فوجی کی ام-۲

در سال ۱۹۵۴ ژاپن  این اجازه را یافت که با پذیرش برخی محدودیت ها دست به تاسیس ارتش جدید خود بزند. امریکا بعد از درگیری در جنگ کره متوجه  شدن نداشتن ارتش توسط ژاپن به معنی محرومیت امریکا از یک متحد راهبردی بود

نیروی هوایی ژاپن از سال ۱۹۵۴ تاسیس شد و صدها هواپیمای امریکا را به سرعت تحویل گرفت. این نیرو نیاز به یک   هواپیمای اموزشی پیستونی داشت  و از این رو دست به تحویل تعداد تی ۳۴ از امریکا زد ولی خواهان تولید یک نسخه بومی  در داخل برای براورد نیاز خود شد و از این رو شرکت فوجی که درژاپن   جایگزین شرکت Nakajima شده بود ، که در جنگ جهانی دوم برای ژاپن  هواپیمای جنگی بسیار ساخته بود ، دست به طراحی یک هواپیما اموزشی پیستونی زد. البته قبل از این ، شرکت  مذکور در سال ۱۹۵۴ هواپیمای ال ام.۱ را توسعه داده بود که یک هواپیمای ارتباطی کوچک تک موتوره پیستونی در کلاس بنانزا با پنچ سرنشین بود که اولین تولید ژاپن در عرصه هوانوردی  بعد از جنگ دوم بود.

کی ام.۲   در سال ۱۹۶۲ پرواز کرد و همان سال وارد خط تولید شد.  این هواپیما یک هواپیما تک موتورِ پیستونی تمام فلزی است که  دارای  ارابه‌های فرود جمع شونده بود  و  مربی و دانشجو در کنار هم قرار می‌گرفتند و می‌شد پشت سر انها  نیز دو صندلی دیگر  قرارداد. هواپیما از  یک موتور پیستونی توربو شارژ امریکایی لیکومینگ O-480 بهره می برد  که ۳۴۰ اسب بخار قدرت می‌گرفت و از یک ملخ سه تیغه ثابت بهره می‌برد. هواپیما دارای نقش اموزشی بود و فاقد سلاح بود و می‌توانست به سرعت ۳۶۴ کیلومتر بر ساعت دست پیدا کند و با محموله کامل ۹۷۰ کیلومتر برد داشت.

درمجموع ۶۲ فروند از این هواپیما در فوجی تولید شد که در نیروی هوایی و دریایی به خدمت گرفته شد و هواپیمای پاییِ اموزشی   هر دونیرو بود و تا سال ۱۹۹۸ در خدمت باقی ماند

فوجی کی ام-2

فوجی کی ام-۲

فوجی تی ۳

نیروی هوایی بعد از مدتی استفاده از کی ام-۲  متوجه شد یکی از نیاز های  اموزشی هم  قرار داشتن مربی و دانشجو پشت سر هم  است قابلیتی که کی ان .۲ نداشت از این رو فوجی به سرعت شروع به کار روی طرحی با دو خدمه در پشت سر هم کرد که نتیجه ان هواپیما پیستونی اموزشی تی ۳ بود که در سال ۱۹۷۴ پرواز کرد و در سال ۱۹۷۸ وارد خدمت شد.

فوجی تی ۳ همانند کی ام۲ یک هواپیما موتور پیستونی تمام فلزی با چرخ های جمع شونده بود که البته هر دو خدمه پشت سر  هم قرار می‌گرفتند و  البته فاقد صندلی پرتاب شونده بودند. هواپیما دارای همان موتور لیکومینگ نصب شده روی کی ام -۲ بود ولی  با کاهش پسا به دلیل شکل کابین  سرعت به ۴۱۳ کیلومتر بر ساعت افزایش یافته بود که حدود ۵۰ کیلومتر بر ساعت سریعتر بود. ۵۰ فروند از این هواپیما تولید شد که در نیروی هوایی خدمت کرد  و با تی ۷ در سال ۲۰۱۰ جایگزین شد

فوجی تی3

فوجی تی۳

فوجی تی ۵

زمانی که در دهه ۱۹۸۰ کی ام.۲ پیر شده بود و نیاز به جایگزینی ، فوجی با شکل کلی کی ام.۲ ولی با موتور توربوپراپ دست به توسعه طرحی جدید زد.هواپیما جدید در سال ۱۹۸۴ پرواز و در سال  ۱۹۸۸ وارد خدمت شد . این  هواپیما همانند  کی ام.۲ دارای دو خدمه در کنار هم بود و میشد در پشت سر انها نیز دو صندلی اضافه کرد

هواپیما  تمام فلزی و چرخ های جمع شونده است و دارای  یک موتور توربوپراپ الیوسن ۲۵۰  است که در اصل  یک موتور  توربوشفت  برای بالگرد است و بر روی بالگرد های چون  بل ۲۰۶و بل ۴۰۷ و چند بالگرد ساخت یورکاپتر نصب شده است. این موتور دارای توان ۳۵۰ اسب بخار و تیغ های  متغیر است و هواپیما را به سرعت ۴۱۰ کیلومتر  بر ساعت می رساند . ۵۴ فروند از این هواپیما ساخته شده که همکنون در خدمت است

فوجی تی5

فوجی تی۵

فوجی تی ۷

 این نسخه  در سال ۲۰۰۰ برای جایگزینی فوجی تی ۳ طراحی شد . در مرحله نسخت قرار  بود  هواپیما  اموزشی توربوپراپ پلاتوس پی سی -۷ مارک۲ را  در داخل فوجی تولید شود ولی برنامه لغو شد و فوجی بر اسا  پلتفرم  تی ۳ دست به توسعه یک هواپیما اموزشی جدید با موتور توربوپراپ زد. این هواپیما در سال ۲۰۰۲ پرواز کرد و از سال ۲۰۰۵ وارد خدمت شد(برای اشنایی با پی سی۷ اینجا را کلیک کنید)

هواپیما دارای دو خدمه در پشت سر هم و چرخ های جمع شونده بود و دارای همان  موتور توربوپراپ الیسون است که بر روی تی ۵ نصب شده است.  تا کنون ۴۹ فروند از این هواپیما تولید شد که در خدمت جایگزین  تی ۵ شده است

فوجی تی7

فوجی تی۷

 فوجی تی ۱

در سال ۱۹۵۴ با تاسیس نیروی هوایی ژاپن این کشور نتنها تعداد  زیادی  جت شکاری اف۸۶ را از امریکا دریافت کرد بلکه بیش از ۳۰۰ فروند ان را در صنایع میتسوبیشی   تولید کرد و  تا در دهه ۱۹۶۰ اصلترین جت جنگی این کشور بود . در همان زمان بحث بر سر به خدمت گیری  یک جت اموزشی برای اموزش خلبانان جت بسیار داغ بود که منجر به خرید و تولید تحت امتیاز ۲۱۰ فروند تی۳۳ لاکهید مارتین  شد که نخستین  جت اموزشی جهان بود

ولی اصرار برای تولید یک نسخه بومی برای افزایش توان فنی داخلی برای تولید یک جت باعث شکل گیری برنامه ای با نام فوجی تی ۱ شد . فوجی مسئول ساخت این پرنده شد و با میتسوبیشی که سر گرم  تولید اف۸۶ اف بود همکاری کرد. فوجی طرح اف۸۶ را مورد پسند قرار داد و تصمیم به الگو  برداری از اف۸۶ در برنامه خود گرفت. ولی طراحی این نخستین جت ژاپنی کار اسانی نبود. عملا بعد از جنگ بسیاری از موسسات تحقیقاتی  از بین رفته بود و ژاپن  حتی یک تونل  باد نیز در اختیار نداشت و از طرفی بسیاری از مهندسین خبره  که زمانی در شرکت مشهور ناکاچیما در زمان جنگ دوم جهانی کار میکردند همکنون مشغول کار دیگری بودند. در مرحله اول فوجی بسیاری از این مهندسین  را گرد هم اورد و در مرحله بعد دست به همکار با برخی موسسات امریکایی زد.

همچنین به دلیل نبود زیر ساخت لارم برای تولید موتور، ژاپن به سرعت ۵ شرکت را برای تحقیق روی  موتور جت تاسیس کرد و موتور جدید به نام ایکس جی ۳ که توربوجت بود در دستور کار قرار گرفت ولی به دلیل سرعت پیشرفت کم قرار شد در نسخه تولیدی اولیه از موتور انگلیسی استفاده شود

اولین پیش نمونه در ۱۶ ژنویه سال ۱۹۵۸ پرواز کرد. طرح جدید یا همان تی ۱ بسیار شبیه اف۸۶ بود  و دارای  سکان عمودی، بال و ورودی هوای مشابه بود و دارای  دو کابین بود. هواپیما از یک دستگاه موتور توروجت بریستون سیدلی ارپیوس با توان ۴۰۰۰ پاوند رانش  استفاده می کرد که فاقد پس  سوز بود و می توانست  هواپیما را به سرعت ۹۲۵ کیلومتر بر ساعت برساند. هواپیما دارای یک مسلسل ۱۲٫۷ م م برونینگ در دماغه بود و زیر هر بال  یک مقر حمل سلاح بود که میتوانست در مجموع   دو بمب ۳۴۰ کیلوگرمی ویا دو  موشک سایدواندر و یا  دو  مخزن سوخت خارجی   ۴۵۵ لیتری را حمل کند.

هواپیما دارای  بالی با پس گرایی ۲۶% بود که از اف۸۶ پس گرایی کمتری داشت  که خود باعث  کاهش سرعت شده بود و همچنین سکان عمودی نیز تفاوتهای داشت. خلبانان روی صندلی پرتاب شونده ساخت ژاپن قرار داشتند و الکترونیک پرواز ساده ای مشابه تی۳۳ داشت.در مجموع ۴۹ فروند تی ۱ ای که تی ۱ اف۱ نیز خوانده می شد با موتور انگلیسی ساخته شد

 زمانی که موتور ایشیکاواچیما – هاریما جی ۳(نسخه IHI-3) به خط تولید رسید با نصب این موتور روی جی۱  نسخه جدید تی ۱ بی یا تی ۱ اف۲ ساخته شده . جی ۱ دارای یک موتور با رانش ۲۶۴۵ پاوند بود که به صورت اشکار  از موتور انگلیسی  قدرت کمتری داشت اگرچه مصرفش بهینه بود. نیازی به نسخه جدید احساس  نمی شد  ولی برای اینکه این موتور ژاپنی وارد خط تولید شود ۲۰ فروند جی۱ بی نیز سفارش داده شد. بعدها ژاپنیها  تعداد موتور  J3-IHI-7 را روی برخی از  تی۱ ها نصب کردند که با نام تی۱ سی شناخته میشد. در کل ۶۶ فروند تی۱ تولید شد و تا سال ۲۰۰۶ در خدمت بود. این برنامه برای ژاپنی ها  هزینه زیادی داشت به صورتی که هر تی۱ سه برابر یک تی ۳۳ قیمت داشت و در مجموع تنها یک ،  شش تی ۳۳ تولید در ژاپن ، تی۱ تولید شد

فوجی تی-1

فوجی تی-۱

فوجی تی1

فوجی تی۱

جت اموزشی میتسوبیشی  تی ۲

برای اشنایی با  جت اموزشی   میتسوبیشی  تی ۲ اینجا را کلیک کنید

تی۴: در اوائل  دهه ۱۹۸۰ نیروی هوایی ژاپن  حدود ۳۰ سال بود از تی ۱ استفاده می کرد و نیاز به یک جت اموزشی  جدید داست . کار به شرکت  کاوازاکی  سپرده شد در حالی  که میتسوبیشی هم با ان در برنامه جدید همکاری  می کرد.کار به سرعت پیش رفت و اولین پیش نمونه جت اموزشی جدید در ۲۹ جولای سال ۱۹۸۵ پرواز کرد  و در سال ۱۹۸۸ وارد خدمت شد

تی۴  به عنوان یک جت اموزشی  کم هزینه و اقتصادی ساخته شد. شکل کلی ان بسیار  شبیه الفاجت  فرانسوی  المانی است . دارای  بالی در بالای بدنه و دو موتور در کنار بدنه است که ورودی هوا در زیر  بال قرار دارد و دارای  ترکیب دو خدمه در پشت سر هم است. بیشتر بدنه از مواد کامپوزیت  ساخته شده تا سبک باشد  و از دو سرعت گیر در پشت بدنه بهره می برد  و دارای دو دستگاه موتور توربوفن ژاپنی ایشیکاواچیما – هاریما  اف۳ بود  که بر اساس موتور  توربوفن  فرانسوی لارزاک ساخته  شده که بر روی الفاجت  نصب است(برای اشنایی با الفاجت اینجا را کلیک کنید)

موتور ۳۵۲۰ پاوند  قدرت فراهم میکند که   هواپیما را به سرعت ۱۰۳۸ کیلومتر بر ساعت  می رساند. هواپیما دارای ترکیب دو کابین در پشت سر هم است که کابین جلو دارای اچ یو دی ساخت ژاپن است ولی  هیچ نمایشگری درون کابین وجود ندارد  . هر دو خدمه روی صندلی پرتاب شونده ژاپنی قرار دارند و جنگنده میتواند زیر هر بال یک جایگاه خارجی برای حمل مخازن سوخت و یا یا  یک تن بمب  و راکت و غلاف سلاح را حمل کنند. همچنین در زیر بدنه نیز یک جایگاه خارجی دارد که میتواند  برای حمل مخزن سوخت ، غلاف شناسایی  و یا غلاف توپ و مسلسل استفاده شود.

۲۰۸ فروند از این جت اموزشی ساخته  شده که همکنون اصلیترین جت اموزشی ژاپنیها است و ارتش ژاپن برای هماهنگی با جنگنده های نوین خود قرار است تی۴ را از جمله در ناحیه کابین با تجهیز ان به نمایشگر های چند کاره رنگی ارتقا دهد

کاوازاکی تی 4

کاوازاکی تی ۴

کاوازاکی تی 4

کاوازاکی تی ۴

نام کی ام-۲ تی۳ تی۵ تی ۷
سازنده فوجی
طول ۷٫۹۴ متر ۸٫۰۲ متر ۸٫۴ متر ۸٫۵۹ متر
ارتفاع ۲٫۹۲ متر ۳٫۰۲ متر ۲٫۹ متر ۲٫۹۶ متر
وزن خالی ۱٫۱ تن ۱٫۱ تن ۱ تن ۱ تن
بیشترین وزن برخاستن ۱٫۷ تن ۱٫۵ تن ۱٫۸ تن ۱٫۵ تن
موتور یک موتور پیستونی  Lycoming IGSO-480 یک موتور پیستونی  Lycoming IGSO-480 یک موتور توربوپراپ الیوسن ۲۵۰ یک موتور توربوپراپ الیوسن ۲۵۰
قدرت موتور ۳۴۰ اسب بخار ۳۴۰ اسب بخار ۳۵۰ اسب بخار ۴۵۰ اسب بخار
بیشترین سرعت ۳۷۸ کیلومتر بر ساعت ۴۱۳ کیلومتر بر ساعت ۴۱۳ کیلومتر بر ساعت ۳۷۶ کیلومتر بر ساعت
برد ۹۷۵ کیلومتر ۱۰۳۸ کیلومتر ۹۴۵  کیلومتر ۱۱۰۰  کیلومتر
سقف پرواز ۸۱۷۰ متر ۸۱۰۰ متر ۷۶۲۰ متر ۷۶۰۰ متر
سلاح ندارد ندارد ندارد ندارد

جتهای اموزش

نام   فوجی تی۱  کاوازاکی تی۴
طول ۱۲٫۱۲ متر ۱۳متر
ارتفاع ۴٫۰۸ متر ۴٫۶ متر
وزن خالی ۲٫۴ تن ۳٫۷ تن
بیشترین وزن برخاستن ۴٫۱ تن ۷٫۵ تن
موتور یک دستگاه موتور توربوجت Bristol Siddeley Orpheus یک دستگاه موتور توربوفن Ishikawajima-Harima F3-IHI-30
قدرت موتور ۴۰۰۰ پاوند ۳۵۲۰ پاوند
بیشترین سرعت ۹۲۵ کیلومتر بر ساعت ۱۰۳۸ کیلومتر بر ساعت
برد ۱۹۵۰ کیلومتر ۲۲۰۰ کیلومتر
سقف پرواز ۱۴۴۰۰ متر ۱۳۶۰۰ متر
سلاح  یک مسلسل ۱۲٫۷ م م و دو جایگاه برای حمل بمب و راکت و موشک سایدواندر بمب و راکت و مخازن سوخت

گرداوری:عبدالحمید تارخ

منبع:https://en.wikipedia.org/wiki/Main_Page

25+

کاربرانی که این مطلب را پسندیده اند:

  • avatar
دسته بندی شده در:

8 دیدگاه