اوائل جنگ تا قبل از ورود ماستانگ خلبانان  میشراسمیت هر حرکتی در اسمان می زدند  ولی ورود ماستانک که سریعتر  و چالاکتر بود فرصت را از انها گرفت. ماستانگ ها  با مخازن سوخت خارجی زیر بال در کنار بی۱۷ پرواز میکردند وقتی سر کله شکاری های المانی پیدا شد ماستانکها  مخازن را رها و با شکاری المانی درگیر می شدند. در اواخر   جنگ از جمله در سال ۱۹۴۵ انقدر تعداد بی ۱۷ زیاد بود که شلیک فراوان مسلسل ۱۲٫۷ م م خود سدی  ایجاد میکرد که حتی شکاری های المانی توان عبور از انها نداشت . جالب اینکه در گزارشات  در پایان جنگ نشان میداد دست کم ۱۱% بمب افکنهای سرنگونی در سال ۱۹۴۵ به اتش مسلسل های ۱۲٫۷ م م دیگر بمب افکنها سرنگون شدند .

نیروی هوایی المان تقریبا برای سرنگونی  بی ۱۷ هر کاری کرد . حتی انها توپ ۳۰ و یا ۴۰ م م و حتی ۷۵ م م روی شکاری های خود نصب کردند و از راکت های  هوا به هوای نیز بهره بردند

اینکه چقدر بی۱۷ بر اثر اتش دشمن از دست رفته همیشه جای بحث بوده و است زیرا  تعدادی از ب۱۷ به اتش  مسلسل های دفاعی و توپچی های  ناشی از دست رفتند برخی در پرواز های طولانی  بر اثر مشکلات فنی  ولی در منابع مختلف بین  ۲۲۰۰ تا ۴۳۵۰ فروند ذکر شده است. در مجموع  دویست پنجاه هزار  نفر  در جنگ جهانی دوم با این بمب افکن پرواز کردند که ۴۶۰۰۰ نفر انها کشته و یا مجروح شدند

il_fullxfull.458197397_md6r

ب۱۷ تا دو ماه بعد از تسلیم المان تولید شد. هنوز بیش از ۷۰۰۰ فروند ب۱۷ موجود بود که اصلا به کار نمی امد  جنگ دیگر تمام  شده بود. به سرعت تعداد زیادی  تا سال  ۱۹۴۷ به عنوان اهن قراضه   فروخته شدند و یا بازیابی شدند. تعداد انها افنقدر  بالا بود که امریکا اصلا  زحمت برگردانند اکثر انها را از اروپا به خود ندادند  همانجا  انها را اب کردند.تعداد نیز به عنوان هواپیما حمل و نقل  در بازار  غیر نظامی  و نظامی در امریکا و خارج امریکا فروخته   شد . برخی نیز تبدیل به هواپیمای  بدون سرنشین شدند و در تمرینات  و ازمایشات هدف قرار گرفتند و تعدادی نیز به رادار مجهز شدند و در نقش اواکس و یا گشت دریایی استفاده شدند. در نهایت تا سال ۱۹۴۹ تمامی بمب افکنها بی ۱۷  در نقش  بمب افکن از خدمت خارج شدند  اگرچه تا پایان سال ۱۹۵۹ در نیروی دریایی در نقش  گشت دریایی و اواکس خدمت کرد

 شوروی ، کانادا و انگلستان از بی ۱۷ در جنگ جهانی دوم استفاده کردند . بعد از اسرائیل نیز از بی ۱۷ در بمب باران قاهره در نبرد سال ۱۹۴۸ و  ۱۹۵۶ شرکت داشت  . ایران ، برزیل،دانمارک، کلمبیا، فراسنه ، ژاپن و هفت کشور نیز تا مدتی بی ۱۷ را در نقش حمل و نقل در خدمت داشتند

بی ۱۷ در بسیاری از کشورها بعد از جنگ جهانی دوم به خدمت گرفته شد

بی۱۷ یک پرنده تریخ ساز بود. یک دژ مستحکم  برای متفقین که با  بمب باران خورد کننده  صنایع المان، جنگ را برای متفقین  برد. اگرچه همواره مردم  از رزم هوایی و هوایی و پیروزی های ماستانگ تاندربلت  و اسپید فایر می گویند   ولی  این خدمه شجاع بی ۱۷ بودند که در بسیاری موارد بدون  پشتیبان شکاری ها   به دل دشمن می زدند و اهداف  خود را بمب باران کردند

Boeing_B-17G (1)

B-17G

B-17G

تعداد تولیدی

مدل ۲۹۹ : ۱ فروند

وای بی -۱۷: ۱۳ فروند

بی-۱۷ بی:۳۹ فروند

بی-۱۷ سی: ۳۸ فروند

بی-۱۷ دی: ۴۲ فروند

بی-۱۷ ایی:۵۱۲ فروند

بی -۱۷ اف: ۳۴۰۵ فروند

بی-۱۷ جی:۸۶۸۰ فروند

کل:۱۲۷۳۱ فروند

مشخصات فنی بی۱۷ جی

طول: ۲۲٫۶۶ متر

ارتفاع:۵٫۸۲ متر

 دهنه بال:۳۱٫۶۲ متر

وزن خالی:۱۶۳۹۱  کیلوگرم

بیشترین وزن برخاستن: ۲۹۷۰۰ کیلوگرم

موتور: چهار موتور پیستونی پرات اندویتنی ار ۱۸۲۰-۹۷ با توان هر یک ۱۲۰۰ اسب بخار

بیشترین سرعت:۴۶۲ کیلومتر بر ساعت

سرعت کروز:۲۹۳ کیلومتر بر ساعت

برد: برد با ۲٫۷ تن مهمات  ۳۲۱۹ کیلومتر

ارتفاع پروازی:۱۰۸۵۰ متر بدون سلاح

ترجمه:عبدالحمید تارخ

منابع:

http://www.libertyfoundation.org/b17history.html

https://en.wikipedia.org/wiki/Boeing_B-17_Flying_Fortress

خط تولید بی 17

خط تولید بی ۱۷

28+

کاربرانی که این مطلب را پسندیده اند:

  • avatar
  • avatar
  • avatar
  • avatar
  • avatar
دسته بندی شده در:
Copy Protected by Chetan's WP-Copyprotect.