در ماه اوت سال ۱۹۵۷ نیروی دریایی امریکا به یک هواپیما گشت دریایی و ضد زیر دریایی برای جایگزینی با  هواپیما گشت دریایی پی ۲ نپتون اعلام نیاز کرد .از انجایی که نیروی دریایی به یک طرح که به سرعت وارد خدمت شود نیاز داشت  و در هزینه ها نیز صرفه جویی شود از این رو لاکهید به نیروی دریایی پیشنهاد داد با تغییر هواپیمای  تجاری ال۱۸۸ الکترا دست به توسعه یک گشت دریایی جدید بزند. در ان زمان خود ال ۱۸۸ الکترا در مرحله توسعه بود. یک سال بعد نیروی دریایی لاکهید را برنده رقابت اعلام کرد .

اولین پیش نمونه وای پی ۳ (YP-3) در ۱۹ اوت سال ۱۹۵۸ اولین پرواز خود را انجام داد. وای پی ۳  با وجود فلسفه طراحی متفاوت نسبت به الکترا ولی شبیه ان بود ،همانند الکترا یک هواپیما چهار موتوره با چهار موتور توربوپراپ و بالی در پایین بدنه بود.

وای پی ۳ دارای بدنه ای کشیده تر از الکترا بود(۲٫۱ متر بیشتر)  که از دهلیز جنگ افزاری داخلی استفاده میکرد. هواپیما دارای کشیده گی در انتهای بدنه برای جا دادن سامانه کاونده الکترو مغناتیس بود و از چهار موتور توربوپراپ الیسون تی ۵۶  بهره میبرد که البته با موتور سی ۱۳۰ هرکولس که ان نیز توسعه یافته در لاکهید بود مشابه بود و با موتور الکترا  فرق داشت.

الکترا برادار بزرگتر  پی۳ دارای  بیشترین سرعت ۷۲۱ کیلومتر در ساعت بود که در زمان خود یکی از سریعترین توربوپراپ های غیر نظامی جهان بود ولی بلافاصله بعد از ورود به خدمت چهار حادثه سقوط که سه بار متلاشی شدن در اسمان داشت را تجربه  کرد. بعد از بررسی معلوم شد که خلبان باید سرعت کروز را به ۵۸۰ کیلومتر در ساعت کاهش دهند. این مسئله باعث بدبینی به پی ۳ نیز شد که در ان زمان  در حال تست بود زیرا یکی از دلایل انتخاب ان سرعت بالای ان بود.

ولی سرانجام لاکهید بر مشکلات الکترا و وای پی ۳ پیروز  امد و در سال ۱۹۶۲ هواپیمای جدید با نام پی ۳ اوریون وارد خدمت شد(  Lockheed P-3 Orion ).

اولین نسخه  عملیاتی اورین پی ۳ ای است . پی ۳ هواپیمای است با بدنه الومینومی که دارای ۱۱ خدمه است.این ۱۱ خدمه شامل خلبان و کمک خلبان، مهندس پرواز، و نه خدمه دیگر مسئول استفاده از رادار، سامانه های مختلف ضد زیر دریایی و تسلیحات  است

  هواپیما دارای بدنه ای کشیده است که در پشت کابین  خلبان تا میانه بدنه جایگاه خدمه تجهیزات الکترونیکی است و در انتهای هواپیما محل قرار گیری تجهیزات استراحت و اشپزخانه قرار دارد.  مخازن سوخت تنها در درون بالها قرار دارد و در نسخه های بی و سی دارای جایگاه  حمل سلاح در زیر بال است

هواپیما دارای سه ارابه فرود است که تمامی انها دو چرخ است و دو ارابه فرود عقبی در درون غلافی زیر نزدیک ترین موتور به بدنه جمع میشود. هواپیما از  چهار موتور توربوپراپ الیسون تی ۵۴ – ای ۱۰  نیروی میگرفت که دارای قدرت ۴۳۰۰ اسب بخار  است. موتور الیسون تی ۵۶ کاربرد بسیار دارد و در زمان خود در بین توربوپراپ ها به دلیل هزینه کم و مصرف مناسب بسیار مشهور است . این موتور بر روی ایی-۲ ،  جی-۲ ، سی۱۳۰ و پی۳ اوریون نصب شد

P-3A

P-3A

هواپیما در دماغه دارای یک رادار جستجو بود که البته تنها جلوی هواپیما را پوشش میداد   و همچنین در قسمت انتهای  هواپیما دارای یک کاونده الکترومغناطیس برای کشف زیر دریایهای شناور  در درون اب بود. این کاونده هر گونه به هم ریختگی در امواج اکترومغناطیس  زمین  که در واقع توسط بدنه فلزی زیر دریایی ایجاد میدش را کشف میکرد.

از دیگر تجهیزات  کشف زیر دریایی میتوان به  سانبوی (سونار هواپرتاب) برای کشف زیر دریایی ها به صورت  فعال و غیر فعال است که در یک خشاب در زیر بدنه هواپیما لود شده و با چتر از هواپیما پرتاب میشود.سانبو ها غیر قابل بازیابی هستند و بعد از قرار گرفت روی اب صدای زیر اب را با امواج رادیویی برای هواپیما ارسال میکنند

جایگاه قرار گیری سانبوی در زیر پی-3

جایگاه قرار گیری سانبوی در زیر پی-۳

دارای یک دهلیز داخلی در قسمت جلوی هواپیما بود (از بال به جلو) که میتوانست  انواع اژدر ها و خرج های انفجاری زیر اب را حمل و پرتاب کند. در نسخه ای و بی توان حمل موشک ضد کشتی نداشت و توان ضد کشتی از این رو وجود نداشت.

بعد از پی-۳ ای نسخه پی-۳ بی توسعه یافت که دارای موتور قویتر تی ۵۶-ای۱۴  بود ولی دارای همان رادار نسخه قبلی ولی رایانه جدیدتر بود و دارای سه جایگاه خارجی در زیر بال(قسمت انتهای بال) بود.

P-3B

P-3B

ولی اصلیترین نسخه پی-۳ نسخه سی بود که هنوز به صورت گسترده ای در خدمت است

این نمونه مجهز به موتور الیسون تی ۵۶- ای ۱۴ با توان ۴۶۰۰ اس بخار  بود (که در پی-۳ بی هم استفاده شده بود)و از سامانه کاونده  الکترومغناطیسی  جدید و رایانه چند ماموریتی  پیشرفته برخوردار بود. این نمونه به غیر از  داشتن جایگاه های تسلیحاتی زیر بال دارای چهار جایگاه خارجی زیر بدنه است.این نسخه در سال ۱۹۶۹ وارد خدمت شد ولی طی ۴۰ سال بارها مورد بازسازی قرار گرفت.

این نسخه در اولین نمونه تولید دارای  رادار ای پی اس ۸۰ بود که در نسخه های قبلی نیز نصب شده بودند(برای کشف اهداف دریایی ) و از سامانه شناسایی  دوست از دشمن ای پی ایکس ۷۲ بهره می برد ولی بعدها طی ارتقائات این مدل  سامانه های ای پی ایکس ۷۶ و ۱۲۳ جای ان نصب شد.دارای هشدار دهنده رادری ای ال ار ۶۶ بود ولی در میانه دهه۱۹۷۰  طی ارتقا بلاک ۳ به نسخه ای ال ار ۹۵ ارتقا یافت

تمامی مدلها توان پرتاب  سانبوی  ای ار ار ۷۸ را دارد ولی در ارتقائات مختلف این سانبوی دارای  پردازنده های قویتر برای تفکیک   بهتر تجهیز شد. همچنین این نسخه  از کاونده الکترومغناطیس ای ال کیو ۸۱  در قسمت انتهای هواپیما بهره میبرد

تنها چند سال از ورود به خدمت پی ۳ سی در نیروی دریایی امریکا  گذشته بود که در سال ۱۹۷۵ دست به ارتقا این نسخه   در خط تولید با نام بلوک ۱ زده شد. این نسخه دارای نمایشگر های جدید  با نرم افزاری های  جدید بود  و ۳۱ فروند از ان ساخته شد . یک سال  بعد ارتقا دیگری با نام  بلوک ۲ انجام شد  که دارای یک  حسگر فروسرخ  بود و ۴۴ فروند از ان ساخته شد . در این میان پی۳ سی بلاک ۲٫۵ نیز با سامانه ناوبری جدید ساخته شد که ۲۴ فروند نسخه بلاک۲ به این مدل ارتقا یافتند .بلوک ۳ در سال ۱۹۸۴ وارد خدمت شد که شامل توان هدایت موشک ضد کشتی هارپون بود. این نسخه دارای رادار ای پی اس ۱۱۵ بود که توان داده اطلاعات لازم برای هدایت موشک هارپون را داشت. نسخه های قبلی پی ۳ سی دارای رادار ای پی اس ۸۰ بودند که برخی نیز با  ارتقا به ای پی اس ۸۰ ای توان حمل هارپون را یافتند. دست کم میتوانست در جایگاه های خارجی هشت موشک هارپون حمل کند. ۵۰ فروند از این مدل تولید شد و برخی بلاک۲ ها نیز به این نسخه  ارتقا یافتند

پی 3-سی در حال افکند یک موشک هارپون

پی ۳-سی در حال افکند یک موشک هارپون

در دهه ۱۹۹۰ پی ۳ سی در خدمت  به بلاک ۴ ارتقا یافت که شامل  نصب رادار ای پی اس ۱۳۷ بود. این رادار دارای حالت روزنه ساختگی  (SAR) بود و  توان نقشه برداری از سطح زمین  را برای شناسایی راداری را داشت. این نسخه دارای نمایشگر های رنگی قابل برنامه ریز برای اپراتور ها بود و از رایانه  کامل جدید بهره می برد.

نسخه دیگر P-3AIP بود که نسخه  با توان حملات بر ضد اهداف زمینی  بود.این نسخه دارای گیرنده هشدار  دهنده ای ال ار ۴۷ و ۶۶ بود و از پرتاب کننده شراره ای ال ایی ۴۷ برای مقابله با موشک های فروسرخ بهره می برد ، یک سامانه اپتیکی برای تشخیص چشمی هدف بود که در اواخر دهه ۱۹۹۰ با  یک دوربین اپتیک دید حرارتی در زیر دماغه تعویض شد  و همچین سامانه ناوبری بر مبنای جی پی اس داشت .این نسخه  توان حمل موشک ماوریک و در زیر بالچه های زیر بال و همچنین بمب های خوشه ای مارک ۲۰ در زیر بال  ویا بمب های سقوط ازاد را در درون دهلیز داخلی  را دارد

نسخه P-3C AIP مجهز به بمب خوشه ای مارک 20

نسخه P-3C AIP مجهز به بمب خوشه ای مارک ۲۰

نسخه دیگر پی۳ سی .سی دی یو  بود که برای عملیات ضد قاچاق مواد مخدر اصلاح شد و دارای یک رادار ای پی جی ۶۶ بود

نسخه دیگر  پی۳ سی سی یو پی که نسخه ارتقا یافته  با رایانه  جدید ای اس کیو۲۲۷ بود و دارای رادار ای پی اس ۱۷۳  وی ۵ و سامانه هشدار دهنده راداری ارتقا  یافته بود. این نسخه  در المان و هلند خدمت میکند

نسخه پی۳ سی UIP نسخه ارتقا یافته برای نروژ است که دارای رایانه  ای ای کیو ۲۱۲ ، هشدار دهنده راداری ای ال ار ۶۶ وی ۵ و رادار ای پی اس ۱۳۷ وی ۵  است. چهار فروند از این مدل  در نروژ خدمت میکند

پی ۳ اف: شش فروند از این  نمونه به ایران تحویل شد که  تشکیل شده از تمامی مدل های ای /بی و سی بود . از نظر عملکرد در زمینه  ضد زیر دریایی پاینتر از پی ۳ سی بود که دلیلش سیاست صادراتی امریکا در مورد پی ۳ در ان دوره از زمان بود . این نسخه  فاقد رایانه چند ماموریت پی  ۳ سی و سامانه  هشدار دهنده و تجهیزات ضد زیر دریایی پی ۳سی بود و تمامی تجهیزات الکترونیک خود را از پی ۳ بی و حتی A ارث برد ولی  دارای بدنه و موتور پی ۳ سی بود(اگرچه از رادار ای پی اس ۱۱۵   مشابه پی۳سی بلوک ۱ بهره می برد).در اواخر حکومت شاه سیاست  تغییر کرد و قرار شد تا پی ۳ اف ایرانی دست  کم تا حد بلاک ۲ تغییر کنند و حتی توان حمل موشک  ضد کشتی هارپون را پیدا کنند ولی تنها یک فروند از شش فروند برای  این کار تغیر پیدا کرد که انهم در سال ۱۳۶۴ در یک حادثه  در فرودگاه شیراز در هنگام فرود از دست رفت

پی3 اف نیروی هوایی ایران

پی۳ اف نیروی هوایی ایران

پی۳ جی: نسخه  در خدمت ارتش ژاپن

پی۳کا: در میانه دهه ۱۹۶۰ دست کم پنج فروند فروند پی۳ بی بعد از ارتقا به نسخه پی۳ کا ارتقا یافتند و به نیوزلند تحویل داده شد . در میانه دهه ۱۹۸۰  یک فروند دیگر به صورت دست  دوم تحویل شد که با ارتقا دیگر با استاندارد پی۳بی کا۲ ارتقا یافتند

پی۳ ام: نسخه ارتقا یافته توسط کاسای اسپانیا  برای نیروی هوایی اسپانیا

پی ۳ان: نسخه VIP ارتش نروژ با ۳۰ صندلی برای حمل و نقل مقامات نظامی

پی۳پی: شش فروند پی۳ بی ارتش استرالیا به صورت دست دوم توسط پرتغال خریداری کرد و انها را به استاندارد  پی۳ بلوک۲ رساند (توسط خود لاکهید)

پی ۳تی: دو فروند پی۳ ای نیروی دریایی امریکا  توسط تایوان خریداری شد و به سطح پی۳ سی استاندارد ۳با تجهیز به موشک هارپون ارتقا یافت

ای پی-۳سی: نسخه ارتقا یافته برای ارتش استرالیا . ۱۸ فروند پی ۳ سی  در این ارتقا به نام ای پی -۳ سی  ارتقا یافت که برای انجام عملیات گشت دریایی در نظر رفته شده است. این نسخه دارای رادار اسرائیلی ایی ال ام ۲۰۲۲ ، دوربین دید  حرارتی در زیر بدنه،سیستم ناوبری جدید ساخت هانیول بر اساس جی پی اس . با این ارتقائات وزن اورین ۳ تن کاهش یافت. این نسخه دارای تجهیزات جمع اوری علائم الکترونیک است

پی-3سی

پی-۳سی

سی پی -۱۴۰: نسخه برای نیروی هوایی کانادا که هیچ فرقی با پی ۳سی ارتش امریکا نداشت  ولی دارای برخی سامانه های الکترونیک اس-۳ ای وایکینگ(یک ضد زیر دریایی ناو نشین در خدمت نیروی دریایی امریکا)  بود .۱۸ فروند از این نسخه  تولید شد

سی پی۱۴۰ ای: سه فروند پی۳ سی دست دوم در اوائل دهه ۱۹۹۰ به کانادا رسید که با ارتقای در نقش گشت دریایی از ان بهره برده شد

ایی پی -۳: نسخه ویژه برای ارتش ژاپن برای جمع اوری اعلام الکترونیک و جاسوسی  الکترونیک. پنچ فوند پی ۳ سی به این مدل ارتقا یافتند. این نسخه دارای برامدگی بر ریو بدنه است که محل قرار گیری سامانه های جمع اوری علائم  رادار و رادیوی دشمن است

ای پی -۳ ای: نسخه جاسوس  الکترونیک برای استراق سمع . تنها ۷ فروند از ان ساخته شد

 ای پی -۳ بی:در اوائل دهه ۱۹۶۰ به دستور سیا سازمان جاسوس امریکا برای استراق سمع ساخته شد ولی  جز دارایی نیروی دریایی به حساب میامد. این نسخه دارای یک رادار  جستجوی با زاویه پوشش ۳۶۰ درجه در زیر بدنه بود و از تجهیزات جمه اوری علائم الکترونیک و رادار دشمن  در بالای  بدنه به شکل یک برجستگی  بهره می برد که با ان دست  به استراق سمع مکالمات شناورها و زیر دریایی های دشمن  و یا پایگاه های زمینی دشمن میزند. این نسخه فاقد  کاونده الکترو مغناطیس در انتهای بدنه و پرتاب کننده سانبوی بود.چندین  بار طی طول خدمت ارتقا یافت و حتی توان حمل موشک سایندوند را نیز پیدا کرد. این نسخه در سال ۱۹۹۱ با ایی پی -۳ سی کنار رفت

EP-3C

EP-3C

EP-3C:نسخه ارتقا یافته با تجهیزات پیشرفته تر برای جاسوسی.۱۰ فروند پی۳ ای و  دو فروند پی۳ بی به این مدل ارتقا یافتند

EP-3E ARIES II:  نسخه ارتقا  یافته  مدل  قبل که از ارتقا ۱۲ فروند پی-۳ سی به این مدل به دست  امد. نسخه های ایی پی-۳ فاقد توان ضد زیر دریایی هستند

ان پی۳ : این نسخه برای تحقیقات توسط برای ناسا توسعه یافت

دست کم چندین نمونه تحقیقاتی  برای بخشهای مختلف از پی ۳ اورین توسعه یافت

اورین در خدمت

پی۳ در خدمت جایگزین نپتون شد. وظیفه اصلی ان تحت نظر داشتن زیر دریایی های روسی در اب های اقیانوس ارام  و اطلس بود . در جریان بحران موشک کوبا دست به نظرات بر امده شد  کشتی های تجاری  به کوبا زد و دست کم یک بار نیز توانست  یک زیر دریایی دیزل  شوروی را که وارد حلقه محاصره  کوبا شده بود را کشف کند

در ویتنام در نقش گشت هوایی بر فراز نقاط شمالی ویتنام جنوبی برای رسد ویتکنگ ها  در جنگ مورد استفاده قرار گرفت که در سال ۱۹۶۵ دست کم یک فروند انها بر اثر اتش یک میگ۱۷  و درسال ۱۹۶۸ یک فروند دیگر در ارتفاع پایین مورد هدف توپ ضد هوایی  قرار گرفت و از دست رفت  .

در جریان جنگ خلیج فارس ۱ یک پی۳ سی با رادار ای پی اس ۱۳۷ دست به نقشه برداری راداری از مواضع زمینی  عراقی ها میزد و حتی چند بار دست به پرتاب بمب  بر فراز نیروی های عراقی زد که دست کم ۱۰۸ نفر نیز کشته شده اند

در نبرد در افغانستان  در سال ۲۰۰۱  نیز نسخه P-3C AIP بارها دست  به شلیک ماوریک و رها کردن بمب های خوشه ای به طرف نیروی های طالبان  زد . همچنین با کمک دوربین دید حرارتی خود شل ها  دست به کنترل راه های اصلی  و  فرعی در افغانستان  برای کنترل عبور و مرور طالبان میزد

پی ۳  از میانه دهه ۱۹۵۰ تا کنون وظیفه کنترل زیر دریایها  و گشت دریایی را  بر عهده داشته و همکنون نیروی دریایی در حال دریافت  نخستین  پی۸ پوسیدون برای جایگزینی اوریون است. البته اوریون در نقشهای بسیار به کار رفت از جمله جاسوسی الکترونیک که همچنان  جایگزینی در این نقش  برای ان مشخص نشده ولی چیری که مشخص است وظیفه پی۳ در خدمت را ترکیبی از گلوبال  هاوک و پی۸ پوسایدون انجام میدهد.  در طول خدمت  پی۳ حوادث بسیار برای ان پیش امده ولی شاید بزرگتری ان مربوط به برخورد  یک جی۸  ارتش چین به یک ایی پی ۳ سی بر فراز دریای چین  میباشد.

در یک اوریل سال ۲۰۰۱ یک فروند ایی پی ۳ نیروی دریایی امریکا که نسخه جاسوس الکترونیک هواپیمای ایی۳ اورین بود در حال پرواز بر فراز دریایی چین مورد رهگیری دو فروند جی ۸ دی قرار گرفت . یکی از جی ۸ به سرعت به ایی پی -۳ نزدیک شد  و بال ان با دماغه ایی پی ۳ برخورد میکند که باعث سقوط  جی -۸ میشد . خلبان جی-۸ کشته شده و هرکز لاشه خود و جنگنده اش پیدا نشد  و جی ۸ دیگر با شلیک توپ ایی پی ۳ را مجبور به فرود میکنند. در نهایت بعد از ۱۱ روز ایی پی ۳ و ۲۴ خدمه ان به امریکا بر میگردند.

ایران از اورین در جریان جنگ ایران و عراق برای نظارت  بر امد و شد نفتکش های در خلیج فارس  و تنگه هرمز استفاده  کرد و همچنان چهار تا پنچ فروند از ان در خدمت نیروی دریایی ارتش  ایران است

همچنین پاکستان  نیز دست  کم در طی دو جنگ از اریون   برای کنترل اب های  اقیانوس هند بهره برده است

مشتریان

ارژانتین: ۶ فروند پی۳ بی

استرالیا: ۱۸ فروند ای پی-۳سی و یک فروند پی-۳سی

برزیل:۱۲ فروند پی-۳ ای ام (نسخه ارتقا یافته تا پی-۳ سی برای برزیل)

شیلی: چهار فوند پی-۳ ای که با ارتقا توان شلیک موشک هارپون نیز را دریافت کرده است

المان: ۹ فروند پی-۳سی

یونان: ۶ فروند پی-۳ بی

ایران:۵ فروند پی-۳اف

ژاپن:۹۳ فروند پی -۳سی، پنچ فروند ایی پی-۳ سی، و چهار فروند یو پی-۳٫ ژاپن بزرگترین کاربر خارجی پی۳ اوریون بود که برای کمترل زیر دریایی های کره شمالی ، چین و شروی از انها بهره میبرد. زاپن ۱۰۷ فروند پی۳ سی خود را در صنایع سنگین کاوازاکی تولید کرد

پی 3سی تولیدی در کاوازاکی ژاپن

پی ۳سی تولیدی در کاوازاکی ژاپن

نیوزلند:شش فروند پی-۳کا۲

هلند: چهار فروند

نروژ:شش فروند پی-۳سی

پاکستان:هفت  فروند پی-۳ سی

پرتقال: چهار فروند پی-۳سی

کره جنوبی:۱۸ فروند پی-۳ سی

تایلند:سه فروند پی۳ تی

امریکا:۱۵۴ فروند پی-۳سی و ایی پی-۳سی

تایوان:چهار فروند پی-۳سی

در مجموع ۷۵۷ فروند  بین سالهای ۱۹۶۱ تا ۱۹۹۰  تولید شد که از این میان ۱۰۷ فروند در کاوازاکی ژاپن و مابقی در لاکهید تولید شد

مشخصات پی۳  اورین مدل C
تولید کننده امریکا، لاکهید مارتین
تعداد خدمه ۱۱ سرنشین
طول و ارتفاع ۳۵٫۶ متر و ۱۱٫۸ متر
وزن خالی ۳۵۰۰۰ کیلوگرم
بیشترین سرعت ۷۵۰ کیلومتر در ساعت
برد برد با بیشترین سوخت بدون محموله  ۸۹۴۴ کیلومتر
سقف پرواز ۱۰۴۰۰ متر
موتور چهار دستگاه موتور الیسون تی۵۶ ای ۱۴ با توان ۴۶۰۰ اسب بخار
رادار رادار روزنه ساختگی APS137
تسلیحات دارای دو جایگاه سلاح در زیر هر بال و ۴ جایگاه زیر  بدنه، و جایگاه درون بدنه با توان حمل۹۱۰۰ کیلوگرم سلاح شامل موشک های ضد کشتی هارپون و ضد سطح ماوریک و هوا به هوایی سایندوندر و انواع بمب ،اژدر و خرج های ضد زیر دریایی.
تعداد تولید شده و قیمت ۷۶۹ فروند شامل تمام مدلها ،قیمت ۳۶ میلیون دلار به سال ۱۹۸۷

ترجمه:عبدالحمید تارخ

منبع :http://www.p3orion.nl/index.html

ای پی-3سی نیروی هوایی استرالیا در حال پرتاب بمب های مارک 82

ای پی-۳سی نیروی هوایی استرالیا در حال پرتاب بمب های مارک ۸۲

کابین پی-3سی

کابین پی-۳سی

 

28+

کاربرانی که این مطلب را پسندیده اند:

  • avatar
  • avatar
  • avatar
  • avatar

8 دیدگاه

  • سلام جناب تارخ، می خواستم بپرسم این هواپیماها و هلیکوپترهای ضد زیر دریایی چقدر برای مقابله با زیر دریایی ها کارایی دارن؟ مثلا اگه یک هواپیما یا هلیکوپتر ضد زیردریایی اطراف یک ناوگروه گشت بزنه میشه مطمئن بود که از حمله زیردریایی ها در امانه یا اینکه همه چی پنجاه پنجاهه بعضی وقتا ممکن با وجود این هواپیماها هم زیر دریایی ها کار خودشونو انجام بدن؟

    0
    • سلام… بله اگر یگان ضد زری دریایی در امادگی لازم باشد کشف شدن زیر دریایی غیر ممکن نیست کما اینکه در نبرد فالکلند چند بار بالگرد ضد زیر دریایی زیر دریایهای ارزانتینو کشف و وادار به فرار یک مورد غرق کردند همچنین در نگ جهانی دوم بارها این اتفاق افتاد ویا در موارد دیگر در جنگ سرد بارها دو طرف حتی زیر دریایهای اتمی رو کشف کردند اونم ده ها بار ولی بستکی به فناوری و واحد عملیاتی داره

      1+