در میان دهه ۱۹۵۰ نیروی دریایی امریکا یک جت دو سرنشینه    همه گونه اب و هوایی و  پشتیبانی میخواست که توان عملیات  بر روی ناو های هواپیما  بر را داشته باشد.چندی بعد خواهان  این شد که هواپیمای جدید  توان انجام تهاجمی عمقی در خاک دشمن را نیز داشته باشد  و بتوان دست به حمله هسته ای بزند. نیروی دریایی خواهان توان نشست و برخواست  کوتاه و یا عمود  برای این هواپیما  بود تا بتواند از ناو های کوچک ESSEX نیز دست به عملیات بزند.سه کمپانی طرح های را به نیروی دریایی پیشنهاد دادند که در این میان  طرح شرکت گرومی با نام A2-F1 در سال ۱۹۵۸ پیروز شد  البته طرح مورد نظر در ان  زمان تنها روی کاغذ بود.

کمپانی گرومی تحت رهبری لارنس میاد  دست به  توسعه طرحی زد که در مرحله  نخست مدل ۱۲۸ نام داشت  . یک جنگنده معمولی با بالی با پس گرایی کم و یک سکان عمودی و دو خدمه در کنار هم بود.هواپیما دارای دو موتور توربوجت  بدون پس سوز پرات اندویتنی جی ۵۲ در ریشه بال بود  و از یک سری سامانه های ناوبری و تسلیحاتی خودکار برای پرواز در هر شرایط اب و هوایی بهره می برد. از انجای که نیروی دریایی به توسعه یک نسخه جنگ الکترونیک این هواپیما  نیز علاقه داشت  گرومی روی نمونه ای با نام مدل ۱۲۸ A نیز کار می کرد که برای جنگ الکترونیک و شناسایی ساخته شده بود.

A6A

A6A

در سال ۱۹۵۹ نیروی دریایی طی قرار دادی با گرومی خواهان ساخت هشت پیش نمونه از طرح ای ۲ اف ۱  شد و اولین پیش نمونه اولین پرواز خود را در تاریخ ۱۹ اوریل ۱۹۶۰ انجام داد.از انجای که برخی سامانه های ناوبری و تهاجمی مورد نظر برای این طرح اماده نشد بود  دست کم سه پیش نمونه اولیه تنها  برای ازمونهای پروازی به کار رفتند. همچنین با ادامه این طرح در سال ۱۹۶۳  نسخه جنگ الکترونیک این هواپیما نیز توسعه یافت. جنگنده جدید با نام A6 و لقب اینترادر شناخته شد

اولین نسخه تولید این هواپیما  A6A اینترادر بود.این نسخه از سال ۱۹۶۳ وارد خدمت نیروی دریایی شد و پایه ای برای بقیه  مدل های شد. ای۶ پرنده ای از عمدتا  المینیومی   با بدنه ای قورباغه ای  شکل و بدنه ای کشیده و دماغه ای بزرگ که هر دو خدمه  در کنار هم قرار دارند. هواپیما دارای  دو دستگاه موتور توربوجت بدون پس سوز پرات اندویتنی  جی  ۵۲ پی ۸ ای   در ریشه بال ها با توان ۹۳۰۰ پاوند  بدون پس سوز است.بال در میانه  بدنه طراحی شده بود و نسبت  به نسخه پیش تولید دارای  پس گرایی بیشتری بود و  ۵۲ درجه پس گرایی داشت. اینترادر  مادون صوت بود و به دلیل سوخت داخلی بالا برد بسیار داشت

ورودی هوا به شکل دی شکل در کنار بدنه زیر بال قرار دارد   و خروجی نیز در پشت  سر بال(قمست پایین ) قرار دارد  وبه دلیل نزدیک خروجی  با زمین  باعث کاهش  فاصله مورد نیاز برای برخواستن بود . هواپیما دارای  ۸۸۷۳ لیتر سوخت داخلی بود و می توانست  تا چهار  مخزن سوخت خارجی را نیز حمل کند.دارای  بالی پهن با  فلپ های بزرگ بود که قابلیت جمع شدن را برای گرفتن جای کمتر در فضای ناو هواپیما را داشت.

در لبه بالها دارای  ترمز هوایی بود که به بالا و پایین باز می شد   و برای  کاهش سرعت فرود ویا ایجاد تعادل بیشتر در بمب باران به کار می رفت.در A6A  این  ترمز ها در دو طرف بدنه بود  ولی مشکلاتی را ایجاد کرد. برخی ای ۶ ها مجهز به ترمز هوایی در نوک بال شدند و برخی نیز اصلاح نشدن ولی  از ترمز هوایی خود استفاده نکردند.

دایرا سه ارابه فرود  بود که ارابه  فرود جلوی دو چرخ و ارابه فرود عقبی تک چرخ بود و یک غلاب برای گرفتن کابل روی ناو نصب  شده بود.  هواپیما در دماغه دارای  یک لوله سوختگیری ثابت است

A6A

A6A

ای ۶ هیچ جایگاه جنگ افزار  داخلی ندارد ولی ۵ جایگاه خارجی دارد که یکی در زیر  بدنه  و دوتا زیر هر بال است که توان حمل ۸۱۰۰ کیلوگرم سلاح را دارد .هر جایگاه  میتواند تا شش بمب ۲۲۵ کیلوی  یا به عبارتی  در یک پرواز با یک لود سنگین تا ۳۰ بمب ۲۲۵ کیلوگرمی مارک ۸۲ را به خود حمل کند. توان حمل موشک سایندوندر را نیز دارد اگرچه هرگز به صورت عملیاتی ان را حمل  نکرده است. A6A  اینترادر دارای  برد انتقالی ۴۱۰۰ کیلومتر با چهار مخزن سوخت خارجی و ۱۶۲۰ کیلومتر با ۱۲ بمب ۲۲۵ کیلویی و دو مخزن سوخت  خارجی  بود.

ای ۶ دارای  سامانه ناوبری و تهاجمی پیچیده ای برای دوران خود بود.در دماغه دارای  دو دستگاه رادار بود. یکی رادار تهاجمی ای پی کیو۸۸ برای کشف  اهداف زمینی  (در ان دوران هدف های  بزرگ مانند ایستگاه راه اهن ،پلها، ساختمانها و…)  که بعدها با ای پی کیو ۱۱۲ جایگزین  شد و یک رادار ناوبری  در  زیر رادار اصلی  برای پرواز  شبانه از نوع ای پی کیو۹۲٫ هواپیمای دارای  سامانه شناسایی دوست از دشمن،یک رایانه انالوگ  و هشدار دهنده رادار  بود اگرچه تا سال ۱۹۶۵ گیرنده هشدار دهنده رادار  نداشت و می توانست دست به پرواز خودکار در ارتفاع پایین بزند. همچنان کابین  فاقد اچ یو دی است و در داخل کابین تنهای یک  نمایشگر سی ار تی دایره ای برای افسر اسلحه  بود

همان طور که گفته شد خلبان و کمک خلبان(افسر اسلحه و رادار)در کنار هم قرار داشتند  و بر روی دو صندلی  مارتین بیگر قرار داشتند  که دارای   توان عمل در ارتفاع صفر و سرعت بالای ۱۸۵ کیلومتر را بود.

A6A  در ۱ ژوئیه  سال ۱۹۶۵ در ویتنام اولین پرواز خود را انجام داد. در ویتنام نشان داد پرنده بسیار کارایی  است و  توان بمب باران شبانه را به خوبی دارد  سامانه جنگ الکترونیک پیچیده ای دارد. همچنین این هواپیما توان بهتری در پشتیبانی هوایی  از نیروی زمینی  نسبت به ای ۱ اسکای ریدر دارد. سامانه پرتاب بمب ان برای بمب باران  رادار بود و می توانست  با مشخص  کردن هدف روی رادار،  با محاسبات پیچیده توسط رایانه محل و زمان پرتاب بمب را در شب  تاریک به خدمه اطلاع دهد

A6A  در تمامی طول جنگ ویتنام خدمت کرد  درسال ۱۹۶۶ رادار ای پی کیو ۹۹ با رادار ای پی کیو۱۱۲  تعویض شد.هنگامی که جنگ تمام شد ۶۷ فروند   ای۶ را بر اثر اتش دشمن از دست داده بود

بر اساس A6A  از سال ۱۹۶۳ ایی ای ۶ ای(EA6A)  ساخته شد. ای  ۶ و ایی ای ۶ ای بسیار شبیه هم هستند تنها تفاوت انها دارا  بود یک سامانه جنگ الکترونیک ای ال کیو ۸۵  بر روی سکان عمودی است. این نمونه غلاف های برای جمع اوری علائم رادار دشمن را با خود حمل می کرد و اگرچه  توان تهاجمی داشت  ولی به ندرت برای این کار استفاده می شد . ۲۵ فروند ایی ای ۶ ای  تولید شد که ده فروند انها ای ۶ ای تبدیل شده بودند  و ۱۵ فروند نو ساز.ایی ای ۶ بی در ویتنام بسیار موثر افتاد  و نیروی دریایی را برای  به خدمت گیری نسخه ای  دیگر تشویق کرد. در نهایت  نیروی دریایی ایی ای ۶ ای را به موشک ضد  رادار تجهیز کرد و نقش ضد رادار از انها بهره برد.

۱۹ فروند ای ۶ ای  اینترادر به ای ۶ بی ارتقا یافتند. ای نمونه دارای  سامانه هشدار  دهنده برای تعیین    دقیق  موقیعت رادار دشمن بود و به موشک ضد رادار شرایک و استاندارد  برای نابودی رادارهای دشمن مجهز شد.این نمونه در ویتنام به کار رفت  پنج  فروند ان از دست رفت

ای 6 سی و غلاف سامانه دید حرارتی و دوربین دید شبانه در زیر بدنه

ای ۶ سی و غلاف سامانه دید حرارتی و دوربین دید شبانه در زیر بدنه

طی جنگ ویتنام  کامیون  های حمل نقل سلاح برای  ویتنام شمالی و یا ویتکونگها  در   لاوس و کامبوج  بارگیری می شدند  و بعد حرکت خود را به طرف ویتنام شمالی در شب انجام می دادند  از این رو نسخه ای ۶ سی اینترادر  مجهز به یک غلاف  با تجهیزاتی چون دوربین دید  حرارتی و  دوربین دید  در شب برای شکار  و نابودی این کامیون ها   توسعه یافت. ده فروند ای ۶ ای به این نسخه ارتقا یافت که دو فروند انها در ویتنام از دست رفت.

در میانه دهه  ۱۹۶۰ نیروی دریایی  تصمیم به استفاده  از ای ۶ ای در نقش سوخت رسانی  هوایی داشت. از این رو ای۶ ای مجهز به یک غلاف سوخت رسانی یار به یار در جایگاه مرکزی بدنه شد  شد. ولی استفاده در این نقش از اینترادر  بسیار  پر هزینه بود و از  طرفی نیاز به ای۶ ای در نقش تهاجمی بود  ، از این رو  نیروی دریایی دست به توسعه نسخه ویژه زد . در سال ۱۹۶۸ دست به تبدیل ۹۰ فروند ای ۶ ای به کی ای ۶ دی زد . این نمونه دارای  یک  سامانه سوخت رسانی داخلی شلنگی  بود که شلنگ ان در درون بدنه جمع می شد. از این رو از جایگاه مرکزی زیر بدنه نیز برای حمل مخزن سوخت بهره می برد . معمولا به چهار ویا حتی پنچ مخزن سوخت خارجی پرواز می کرد. این نمونه  تجهیزات  راداری  و ناوبری  تهاجمی نداشت ولی می توانست  دست به حملات روزانه بزند اگرچه هرگز در این نقش استفاده  نشد. این نمونه می توانست در برد ۸۰۰ کیلومتری ناو  برای یک جنگنده  اف۱۸ و یا در برد ۳۵۰ کیلومتر به دو اف۱۸ سوخت رسانی کند.این نمونه با اس۳ وایکینگ جایگزین شد اگرچه این نسخه وایکینگ نیز جای خود را به سوپر هورنت در نقش سوخت رسان داد

تجارب ویتنام نشان داد که باید  یک نسخه  بهبود یافته  از اینترادر توسعه یابد  از این رو نسخه جدید A-6E اینترادر ساخته شد . این نمونه در سال ۱۹۷۱  وارد خط تولید  شد . ای ۶ ایی با ای ۶ ای بسیار به هم شبیه هستند ولی تجهیزات داخلی تفاوت بسیار دارد . موتور پرات اندوتنی جی ۵۲ پی ۸ بی که البته تنها یک اصلاح کوچک  در خود دیده بود بر روی مدل جدید نصب شده بود  .رادار تهاجمی ای پی کیو ۱۴۸  که دارای  فناوری ها جامد و قطعات نیم هادی  بود  و رایانه  دیجیتال  ای اس کیو ۱۳۳  و سامانه جنگ الکترونیک ای ال کیو ۱۰۰ .این نمونه یک نمایشگر تک رنگ نیز برای  خلبان داشت  . این نمونه با تجهیز به غلاف نشان گذار لیزری  توان حمل بمب و موشک هدایت لیزری  را پیدا کرد . بیشترین برد این نمونه با پنج مخزن سوخت خارجی ۵۲۲۲ کیلومتر بود

EA6A نسخه جنگ الکترونیک اینترادر . بر روی سکان عمودی غلاف  جنگ الکترونیک ای ال کیو 85 دیده می شود

EA6A نسخه جنگ الکترونیک اینترادر . بر روی سکان عمودی غلاف جنگ الکترونیک ای ال کیو ۸۵ دیده می شود

۲۴۰ فروند ای ۶ ایی  ساخته شد و ۲۰۵ فروند ای۶ ای نیز به این مدل تبدیل شد .طی دهه ۱۹۷۰ و ۱۹۸۰ ارتقائات بسیاری  روی این  نمونه انجام شد که از جمله ان تعویض  سامانه ناوبری اینرسی ای ان اس ۹۲ به جای سامانه ای ان اس ۳۱  بود .

 ولی بزرگترین ارتقا در سال ۱۹۷۸ انجام شد که ۲۲۸ فروند ای ۶ E ارتقا یافته  و مجهز به یک  دوربین دید حرارتی و یک نشان گذاری لیزری   ای ای اس ۳۳ در  زیر دماغه در یک محفظه گوی شکل شد. این سامانه اجازه می داد بدون استفاده از غلاف نشان گذاری لیزری دست  به هدفگیری لیزری بزند و یا در پرواز شبانه در ارتفاع پایین از ان بهره ببرد  . همچنین  رادار تهاجمی تعویض شد و رادار ای پی کیو ۱۵۶ روی ان نصب شد که توان کشف  اهداف زمینی کوچک متحرک  همچون خودرو ها را نیز داشت . همچنین   رایانه  نیز دوباره تعویض وبه ای اس کیو ۱۵۵ ارتقا یافت. کابین مجهز به یک  نمایشگر تک رنگ چند مظنوره  شد . در میانه ده ۱۹۸۰ با  اشکار شدن نشان های خستگی در بال ، بال با یک بال کامپوزیت تعویض  شد. در اوائل  دهه ۱۹۸۰ ای۶ ایی اخرین  ارتقا را به خود دید که شامل   نصب  موشک  ماوریک، موشک ضد کشتی هارپون و نسخه تهاجمی ان اسلم و موشک ضد رادار هارم بود . همچنین  ارتقاء  ای ۶ ایی به نسخه ای ۶ اف با موتور توربوفن  جنرال الکترونیک  جی ۴۰۴ جنگنده اف۱۸  و ارتقاء  به نسخه ای ۶ جی  با سامانه  های الکترونیک به روز نیز مورد بررسی قرار گرفت  ولی در نهایت لغو شد.

A6E در ویتنام حضور نداشت  و اولین عملیات ان در  سوریه در سال ۱۹۸۳ در زمان  حضور نیروی هوای امریکا در لبنان به عنوان نیروی حافظ صلح بود.دست کم دو فروند به اتش  پدافند سوری ها سرنگون شد.

A6E و سنگین ترین لود شامل 30 بمب مارک 82

A6E و سنگین ترین لود شامل ۳۰ بمب مارک ۸۲

در سال ۱۹۸۶ در عملیات علیه لیبی که با امریکا در افتاده  بودش شرکت  کرد و دو فروند  کشتی نیروی دریایی لیبی  را با موشک های  هارپون طی دو روز متفاوت هدف قرار داد. همچنین  چند سایت پدافندی نیز به اتش هارم  نابودشدند.

قزافی رهبر لیبی  برای انتقام در یک باشگاه شبانه  در برلین دست به  بمب گذاری  زد  و چند نظامی امریکا کشته و زخمی دشند تا ریگان  رئیس جمهوری امریکا دستور به تلافی  بدهد. در ۱۵ اوریل  سال ۱۹۸۶ طی عملیات  الدورادو   ۴۵ فروند جنگنده ارتش امریکا که بخشی از انها شامل ۱۵ فروند ای ۶ ایی می شدند   به مراکز  مختلف لیبی  از جمله چندین  پایگاه هوایی حمله  کردند  و ۳۰ هواپیما  و بالگرد ارتش لیبی   را تنها با از  دست دادن یک اف۱۱۱  از بین بردند. در سال ۱۹۸۸ در جریان عملیات در خلیج  فارس علیه ایران به کار رفت و یک ناوچه ایرانی را با شلیک موشک ای جی  ام ۱۲۳ نابود کرد.

در جیران جنگ خلیح فارس نیز حظور داشت   و با کمک سلاح های هدایت شونده اتش  صدام را مورد هدف قرار داد

ای ۶  اینترادر  در نسخه  رزمی که تنها در امریکا خدمت کرد  در سال ۱۹۹۶ رسما از خدمت خارج شد ولی همچنان نسخه ایی ای ۶ بی پرولر نسخه  جنگ الکترونیک در  خدمت باقی مانده. در مجموع ۶۹۳ فروند ای ۶ اینترادر ساخته شد

کی ای 6 دی  نسخه سوخت رسان اینترادر

کی ای ۶ دی نسخه سوخت رسان اینترادر

ایی ای ۶ بی پراولر

در سال ۱۹۶۴  گرومی دست به توسعه  نسخه جدید جنگ الکترونیک A6A زد که از غلاف جنگ الکترونیک  ای ال کیو ۹۹ بهره می برد  که در ان زمان در حال توسعه بود.از انجای که بار کاری  پیش بینی شده برای خدمه این مدل بالا بود گرومی  تصمیم گرفت تا دو خدمه دیگر  به شکل پهلو به پهلو در طرح جدید اضافه کند.با اضافه شدن یک کابین جدید در پشت کابین فعلی   طول بدنه ۱٫۳۷ متر اضافه شد  و همچنین  بال نیز تقویت  شد و میزان سوخت داخلی نیز اضافه  شد.این مدل  دارای  رادار تهاجمی ای  پی کیو ۱۲۹ و رادار ناوبری ای پی ان ۱۵۳ بود و بر روی سکان عمودی همانند  EA6A دارای غلاف جنگ الکترونیک ولی از نوع  ای ال کیو  ۱۰۰ بود.سه A6A به این مدل ارتقا یافتند و در نهایت اولین نمونه تولید کامل در مه سال ۱۹۶۸ اماده و در سال ۱۹۷۰ وارد خدمت شد. هواپیمای جدید  EA6B پراولر نامیده شد. پراولر تا سال ۱۹۷۲ دارای موتور پرات اندویتنی  جی ۵۲  پی  ۸ ای بود ولی از ان سال به بعد در  خط تولید مجهز  به موتور جی ۵۲ پی ۴۰۸ شد.

ناوگان پراولر که تا سال ۱۹۷۳ در خط تولید بود و ۱۷۰ فروند از ان ساخته شد و پس از پایان تولید به  صورت مداوم بروز رسانی میشد. این مسئله اهمیت بسیار داشت زیرا پروالر یک  هواپیمای جنگ الکترونیک بود و باید با هر پیشرفت شوروی در رادار و سامانه های پدافندی ارتقا می یافت . اولین ارتقاء  در سال ۱۹۷۳ روی پرولر انجام شد. این ارتقا شامل نصب چهار غلاف جنگ الکترونیک ای ال کیو  ۹۹  در زیر بال ها،سامانه تاکتیکی پردازش  الکترونیک ای اس اچ ۳۰ که وظیفه ان جمع اوری ، پردازش  و ذخیره  علائم و فرکانس های  رادار دشمن را داشت، ارتقا غلاف جنگ الکترونیک ای ال کیو ۹۹بی و سی از جمله ارتقائات  سال ۱۹۷۳ بود

در سال ۱۹۷۵ یک سری ارتقا دیگر شامل  ارتقا کنسول دو خدمه جنگ الکترونیک در عقب  برای کاهش حجم کار انها، جایگزینی رادار ای پی اس  ۱۳۰ به جای ای پی اس  ۱۲۹، نصب سامانه جنگ الکترونیک ای ال کیو  ۱۲۶ بر روی سکان عمودی  به جای ای ال کیو ۱۰۰ که دیگر بی اثر بود و نصب سامانه جنگ الکترونیک ای  ال کوی ۹۹ دی در غلاف و تعویض رایانه  پردازشگر  با نسخه ای سریعتر

EA6B پروالر

EA6B پروالر

در دهه ۱۹۹۰ ارتقا کلی تری دیگری در پراولر انجام شد که شامل  نصب  نمایشگر های رنگی در هر  دو کابین، نصب سامانه  ناوبری جی پی اس، نصب سامانه جنگ الکترونیک ای ال کیو ۲۱۸ به جای ای ال کیو ۹۹، نصب دوربین دید در شب . نمونه ارتقا یافته جدید بین سال های ۲۰۰۵ تا ۲۰۱۰ تحویل نیروی دریایی شد

در دهه ۱۹۹۰ با پایان جنگ سرد بعد از خروج از خدمت اف۱۱۱ نیروی هوایی امریکای ایی اف۱۱۱ نسخه جنگ الکترونیک  این پرنده را  نیز از خدمت خارج کرد ولی نیروی دریایی اگرچه نسخه رزمی ای ۶ را از خدمت خارج کرد ولی پروالر را برای پشتیبانی  الکترونیک از نیروی هوایی و دریایی در خدمت نگه داشت و در دهه ۱۹۹۰ حتی پرولر  را به موشک ضد رادار هارم برای  عملیات سرکوب پدافندی نیز تجهیز کرد

پرواز در اواخر جنگ ویتنام حضور داشت  و در تمامی جنگ های مهم همچون جنگ اول و دوم خلیج فارس  و نبرد برضد یوگسلاوی به خوبی دست به اینجاد اختلاف  روی رادارهای پدافندی زد . از سال ۲۰۰۹ ایی ای ۱۸ جی گراولر وارد خدمت شده و  تا سال ۲۰۱۶ به صورت کامل جایگزین   پرولر شود

نام A6E اینترادر EA6B پراولر
طول ۱۶٫۶۴ متر ۱۷٫۷ متر
ارتفاع ۴٫۷۵ متر ۴٫۹ متر
وزن خالی ۱۱۶۳۰ کیلوگرم ۱۵۱۳۰ کیلوگرم
بیشترین وزن ۲۷۵۰۰ کیلوگرم ۲۷۹۰۰ کیلوگرم
موتور دو دستگاه موتور توربوجت  پرات اندویتنی جی ۵۲ – پی ۸بی دو دستگاه موتور توربوجت  پرات اندویتنی جی ۵۲ – پی ۴۰۸
قدرت موتور ۹۳۰۰ پاوند ۱۰۴۰۰ پاوند
بیشترین سرعت ۱۰۴۰ کیلومتر بر ساعت ۱۰۵۰ کیلومتر بر ساعت
برد انتقالی ۵۲۲۲ کیلومتر ۵۲۰۰ کیلومتر
برد با سه مخزن سوخت و ۱۲ بمب  ۲۲۵ کیلویی ۲۰۰۰ کیلومتر ۳۳۰۰ کیلومتر با دو مخزن و دو غلاف خارجی جنگ الکترونیک
سقف پرواز ۱۲۴۰۰ متر ۱۱۵۰۰ متر
تسلیحات تا ۸۱۷۰ کیلوگرم تسلیحات در پنچ جایگاه حمل تسلیحات شامل ۲۸ بمب ۲۲۵ کیلویی،۱۳ بمب ۴۵۰ کیلوی یا ۵ بمب ۹۰۰ کیلویی،بمب های خوشه ای و راکت اندازهیا ۱۲۷ و ۷۰ میلیمتری،بمب های هدایت لیزری GBU10/12/16،بمب هدایت تلوزینی والی،موشک ها به سطح هارم،ماوریک،شرایک و ضد کشتی هارپوم  و موشک هوا به هوای سایندوندر تا چهار غلاف خارجی جنگ الکترونکی ای ال کیو ۹۹ و یا ۱۲۸  ویا تا چهار موشک ضد کشتی هارم

 ترجمه عبدالحمید تارخ

ای 6 ایی. در زیر دماغه میتوان به خوبی سامانه نشان گذاری لیزری و دید حرارتی که در سال 1978 نصب شد قابل دیدن است

ای ۶ ایی. در زیر دماغه میتوان به خوبی سامانه نشان گذاری لیزری و دید حرارتی که در سال ۱۹۷۸ نصب شد قابل دیدن است

 

31+

کاربرانی که این مطلب را پسندیده اند:

  • avatar
  • avatar
  • avatar
  • avatar
  • avatar

5 دیدگاه

  • سلام جناب تارخممنون از مقاله کاملتوناین نسخه های جنگ الکترونیک کلا کارشون کورکردن رادارهای زمینی یا پدافندیه؟؟؟یاشبیه سازی هدفهای مجازی برای منحررف کردن موشکهای پدافندی ؟؟؟اونوقت اون موشکهایی که با اپتیک وفروسرخ هدایت میشن و اختلال روشون سخته رو چطور میخوان دفع کنن؟؟؟کلا این هواپیماهای جنگ الکترونیک هم سیستم کاربریشون خیلی پیچیدست اما امکان هدف قرارگرفتنشون هم به نظر زیاد میاد!!!اینطور نیست؟؟؟این نسخه پراولر قابل قیاس با نسخه های سرکوب پدافند هستند یا اونها در مرتبه پایین تری قرار دارن یا برعکس؟؟؟این نسخه همچنین نسبت به اف ۱۶cj وdj وهمچنین افG4 ضعیفترن یا قویتر؟؟؟و همچنین اینها در کلاس کاری جداگانه ای قرار دارن یا همشون در یک سطح قرار میگیرن؟؟؟با تشکر مجدد از شما

    • سلام جنگ الکترونیک برای ایجاد اختلال روی هر راداری است په هشدار دهنده، درگیری ویا رادار های جنگندها. همچنین این گونه هواپیماها میتوانند حتی از بیش از ۷۰ تا ۱۰۰ کیلومتری هم البته بسته به رادار دشمن روی ان ایجاد اختلال کنند از این رو شکار انها سخت است. این هواپیماها را میتوان به دو دشکل استفاده کرد یک به شکلی تکی و با تر کیب سلاح های ضد رادار دو برای پشتیبانی از دیگر هواپیماهای جنگی حتی چند جنگنده

  • با سلامهزینه ساخت پیش نمونه ها در مورد جنگنده ها و بمب افکن هایی که برنده طرحهای ارتش آمریکا میشوند به عهده نیروی سفارش دهنده است یا خود شرکت سازنده؟وپس از تایید نهایی سرنوشت این پیش نمونه ها چه می شود؟