بسم الله الرحمن الرحیم

مترجم: محمد رجبعلی

نبرد نورفولک یک درگیری  زرهی  بود که در تاریخ ۲۷ فوریه ۱۹۹۱ در طول جنگ  خلیج فارس بین ایالات متحده امریکا و انگلستان از یک سو و نیروهای گارد ریاست جمهوری بعثی عراق در سوی دیگر روی داد. نیروهای اولیه درگیر در این نبرد لشکر ۲ زرهی امریکا، لشکر یکم پیاده (مکانیزه) و  تیپ ۱۸ مکانیزه و تیپ ۹ زرهی از نیروهای گارد ریاست جمهوری عراق و واحد های دیگری از لشکرهای عراقی بودند. از انجا که یکی از تیپ های  لشکر ۱ مستقر نشده بود، لشکر ۲ زرهی به لشکر ۱ پیاده امریکا ملحق شده بود. لشکر ۱ زرهی بریتانیا ماموریت داشت تا از جناح راست نیروهای VII (یکی از دو ارتش اصلی اروپایی امریکا در طول جنگ سرد) محافظت کند. رقیب  اصلی لشکر ۱ بریتانیا در این زمان لشکر ۵۲ زرهی عراق و لشکرهای چندگانه پیاده عراقی بودند. این نبرد، اخرین نبرد در جنگ بود که بعد از ان اتش بس همه جانبه ایجاد شد. بعد از اتش بس دو نبرد دیگر در نزدیکی چاه های نفت الرمیله روی دادند.  براساس برخی منابع، نبرد نورفولک دومین نبرد بزرگ تانک ها در طول تاریخ امریکا و بزرگترین نبرد تانک ها در جنگ اول خلیج فارس  است. بیشتر از ۱۲ لشکر همراه با چنیدن تیپ و واحدهای جداگانه  در نبرد نورفولک شرکت داشتند.  نیروهای امریکایی و بریتانیایی حدود ۷۵۰ دستگاه تانک و صدها نوع دیگر از خودروهای عراقی را نابود کردند. البته این حجم از نابودی ارتش عراق، جدای از نابودی دو لشکر گارد ریاست جمهوری عراق توسط لشکر ۳ زرهی در  Objective Dorset در تاریخ ۲۸ فوریه ۱۹۹۱ است. در طول این عملیات، لشکر ۳ زرهی توانست ۲۵۰ دستگاه خودروی دشمن را منهدم کرده و ۲٫۵۰۰ سرباز عراقی را اسیر کند. بیش از یک دهه از این نبرد گذشت تا کیفیت و چگونگی منابع در مورد اغلب نبردهای جنگ اول خلیج فارس روشن شود. بسیاری از نبردهای زمینی در طول عملیات طوفان صحرا از بسیاری از نبردهایی که در اروپای جنوبی و غربی در طول جنگ جهانی دوم روی داد-حداقل از نظر تعداد تجهیزات به کار گرفته شده در ان- بزرگتر بودند.این نبرد زمانی اتفاق افتاد که نیروهای عراقی مستقر در کویت دست به خروج از این شکور و فرار به عراق کردند و فرماندهان عراقی برای اینکه انها سالم از میدان نبرد جان به در نبرند با انها درگیر شدند

شیر بابل یک نسخه اختصاصی تی ۷۲ ساخته شده برای عراق در یک گودال پناه گرفته است

نمای کلی عملیات

این نبرد حدودا در ۶۰ مایلی شرقی و به فاصله ۱۸ ساعت از نبرد البصیه (Battle of Al Busayyah- نبرد تانکی که در ۲۶ فوریه ۱۹۹۱ بین ارتش عراق و نیروهای امریکایی روی داد. این نبرد به نام شهر البصیه که شاهراهی مهم و یکی از دژهای دفاعی عراق بود نام گرفته است)، و چند کیلومتر دورتر از نبرد ۷۳ شرقی روی داد. نبرد نورفولک به نام منطقه نورفولک، منطقه ای که خطوط لوله نفت IPSA و چندین خط اهن و انبار تجهیزات عراقی که ارتش از ان دفاع می کرد را در خود جای داده بود، نام گرفته است. منطقه نورفولک در غرب خط مبدا حرکت جنگی کیوی، شرق خط مبدا حرکت جنگی اسمش، و شمال خط مبدا حرکت جنگی گریپ قرار داشت. خطوط مبدا حرکت جنگی (phase line) مرجع های نقشه ای هستند که هر چند کیلومتر یک بار بر روی نقشه برای اندازه گیری پیشروی یک عملیات نظامی مورد استفاده قرار می گیرند.(در کل این نبرد در استان المثنی عراق درگیر گرفت که در شرق استان بصره قرار دارد و هم مرز با عربستان است)

نیروهای درگیر

نیروهای درگیر در این این نبرد شامل لشکر ۱ پیاده، تیپ سوم از لشکر ۲ زرهی امریکا، و تیپ های ۱۸ مکانیزه و ۹ زرهی گارد ریاست جمهوری عراق و واحدهایی دیگر  از ۱۱ لشکر عراقی همچون لشکرهای ۲۶، ۴۸، ۳۱ و ۲۵ زرهی عراق می شدند. لشکرهای ۱۰ و ۱۲ زرهی عراق نیز حضور داشتند. عراقی ها دو تیپ مستقل زرهی نیز در منطقه داشتند که شامل تیپ های ۵۰ و ۲۹ زرهی می شد. لشکر ۳ زرهی امریکا مسئولیت نبرد در منطقه دورست را بر عهده داشت.

عملیات ضد شناسایی

نیروی ویژه ۱-۴۱  پیاده، واحدی سنگین از لشکر ۲ زرهی بودند. در ابتدا این واحد شامل  گردان یکم، هنگ ۴۱ پیاده، گردان سوم، هنگ ۶۶ زرهی، گردان چهارم و هنگ سوم توپخانه می شد. نیروی ویژه ۱-۴۱  اولین گروه ائتلافی بود که در تاریخ ۱۷ فوریه ۱۹۹۱ به مرز عربستان صعودی نفوذ کرد و  و عملیات های زمینی در خاک عراق با نیروهای بعثی در تاریخ ۱۷  فوریه صورت داد.  به فاصله کوتاهی بعد از رسیدن،  نیروی ویژه ۱-۴۱ همراه با اسکادران اول و هنگ چهارم سواره نظام ماموریت ضد شناسایی را دریافت کرد.  این نیروی مشترک و کار گروهی انها به نام نیروی ویژه اهنین  (Task Force Iron ) شهرت یافت. عملیات ضد شناسایی عموما شامل نابودی و عقب راندن واحد های شناسایی دشمن و  عدم اجازه به نظارت بر نیروی های خودی اطلاق می شود. در ۱۵ فوریه ۱۹۹۱، گردان چهارم از هنگ سوم توپخانه بر روی یک  کاروان عراقی و چند کامیون همراه که مشغول شناسایی و نظارت نیروهای امریکایی بودند اتش گشود. در ۱۶ فوریه ۱۹۹۱ به نظر می رسید که  چندین خودروی عراقی در حال شناسایی و مراقبت نیروی ویژه هستند و با اتش امریکایی ها عقب رانده شدند. گزارش شد که  یک دسته نظامی دیگر عراقی در شمال شرقی نیروی ویژه موضع گرفته اند. انها نیز با اتش توپخانه عقب رانده شدند. غروب همان روز گروه دیگری از خودروهای عراقی شناسایی شدند که به سمت مرکز نیروی ویژه حرکت می کردند.  به نظر می رسید که این خودروها از نوع  BTR و تانک های ساخت شوروری باشند.ساعتی بعد نیروی ویژه با واحد های شناسایی عراقی درگیر شد.  امریکایی های با شلیک موشک تاو یک تانک را نابود کردند. بقیه گروه شناسایی عراقی یا با اتش توپخانه نابود شدند و یا عقب نشینی کردند. در ۱۷ فوریه ۱۹۹۱ عراقی ها با اتش خمپاره به نیروی ویژه حمله کردند و  بعد از ان موفق به فرار شدند. غروب همین روز  عراقی ها با اتش توپخانه به نیروی ویژه حمله کردند اما صدمه ای به نیرو وارد نشد.

تانک تایپ ۶۹ عراقی هدف قرار گرفته شده است

حمله و نفوذ

قبل از حمله، برای کاستن از مقاومت عراقی ها، گردان های چهام از هنگ سوم توپخانه و هنگ ۲۱۰ توپخانه شروع به اتش بر روی مواضع عراقی ها کردند.  حدود ۳۰۰ توپ از چندین کشور مختلف در حمله شرکت داشتند. بیش از ۱۴٫۰۰۰ گلوله شلیک توپخانه و بیش تر از ۴٫۹۰۰ راکت از سامانه راکت انداز چند گانه  MLRS بر روی مواضع عراقی ها در این نوبت از حمله شلیک شد.در مراحل اولیه از این اتش ها، عراق حدود ۲۲ گردان توپخانه خود را از دست داد. این میزان تخریب شامل نابودی حدود ۳۹۶ قبضه توپ عراق نیز می شود. در پایان این حملات، تجهیزات نیروی توپخانه عراق دیگر وجود نداشت.  یکی از واحد های عراقی که در طول اماده سازی کاملا منهدم شده بود، گروه توپخانه ۴۸ پیاده نظام بود.  فرمانده این گروه اعلام کرد که واحد وی ۸۳ قبضه از ۱۰۰ قبضه توپ خود را حین اماده سازی از دست داد.  مکمل این حملات زمینی، حملات هوایی بمب افکن های   B-52 و AC-130 های نیروی هوایی بودند.

پیاده نظام نیروی ویژه ۱-۴۱ ماموریت یافت تا  به مواضع اولیه دفاعی در مرز عربستان صعودی-عراق نفوذ کند. بار دیگر اسکادران اول و هنگ چهارم سواره نظام به کمک انها امدند. زمانی که انها وارد خاک عراق  شدند با مواضع و سنگرهای بتونی چندگانه عراقی ها مواجه شدند. این مواضع دفاعی توسط واحدی به بزرگی تیپ محافظت می شدند.  واحد های امریکایی اماده درگیری با سربازانی که در این مواضع و سنگرهای بتونی تقویت شده موضع گرفته بودند شدند. شش ساعت طول کشید تا نیروی ویژه بتواند این سنگرهای بتونی پیچیده را پاکسازی کند.  عراقی ها با اتش سلاح های کوچکی همچون ار پی جی ها، خمپاره ها و انچه که از تجهیزات توپخانه برایشان باقی مانده بود با نیروی ویژه درگیر شدند. مجموعه ای از درگیری هایی که روی داد باعث تلفات سنگین و  عقب رانده شدن عراقی ها از مواضعشان شد.  تعداد بسیاری نیز به اسارت در امدند، تعدای فرار کردند و  کشته شدند یا توسط دیگر واحد های ائتلاف دستگیر شدند. در طول پاکسازی سنگرهای بتونی، نیروی ویژه دو پست فرماندهی تیپ و  پست فرماندهی لشکر ۲۶ پیاده عراقی را اشغال کرد. نیروی ویژه یک فرمانده تیپ، چندین فرمانده گردان، فرماندهین همراه و افسران ستاد عراقی را دستگیر کرد.  همان طور که درگیری ادامه می یافت، نیروی های پیاده نیروی ویژه از فاصله نزدیک با تانک هایی که در دخل گودال پنهان شده بودند و کمین کرده بودند درگیر شدند. برای چند ساعت، تیم های فرعی  ضد تانک عراقی مسلح به RPG، تانک های تی ۵۵، و نیروهای پیاده عراقی به خودروهای در حال عبور امریکایی اتش گشودند، و تنها توسط دیگر تانک های امریکایی و خودروهای رزمی که به دنبال نیروهای جلودار می امدند، نابود شدند. نیروی ویژه ۱-۴۱ به خاطر این اقدامات، نشان افتخار UAV را دریافت کرد.

نبرد

نبرد نورفولک به نوعی ادامه درگیری بود که با نبرد ۷۳ شرقی در روز قبل از ان اغاز شد. نبرد نورفولک در ساعت ۳۰ بامداد روز ۲۷ فوریه اغاز شد. دو تیپ حمله کننده لشکر یکم پیاده امریکا، شامل  تیپ سوم از لشکر دوم زرهی، در خطوط مبدا حرکت جنگی ۷۵ شرقی، ۲٫۰۰۰ متر بالاتر از خطوط ۷۳ شرقی مستقر بودند.  تیپ های امریکایی با لشکر  توکلنا علی الله (Tawakalna Division ) از گارد ریاست جمهوری و تیپ ۷۳ از لشکر ۱۲ زرهی عراق درگیر شدند.  لشکر توکلنای  گارد ریاست جمهوری عراق، قوی ترین لشکر عراق بود که ۲۲۰ تانک T72 و ۲۷۸  IFV (خودروی  زره پوش چرخ دار یا شنی دار) در اختیار داشت. در طول این درگیری لشکر ۱۲ زرهی عراق نابود شد. حدود ۴۰ تانک عراقی و تعداد مشابهی خودروی زرهی عراقی نابود شدند.

با حمایت هوایی از طرف گردان دوم، حملات بالگردهای هوانیروز و اتش پشتیبانی گردان چهارم از هنگ سوم و هنگ ۲۱۰  توپخانه، که مانع حملات توپخانه ای عراق می شدند، لشکر ۱ پیاده توانست راهی از بین خطوط دوم عراقی ها باز کند. سه ساعت  بعد از این رویداد، لشکر یکم  ۶٫۲ مایل از منطقه نورفولک عبور کرد و در بین مه غلیظ توانست تانک ها، کامیون ها و پیاده نظام عراقی را نابود کند. لشکر ۲ زرهی  ۶۰ تانک عراقی و ۳۵  خودروی زره پوش جنگی (AFV) و خطوط انتقال نفت IPSA را نابود کرد. در بحبحه و سردرگمی  عملیات، واحد های امریکایی با نیروهای عراقی در بیابان قاطی شدند. این سردرگمی باعث چند شلیک به نیروهای خودی شد.

اسکادران اول و  هنگ چهارم زرهی سواره نظام، حمله لشکر ۱ پیاده در عراق و کویت را رهبری و هدایت کردند، و راه فرار ارتش عراق در کنار شهر کویت و بزرگراه بصره را بستند. اسکادران پیشروی سریع خود را ادامه داد و در اوج کار خود توانست فرودگاه صفوان در عراق را تصرف کند. اسکادران اول، هنگ چهارم زرهی سواره نظام توانستند ۶۵ تانک، ۶۶ نفربر زره پوش ( APC)، ۶۶ کامیون، ۹۱ سنگر بتونی را نابود کرده و ۳٫۰۱۰ سرباز دشمن را اسیر کند.

یک تایپ ۶۹ غنیمتی عراق

با طلوع خورشید، لشکر ۱ پیاده توانست کنترل منطقه نورفولک را به دست گیرد و لشکر پیاده مکانیزه توکلنا نیز به عنوان یک نیروی رزمی دیگر وجود خارجی نداشت.  در مجموع ۱۱ لشکر عراقی نابود شدند.  تمامی تلفات امریکایی ۶ کشته (یک نفر بر اثر اتش نیروی های خودی) و ۲۵ مجروح بود. نیروی ویژه     ۱-۴۱ چند خودروی  زرهی و چند تانک  ابرامز خود را از دست داده بود. لشکر ۲ زرهی و لشکر ۱ پیاده ۵۵۰ تانک عراقی و ۴۸۰ نوع از دیگر خودروهای عراقی را در طول نبرد نابود کردند.

حضور بریتانیا

لشکر ۱ زرهی بریتانیا مامور محافظت از جناح راست نیروهای  VII بود. طراحان عملیات نیروی ویژه چنین تصور کرده بودند که زمانی که حمله نیروهای VII به داخل مواضع عراق مشخص شود، لشکر ۵۲ زرهی عراق ضد حمله را اغاز خواهد کرد. لشکر ۱ زرهی بریتانیا دو تیپ (چهارم و هفتم) در اختیار داشت که در عملیات گرانبی (Operation Granby) شرکت کردند، عملیات گرانبی نامی بود که به عملیات های نظامی ارتش بریتانیا در طول جنگ اول خلیج فارس اطلاق شد.لشکر ۱ به تانک های چلنجر ۱ به عنوان تانک اصلی میدان نبرد مسلح بود. این تانک ها به توپ های ۱۲۰م خان دار، دوربین های حرارتی، و زره های کامپوزیتی چوبام (از معروف ترین زره های کامپوزیتی) مسلح بودند و تنها رقیب انها در میدان نبرد تانک امریکایی M1A1 ابرامز بود. سربازان پیاده بریتانیایی با  خودروهای زرهی  سری Warrior (یک سری از خوردوهای زرهی انگلیسی که برای جایگزینی با سری قدیمی FV430 ساخته شدند) به میدان نبرد اعزام می شدند. وریر های حفاظت زرهی بسیار خوبی داشتند و به یک توپ ۳۰ م مجهز بودند.مدل های اصلاح شده از این خودرو شامل نمونه خمپاره انداز، موشک های ضد تانک میلان، و خودروی فرماندهی و کنترل نبرد بودند: علاوه بر این بریتانیایی ها طیف متنوع و عالی از خودروهای زرهی سبک بر پایه شاسی FV101 Scorpion  را در اختیار داشتند. توپخانه انگلیسی ها عمدتا شامل هویتزرهای M109، M110 و  سامانه راکت انداز چند گانه MLRS می شد که با سیتم های امریکایی هماهنگی داشتند. پشتیبانی هوایی انها نیز شامل بالگردهای غزال –که برای شناسایی به کار برده می شدند-و بالگردهای Lynx می شد که معدل بالگرد AH-1 کبرا بود. انگلیسی ها  واحدهای پزشکی، لجستیکی و مهندسی لازم را نیز در اختیار داشتند.

این واحد کوچک اما قدرتمند توسط سرلشکر ۴۷ ساله رابرت اسمیت فرماندهی می شد. وی عضو واحد چتربازان بریتانیا و کارشناس زرهی و تاکتیک های تانک  شوروی بود. لشکر وی دو تیپ در اختیار داشت. تیپ چهارم با مهندسان و توپخانه بیشتر تقویت شده بود. تیپ چهارم برای ماموریت های شکست محاصره ناگهانی و پاکسازی زمین در زمان نفوذ  در نظر گرفته شده بود. تیپ هفتم سنگین  زرهی نیز برای درگیری های تانک با تانک در نظر گرفته شده بود.

چلنجر۱ در خلیج فارس

در ۲۶ فوریه ۱۹۹۱، توپخانه انگلیسی ها برای یک ساعت بر مواضع عراقی ها اتش گشود. این اتش سنگین ترین اتش از زمان جنگ جهانی دوم بود. همان شب، تیپ هفتم انگلیسی وارد یک نبرد شبانه تانک با گردان تانکی از لشکر ۵۲ زرهی عراق شد. بعد از ۹۰ دقیقه درگیری، بیش از ۵۰ تانک عراقی و خدمه ان نابود شدند. همان شب، تیپ ۴ انگلیسی یک  ستاد و محل توپخانه تیپ ۸۰۷ لشکر ۴۸ پیاده را نابود کرد. نیروهای پیاده انگلیسی مواضع دفاعی عراقی را که تیپ ۸۰۳ پیاده از ان دفاع می کرد را پکسازی کردند.  بعد از ۴۸ ساعت درگیری، لشکر ۱ زرهی بریتانیا توانست چهار لشکر پیاده عراقی (لشکرهای ۲۶، ۴۸، ۳۱ و ۲۵) را نابود کند و با چندین درگیری سریع مواضع لشکر ۵۲ زرهی را اشغال کند. تا نیمه شب هیچ گونه مقاومت سازمان یافته ای از سوی عراق بین لشکر ۱ زرهی انگلیسی تا  خلیج فارس وجود نداشت.  در این روز، یک تانک چلنجر انگلیسی توانست دوربردترین شکار تانک  ثبت شده را با استفاده از  مهمات زره شکاف کفکش دار تثبیت شده با بالک  (APFSDS-یک نوع مهمات نفوذگر انرژی جنبشی که برای هدف قرار ددادن خودروهای مدرن طراحی شده است) از فاصله ۴٫۷۰۰ متری    ( ۲٫۹ مایلی) به دست اورد که دوربرد ترین شکار تانک به تانک ثبت شده است.

در ۲۷ فوریه ۱۹۹۱، لشکر ۱ زرهی بریتانیا توانست مناطق نهایی در بزرگراه بصره در شمال رشته کوه مولتا (Multa ) را تصرف و امن کند. لشکر ۱ زرهی بریتانیا ۲۱۷ مایل را ظرف ۹۷ ساعت طی کرده بود. لشکر ۱ زرهی ۲۰۰ تانک عراقی را نابود کرده و یا به غنیمت گرفته بود و تعدا بسیار بیشتری از خودروهای زرهی، کامیون ها، خودروهای شناسایی و….را نیز نابود کرده بود.

منطقه دورست

در ۲۸ فوریه، لشکر ۳ زرهی امریکا بعد از مقاومت شدید عراقی ها و نابودی بیش از ۲۵۰ خودروی دشمن منطقه دورست را پاکسازی کرد. تیپ ۳ و لشکر ۳ زرهی نیز ۲٫۵۰۰ سرباز دشمن را اسیر کردند. نبردها و اقدامات لشکر ۳ و تیپ ۳ باعث نابودی دو لشکر گارد ریاست جمهوری عراق شد.  در ظرف تقریبا ۲۴ ساعت نبرد مداوم، تیپ ۳ توانست ۵۴۷ خودروی دشمن از جمله ۱۰۲ تانک، ۸۱خودروی زرهی، ۳۴ قبضه توپ و ۱۵ توپ ضد هوایی را  نابود کرده و  یا غنیمت بگیرد. صد ها تن پشتیبانی و تدارکات و ۵۲۸ اسر نیز غنیمت این مرحله از عملیات بود. در طول عملیات، تنها ۳  تانک M1A1 ابرامز لشکر سه  زرهی اسیب دید. پانزده سرباز  لشکر سوم   بین دسامبر ۱۹۹۰ و اواخر فوریه ۱۹۹۱ کشته شدند.

یک تانک عراقی منهدم شده

در اوج نبرد، لشکر ۳ زرهی  شامل ۳۲ گردان و ۲۰٫۵۳۳ نفر پرسنل بود. این نیرو بزرگترین ائتلاف در جنگ خلیج فارس و بزرگترین لشکر زرهی در تاریخ بود. نیروی زرهی ان نیز شامل ۳۶۰ تانک ابرامز،  ۳۴۰ خودروی زرهی برادلی، ۱۲۸ هویتزر  خودکششی ۱۵۵ م، ۲۷ بالگرد تهاجمی اپاچی، ۹ سامانه راکت انداز چند گانه  MLRS و…….بود.بخش عمده تلفات عراق در نبرد شبانه بود جای که ارتش امریکا به دلیل داشتند تجهیزات دید شبانه و حرارتی دست برتر را داشتند  در حالی که عراق ارتش نبرد شبانه نبود. از طرفی تانک های تی ۷۲ ارتش عراق از هیچ جنبه ای چه زره، چه توپ و چه سامانه اتش توان مقابله با تانک های  چون ابرامز و چلنجر را نداشتند و به سرعت قربانی کارایی پایین خود شدند

زمان:   ۲۷ فوریه ۱۹۹۱

مکان درگیری : استان المثتی عراق

نتیجه:  پیروزی قاطع نیروهای ائنلاف

نیروهای درگیر

رژیم بعثی عراق        ایالات متحده- انگلستان

واحدهای درگیر

عراق

لشگرهای توکلنا علی الله گارد ریاست جمهوری

لشکر ۱۰ زرهی

لشکر ۱۲ زرهی لشگر ۵۲ زرهی

لشگر ۲۵ پیاده

لشگر ۲۶

لشگر ۳۱ پیاده

لشگر ۴۸ پیاده

تیپ ۹ زرهی

تیپ ۱۸ مکانیزه

تیپ ۵۰ زرهی

تیپ ۲۹ زرهی

امریکاو انگلیس

لشکر ۲ زرهی امریکا  (نیروی مهاجم)

لشگر ۱ پیاده

لشگر ۳ پیاده

لشگر ۱ سواره نظام

لشگر ۱ زرهی بریتانیا

تیپ ۲۱۰ توپخانه

اسکادران اول، هنگ چهارم سواره نظام (امریکا)

تلفات و خسارات

نیروهای بعثی (در مواجهه با نیروهای امریکایی)

تلفات سنگین

۹۳۷ سرباز اسیر

۵۵۰ تانک نابود شده

۴۸۰ نوع دیگر خودروهای نابود شده

۳۹۶ قبضه توپ نابود شده

منطقه دورست

تلفات سنگین

۲۵۰ تانک نابود شده

۲٫۵۰۰ سرباز اسیر

بخش انگلیسی ها

تلفات سنگین

۲۰۰ تانک نابود شده

تلفات سنگین بر خودروهای زرهی

امریکا

۶ سرباز شکته شده

۲۵ مجروح

۵ تانک نابود شده

۴تا ۵ خودروی زرهی نابود شده

منطقه دورست

۱۵ سرباز کشته شده

۳ تانک اسیب دیده

بریتانیا

تعدای مجروح و زخمی

منبع: https://en.wikipedia.org/wiki/Battle_of_Norfolk

Copy Protected by Chetan's WP-Copyprotect.