ارتش هاجنگ ها و عملیات های نظامی

نگاهی بر خسارت های حوزه تجهیزات نظامی افغانستان در نبرد با طالبان از ماه ژوئن سال 2021

نگاهی بر خسارت های حوزه تجهیزات نظامی افغانستان در نبرد با طالبان از ماه ژوئن سال 2021

نگاهی بر خسارت های حوزه تجهیزات نظامی افغانستان در نبرد با طالبان از ماه ژوئن سال 2021

خروج نظامی بحث برانگیز ایالات متحده از افغانستان که با تجدید حیات و بازیابی توان طالبان همراه بوده، این کشور را در لبه پرتگاه قرار داده است. در حال حاضر با وخامت روزافزون اوضاع امنیتی این نگرانی که طالبان به زودی میتواند کل یا حداقل بخش قابل توجهی از خاک افغانستان را تحت کنترل خود در آورد، به یک مسئله جدی و یک تهدید واقعی بدل شده که در صورت ادامه میتواند در طولانی مدت وضعیت افغانستان را به سال های پیش از حمله آمریکا در سال 2001 باز گرداند. در حالی که خروج نظامی آمریکا و متحدان آن در ناتو از افغانستان مورد نقد یا تشویق بسیاری قرار گرفته اما در نهایت یک مسئله مورد توافق جمعی قرار دارد اینکه ماموریت 20 ساله ایالات متحده آمریکا جهت نابودی طالبان در افغانستان، یک شکست کامل بوده است.

در غیاب نیروهای آمریکا و ناتو، باید دید که دولت افغانستان تا چه زمان قادر به مقابله با طالبانی خواهد بود که همچنان در حال پیشروی در مناطق بیشتری در این کشور است. با عدم دسترسی به پشتیبانی هوایی مستقیم، پشتیبانی اطلاعاتی و لجستیکی ایالات متحده، ارتش و نیروهای امنیتی افغانستان در محدود کردن نیروهای طالبان و ممانعت از پیشروی آن ها با دشواری های زیادی رو به رو خواهند بود و این وضعیت زمانی بدتر خواهد شد که شاهد خروج احتمالی شماری از پیمانکاران آمریکایی از افغانستان باشیم. این پیمانکاران بخش های مهمی از ارتش افغانستان از جمله بخش هوایی را پشتیبانی میکنند و در صورت عدم حضور آن ها، بخشی هایی از ارتش افغانستان به ویژه نیروی هوایی زمین گیر خواهد شد.

همانند خروج از عراق در سال 2011، ایالات متحده آمریکا در زمان خروج از افغانستان یک نیروی نظامی متزلزل را پشت سر خود به جای میگذارد که علی رغم سرمایه گذاری های ده ها میلیاردی، آمادگی مقابله با تهدیدات و انجام وظایف محوله را ندارد. تجهیزاتی که در دو دهه گذشته در اختیار نیروهای امنیتی و نظامی افغانستان قرار گرفته فقط در یک قلم شامل 25000 دستگاه خودروی هاموی است که عمده آن ها از نمونه های زره پوش یا مجهز به کیت حفاظتی هستند. با وجود تعداد قابل توجه خودروهای هاموی، ضعف حفاظتی آن ها در برابر تهدیدات انفجاری نظیر بمب های کنار جاده ای، این خودروها را به گزینه هایی با قابلیت حفاظتی به مراتب کمتر نسبت به امرپ های مورد استفاده توسط نیروهای ناتو در افغانستان تبدیل کرده است. با وجود اینکه در خاک آمریکا حتی نیروهای پلیس مجهز به امرپ هستند اما در نهایت محدودیت تعداد تحویلی به افغانستان موجب شده تا عمده نیروهای امنیتی این کشور بدون چنین تجهیزاتی مجبور به فعالیت و عملیات باشند.

خروج آمریکا از افغانستان و وضعیتی که این کشور پس از این مسئله با آن رو به رو است البته مورد تازه یا منحصر به فردی در تاریخ معاصر آمریکا نیست و نمونه های دیگری از جمله ویتنام جنوبی در دهه 70 میلادی و خروج از عراق از سال 2011 میلادی را میتوان در این مورد بر شمرد. جشن های بازگشت به خانه برای سربازان آمریکایی همراه با چشم انداز ناخوشایند کسانی خواهند بود که از عواقب جنگ در افغانستان برای دهه ها رنج خواهند برد. افغانستان تنها یک نمونه از مداخله گری هایی است که در نهایت به تکرار فجایع گذشته ختم شده، نمونه ای از هزینه هایی است که در راستای صنعت جنگ بر جمعیت محلی تحت اشغال و ایضا بر جیب مالیات دهندگان آمریکایی تحمیل شده است.

در جنگاوران بخوانید  نیروی هوایی عربستان

نمونه واضح و مشخص از وضعیت نا به سامان و بی نظمی رخ داده در زمان خروج آمریکا از افغانستان، عدم حصول به توافق در خصوص مدیریت فرودگاه بین المللی کابل در شرایطی است که نیروهای امنیتی افغانستان از امکان مدیریت مسئله برخوردار نبودند. یکی از کشورهایی که برای انجام این ماموریت انتخاب شد کشور ترکیه است که از سال 2015 فعالیت خود در فرودگاه بین المللی کابل را آغاز نمود. علاوه بر این ترکیه پیشنهاداتی نیز برای ارائه کمک های مالی و لجستیکی به منظور مدیریت و حفاظت از فرودگاه ارائه داده است. مدیریت و امنیت فرودگاه کابل جهت حفظ مسیر پروازی داخلی و خارجی از اهمیت ویژه ای برخوردار است و در صورت بسته شدن این فرودگاه امکان حضور موثر هیئت های مختلف از جمله هیئت های دیپلماتیک در افغانستان و انتقال کمک ها به این کشور از بین خواهد رفت.

در اینجا گزینه احتمالی برای منافع ترکیه، استفاده از فرصت حضور بیشتر در مناقشات افغانستان به عنوان گزینه چانه زنی جهت کاهش یا حذف تحریم های اعمال شده از سوی ایالات متحده در مورد خرید سامانه های اس 300 توسط این کشور است. ترکیه به عنوان تنها عضو خاورمیانه ای ناتو، از موقعیتی خاص برای تشویق و حمایت از بازیگران مختلف در افغانستان جهت دستیابی به توافق صلح پایدار و استفاده از این مسئله به عنوان کارت بازی با آمریکا برخوردار است. در شرایط فعلی حمایت ترکیه از افغانستان به ویژه برای باز نگه داشتن مسیر های تجاری و ارتباطی (نظیر فرودگاه بین المللی کابل) امری حیاتی است و در کنار آن پیام های خاصی نیز برای طالبان خواهد داشت تا در فکر تصرف کابل نباشند.

یکی از راه های پیش روی ترکیه، استفاده موثر از پهپاد های خود جهت مقابله با طالبان است که درقالب “دیپلماسی بیرقدار” مطرح میشود و شرایط جدیدی در سیاست خارجی این کشور در منطقه ایجاد کرده است. دیپلماسی پهپادی ترکیه مبتنی بر سطحی از مداخلات در مناقشات منطقه ای با هدف به حداکثر رساندن تاثیرات سیاسی و نظامی با هزینه های اندک و تبعات محدود است. نمونه چنین مداخلاتی را میتوان در به کارگیری و اثر بخشی بالای پهپاد های بیرقدار TB2 در جنگ های لیبی، شمال سوریه و جنگ اخیر قره باغ مشاهده کرد، به نحوی که این پهپاد ها عملا مسیر درگیری ها و نتیجه آن ها را تغییر دادند. هر چند در نبود قدرت نظامی کشوری همچون آمریکا، حفظ ثبات و استقرار دولت افغانستان در بخش های مختلف این کشور امری چالش برانگیز خواهد بود اما در نهایت دیپلماسی پهپادی ترکیه حداقل میتواند به حفظ و تضمین امنیت کابل و مناطق حاشیه ای آن منجر شود.

در جنگاوران بخوانید  شکار اسامه بن لادن

در ادامه لیستی از خسارت تجهیزاتی ارتش و نیروهای امنیتی افغانستان در نبرد با طالبان از ماه ژوئن سال 2021 تا امروز ارائه میشود که البته این لیست با ادامه درگیری ها نیازمند به روزرسانی خواهد بود چرا که روند خسارت ها همچنان ادامه دارد. این لیست شامل موارد غنیمت، انهدام و آسیب تجهیزات است که بر اساس اسناد تصویری اعم از فیلم و عکس تهیه شده. از آنجایی که عمده نیروهای طالبان به تلفن های همراه پیشرفته دسترسی ندارند و ایضا واحد تبلیغات طالبان نیز تمامی موارد ضبط شده را منتشر نمیکند، اینگونه میتوان نتیجه گرفت که آمار خسارت های ارتش افغانستان به مراتب بیشتر از آن چیزی باشد که در لیست دیده میشود.

 نکته دیگر در خصوص شرایط به غنیمت رفتن تجهیزات است. در برخی موارد که در خصوص خودروهای هاموی و فورد رنجر نیز صدق میکند، خودرو ها در حالی به غنیمت رفته اند که در میدان نبرد حاضر نبوده اند بلکه به عنوان انبار قطعات یدکی در پایگاه های ارتش و پلیس افغانستان مورد استفاده قرار میگرفتند و با سقوط پایگاه به غنیمت نیروهای طالبان درآمده اند. لازم به ذکر است که طالبان نیز از بخشی از خودروهای غنیمتی به عنوان انبار قطعات یدکی استفاده میکند تا امکان عملیاتی نگه داشتن خودروهایی نظیر هاموی را داشته باشد.

آنچه که در ادامه در لیست خواهید دید طرفا شامل بخشی از خسارت ها است و قسمت های زیادی را پوشش نمیدهد. به عنوان نمونه تعداد قابل توجهی خودروهای تجاری (اعم از سواری، ترابری و …..)، تسلیحات انفرادی (سلاح های هجومی، تک تیرانداز، جلیقه های ضد گلوله، تجهیزات دید در شب و ……) و مقادیر قابل توجهی مهمات از جمله خسارت های وارد شده به ارتش و نیروهای امنیتی افغانستان هستند که در لیست لحاظ نشده اند. آمار رو به رشد این بخش از تجهیزات البته به صورت دقیق مشخص نیست (چرا که در بسیاری موارد سند تصویری لازم برای اثبات آن در دست نیست).

لیست خسارت ها (تجهیزات مورد استفاده توسط ارتش ملی و پلیس افغانستان)

تانک (دو دستگاه غنیمتی)

نفربر و زره پوش امنیتی (مجموعا 25 مورد شامل 4 انهدام و 21 غنیمتی)

خمپاره انداز و قطعات توپخانه (33 مورد غنیمت)

  • 1 قبضه خمپاره انداز 60 میلیمتری
  • 2 قبضه خمپاره انداز 82 میلیمتری M69
  • 1 قبضه خمپاره انداز 120 میلیمتری
  • 12 قبضه خمپاره انداز نامشخص
  • 17 ارابه هویتزر 122 میلیمتری D-30

تسلیحات ضد هوایی (مجموعا 2 مورد غنیمت)

هواگرد (4 فروند انهدامی)

زره پوش های سبک، کامیون های ترابری نظامی، امرپ، شاسی بلند های با کاربری نظامی و ……..

 (714 مورد شامل 53 مورد انهدام 662 مورد غنیمت)

  • 175 دستگاه هاموی از مدل M-1151
  • 164 دستگاه هاموی از مدل M-1152
  • 1 دستگاه امرپ مکس پرو
  • 275 دستگاه وانت فورد رنجر (Ford Ranger)
  • 135 دستگاه کامیون ترابری نظامی Navistar International 7000 + 3 دستگاه نمونه زره پوش
  • 3 دستگاه خودروی بازیابی
  • 6 دستگاه کِشنده M915A3
  • 21 دستگاه موتور همه جا رو ATV
  • 1 دستگاه بولدوزر
  • 1 دستگاه بیل مکانیکی
  • 2 دستگاه لودر کوچک

بر گرفته از منبع

 

نوشته های مشابه

دکمه بازگشت به بالا