نیروی زمین امریکا  که  تا پیش از سال ۱۹۴۸ مسئول نگهداری هواپیما های  ارتش امریکا بود، در سال ۱۹۳۵ به دنبال یک جنگنده بمب افکن   میگشت. چندین طرح مدتی توسط چندین شرکت پیشنهاد شد ولی شاید عدم نیاز  فوری باعث لغو این برنامها شد.

در ان زمان فردی با نام سورسکی در امریکا دفتر طراحی کوچکی داشت و یک جنگنده به  ارتش  امریکا پیشنهاد داد که پی ۳۵ نامیده شد و دارای یک موتور پیستونی ۱۰۰۰ اسب بخاره و چرخ های جمع شونده بود . این هواپیما تنها به میزان ۱۹۶ فروند ساخته شد و بیشتر ان نیز صادر شد و در خود امریکا نیز در نقش اموزشی  به کار گرفت شد.

در سال ۱۹۳۹ شرکت سورسکی به نام جدید ریپابلیک اویلیبل  به دلیل  تغییر سهام شناخته شد  بر اساس پی ۳۵ یک طرح جدید با نام پی ۴۳ به  ارتش پیشنهاد داد . این نسخه  مجهز به یک موتور توربوشارژ ۱۲۰۰ اسب بخاری بود  و از چهار  مسلسل ۷٫۶۲ م م در دورن  هر یک از بالها بهره می برد که بعدها در نسخه  تولید  جایش خود را به چهار مسلسل ۱۲٫۷ م م برونینگ داد. این هواپیما میتوانست  با سرعت ۵۷۵ کیلومتر بر ساعت پرواز کن و بسیار یوقور و مستحکم بود. ارتش از این جنگنده خوشش امد و ان را سفارش  داد. ولی تعداد کمی از ان سفارش  شد زیرا در سال ۱۹۴۰ زمانی  که این هواپیما وارد خدمت شد ارتش امریکا  در پی  افزایش جنگ در اروپا  نیازمندهای جدید را اعلام کرد

پی ۴۳

سپاه هوایی نیروی زمینی  خواهان نسخه قوی تر پی ۴۳ شد که به نام وای پی ۴۷ مورد ازمایش قرار گرفت.

هواپیمای جدید تمام فلزی  بود و از چرخهای جمع شونده استفاده میکرد.  دارای  وزن خالی ۴٫۴ تن بود و از یک موتور شعاعی ۱۸ سیلندر ۲۰۰۰ اسب بخار بود که استفاده  از موتور شعاعی در دو طرح قبلی نیز دیده می شد   که باعث مشد جلو هواپیما بسیار بزرگ  باشد. قرار شد تا تابستان سال ۱۹۴۱ این هواپیما  وارد خدمت شود ولی به دلیل تاخیر فراوان در مجموع ۲۷۲ فروند پی ۴۳  تحویل شد.

اولین نسخه تولیدی پی ۴۷ بی بود. این نسخه   دارای  یک موتور ۲۰۰۰ اسب بخاره بود . موتور نصب شده روی این نسخه موتور شعاعی ۱۸ سیلندر  Pratt & Whitney R-2800 که روی طرح های  دیگری چون جنگنده هلکت و کروسیدر و بسیاری  از بمب افکن ها و هواپیماهای مسافربری ان دوران استفاده شد و موتور بسیار اطمینان پذیری  بود و شعاعی  بودن موتور به معنی چیده  شده سیلندرها دور هم دیگره به شکل چرخفلکی بود که دماغه هواپیما را بزرگ میکرد و دید را تا حدی کاهش میداد ولی در عوض سیلندر در جلوی دماغه در معرض برخورد هوایی مستقیم بودند و خنک می شدند . این نسخه  دارای هشت مسلسل ۱۲٫۷ م م درون بال بود(چهار عدد درون هر بال) که هر مسلسل ۳۵۰ گلوله حمل میکرد و برای هدفگیر تنها یک سایت هدفگیری   ساده در اختیار خلبان بود. هواپیما دارای  مخازن سوخت پشت کابین خلبان بود و می توانست  ۱۵۵۰ لیتر سوخت داخلی را حمل کند و دارای  سرعت ۶۶۰ کیلومتر بر ساعت  بود. از  نظر مقدورات پروازی تنها برخی نسخه های اسپید فایر  به پایه  ان می رسید و از نظر عملکرد کلی واقعا  عالی بود. تنها ۱۷۱ فروند از این نسخه  تولید شد. این هواپیما تاندربولت یعنی صاعقه  نامیده شد

پی ۴۷ بی

پی ۴۷ بی مشکلاتی  داشت و از اول نیز قرار بود به تعداد کم تولید شود تا مشکلاتش برطرف شود. برای نمونه موتور شعاعی کارایی بالای داشت ولی  نقاط  دسترسی برای تعمیر ان بسیار کم بود  و همچنین کابین درست اب بندی نشده بود وهوایی بیرون  وارد کابین می شد

با بهبود مدل بی نسخه پی ۴۷ سی  تولید شد. این نسخه   در سپتامبر سال ۱۹۴۲ وارد خدمت شد . این نسخه دارای  سکان عمودی متفادت بود و موتور نیز اگرچه قدرت بیشتر نداشت ولی کارایی کلی بهتری در مصرف سوخت داشت . برخی از نسخ های تولید در زیر بدنه مجهز به یک جایگاه  خارجی شدند که میتوانستند   یک بمب ۲۲۷ کیلوگرمی  و یا یک مخزن سوخت ۷۵۸ لیتری را حمل کند  و حتی  در اوائل سال ۱۹۴۳ یک نسخه از مدل سی با موتور قویتر ۲۳۰۰ اسب بخاری نیز تولید شد. ۶۰۲ فروند از این مدل تولید شد

شلیک با هشت مسلسل ۱۲٫۷ م م

برخی اصلاحات کوچک منجر به ساخت پی ۴۷ دی مشهورترین نمونه تاندربولت شد. این نسخه در مرحله اول هیچ فرقی با پی ۴۷ سی-۲ یعنی سری اخر تولید مدل سی نداشت  و تنها چون یک خط تولید جدید  در ایداهو ساخته شده بود  نمونه تولید در این خط تولید جدید  سی۴۷ دی نامیده شد ولی به مرور تغییراتی نیز کرد.این نسخه خود در چندین زیر مجموع ساخته شد  برای نمونه نسخه پی ۴۷ دی-۱۵ دارای سوخت داخلی بیشتر به میزان ۱۴۰۲ لیتر  بود  و میتواند زیر هر بال یک جایگاه حمل سلاح نیز داشت که میتواند زیر هر بال یک بمب ۵۰۰ کیلوگرمی و یا یک مخزن سوخت خارجی ۵۶۵ لیتری را حمل کند. بزرگترین  تفاوت این نسخه  که در نسخه های  بعدی نیز رعایت شد قرار گرفتن یک کابین حبابی با دید فوق العاده عالی بود که به نظر  می اید غیر ماستانگ  هیچ هواپیمای در جنگ دوم چنین کابینی با چنین دیدی  نداشت نسخه  پی ۴۷ دی-۱۶ به بعد دارای شیشه  ضد گلوله  و ملخ جدید بود . این نسخه میتوانست به سرعت ۶۹۰ کیلومتر بر ساعت برسد و برد ان  به سه مخزن سوخت خرجی ۳۰۶۰ کیلومتر بود. در مجموع ۱۲۶۰۲ فروند از پی ۴۷ ساخته شد

پی ۴۷ دی دارای کابینی حبابی بود

پی ۴۷ دی مجهز به یک مخزن سوخت زیر بدنه و دو بمب ۴۵۰ کیلوگرمی

نسخه ای  بر اساس نمونه های اولیه پی ۴۷ دی با نام پی ۴۷ جی ساخته شد که در واقع برای اموزش خلبانان بود اگرچه تک نفره بود.یک نسخه دو سرنشینه  از نسخه جی با نام تی پی ۴۷ جی نیز ساخته شد

پی ۴۷ ان اخرین نسخه  تولیدی پی ۴۷ بود. مشکل اساسی که منجر به تولید  ان شد مشکل اسکورت بمب افکن  های ب۲۹ بر فراز ژاپن بود. ب۲۹ انقدر بالا پرواز میکرد که توسط هیچ جنگنده ژاپنی تحدید نمی شد   ولی از انجای که ارتش امریکا نگران  تولید یک هواپیمای بلند پرواز  توسط ژاپن بود دست به تولید  نسخه پی ۴۷ ان زد که برد بیشتری داشت و با انتقال  دو مخزن سوخت درون هر بال مجموع سوخت داخلی به ۲۱۰۷ لیتر افزایش یافت . این نسخه  مجهز به شش مسلسل  ۱۲٫۷ م م بود و با مهمات کامل و سه مخزن سوخت خارجی تا برد ۳۲۰۰ کیلومتر  برد داشت  . این نسخه  در سال ۱۹۴۴ ساخته شد و در مجموع ۱۸۱۵ فروند از ان تا سال ۱۹۴۵ ساخته شد

در کل ۱۵۶۶۰ فروند پی ۴۷ ساخته شد

تاریخچه عملیاتی

در پایان سال ۱۹۴۱ ، پی ۴۷ سی برای عملیات به انگلستان اعضام شد. ۵۶ جنگنده به انگلستان اعضام شد . به سرعت ملقب به کوزه  شده که بر میگردد به شکل کوزه شکلش  و تا میانه سال ۱۹۴۳ تعداد زیادی پی  ۴۷ دی نیز در انگلستان و بعد از ان در جنوب شرق اسیا مستفر شد. پی ۴۷ پرنده قدرتمندی بود مجهز به زره بالا و یک موتور قوی . از دید خلبانان ان  شبیه یک قلدور بود که معملا گلوله های مسلسل های جنگنده های المانی به ان اثری نداشت   و اتش هماهنگ هشت مسلسل ۱۲٫۷ م م  میتوانست  ۱۰۸ تا ۱۲۰  گلوله به شکل هماهنگ در هر ثانیه  روانه  هدف کند به شکلی که نیم ثاینه فشار ماشه هر هدفی را نابود  میکرد. به زودی به دلیل برد زیاد  و توان حمل بمب زیر بال  به عنوان  یک جنگنده بمب افکن مورد توجه قرار گرفت  از این رو با جایگزین شده پی ۵۱ ماستانک در نقش  دفاع هوایی با پی ۴۷، پی ۴۷ در نقش عملیات هوا به زمین  بکار رفت. در حالی که در رزم هوایی در مجموع ۶۶۷ پیروزی در ازاء ۱۱۳ شکست به دست اورد  ادعا شده پی ۴۷ با نابودی ۶۸۰۰۰ کامیون ، ۸۸۰۰۰ واگن، ۹۰۰۰ لکوموتیو ،۶۰۰۰ خودرو زرهی  بیشترین تلفات را در اروپا به المانی ها وارد کرد. این هواپیما به غیر از بمب و مسلسل از  سال ۱۹۴۷ زیر هر بال مجهز به پنچ راکت ۱۲۷ م م(در مجموع ۱۰ راکت)شد

نصب راکت ۱۲۷ م م درون لانچر سه تایی

پی ۴۷ دی و راکت ۱۲۷ م م

پی۴۷ یکی از بی عیب نقص ترین طرح های جنگ جهانی دوم بود زیرا از همان اول ورود به خدمت در نسخه های نخست  تقریبا مشکل بزرگی نداشت و بهترین جنگنده بمب افکن امریکایی ها  در جنگ بود که حتی در جنگ کره نیز به کار رفت

پی۴۷ به ۲۵ ارتش جهان صادر شد که بیشترین ان به شکل دست دوم بعد از جنگ تحویل شد در این میان ایران نیز در سال ۱۹۴۷ موفق به دریافت ۵۰ فروند پی ۴۷ دی از امریکا شد که تا دهه ۱۹۶۰ انها را در خدمت داشت. این پرنده حتی به شوروی نیز صادر شد و در جریان جنگ جهانی دوم در شوروی نیز به کار رفت. شوروی از موتور این هواپیما بهره برد  و بر اساس ان یک موتور پیستونی داخلی تولید کرد

دو فروند پی ۴۷ و یک فروند اف۸۴ نیروی هوایی شاهنشاهی ایران

سئوالات و نظرات خود را می توانید  با مدیریت سایت با ایمیل jangaavaran@YAHOO.COM  در میان بگذارید

مشخصات

خدمه یک نفر

طول:۱۲٫۴۲ متر

وزن خالی:۴۵۳۵ کیلوگرم

بیشترین وزن برخاستن:۷۹۳۸ کیلوگرم

موتور: یک موتور پیستونی شعاعی  Pratt & Whitney R-2800 با توان ۲۶۰۰ اسب بخار

بیشترین سرعت:۶۹۷ کیلومتر بر ساعت

بیشترین برد در نسخه دی:۲۹۰۰ کیلومتر برد انتقالی

سلاح تا هشت مسلسل ۱۲٫۷ م م  و یا بمب ۴۵۰ کیلوگرمی زیر بدنه

  ترجمه: عبدالحمید تارخ

 منابع

http://www.aviation-history.com/republic/p47.html

https://en.wikipedia.org/wiki/Republic_P-47_Thunderbolt

 

Copy Protected by Chetan's WP-Copyprotect.