سامانه دفاع موشکی پیکان(آرو)

 

برورسانی:خرداد 1405

سامانه دفاع موشکی پیکان(آرو)  (به انگلیسی Arrow Weapon System، به عبری : ختس) سامانه ی ضد موشک تولید اسرائیل است. پیکان اولین سامانه ای است که منحصرا با هدف دفاع موشکی طراحی و تولید شده و در حال حاضر جزو پیشرفته ترین سامانه های ضد موشک در خدمت به حساب می آید. هر چند توانایی درگیری با انواع هواگرد ها را نیز دارد.

پیش زمینه و تاریخچه :

در اواسط دهه ی 80 میلادی، در سایه ی دستیابی کشور های عربی به موشک های بالستیک تاکتیکی و میان برد نیاز به یک سامانه ی دفاع موشکی منطقه ای در اسرائیل احساس می شد. با توجه به این نیاز، صنایع هوافضای اسرائیل و کمپانی رافائل طرح ها خود را برای سامانه ی دفاع موشکی ارائه دادند. در نهایت طرح صنایع هوافضا با نام پیکان به عنوان سامانه ی دفاع موشکی اسرائیل انتخاب شد و کل پروژه ی توسعه و ساخت این سامانه هما (Homa) نام گرفت. این پروژه شامل 3 فاز بود. فاز اول موشک پیکان 1 به عنوان اثباتگر تکنولوژی. فاز دوم استفاده از تجربیات مرحله ی قبل، آزمایش سرجنگی موشک اصلی (پیکان 2) بر روی پیکان 1 و در نهایت توسعه و تولید رهگیر پیکان 2. فاز نهایی استقرار و یکپارچه ساختن اجزای سامانه با یکدیگر و هچنین با سامانه های آمریکا.
در آن زمان منابع مورد نیاز برای اجراء این پروژه در اسرائیل موجود نبود. آمریکا که خود در آن دوره تحت پروژه ی ابتکار دفاع ستراتژیک (جنگ ستارگان) مشغول تحقیق و توسعه ی سامانه های دفاع موشکی بود، پذیرفت تا بر روی آن سرمایه گذاری کند. بدین منظور در سال 1986 تفاهم نامه ای میان اسرائیل و آمریکا به امضاء رسید و در سال 1988 سازمان ابتکار دفاع استراتژیک به صنایع هوافضای اسرائیل سفارش تولید پیکان 1 را به عنوان اثباتگر تکنولوژی داد. از آن زمان تا سال 2007، آمریکا 50 تا 80 درصد هزینه ی این پروژه را پرداخت کرده بود و چندین کمپانی آمریکایی نیز در ساخت این سامانه مشارکت داشته اند. از زمان آغاز ساخت پیکان 2 تا به امروز اسرائیل این سامانه را 4 بار تحت 4 بلاک مختلف به لحاظ سخت افزاری و نرم افزاری ارتقاء داده است.

اولین آتش بار پیکان 2 در سال 2000 در پایگاه هوایی پالماخیم در جنوب تل آویو برای محافظت از این شهر فعال شد. دومین آتش بار در 2002 در فرودگاه این شمر در نزدیکی شهر خدرا در شمال اسرائیل برای محافظت از استان حیفا استقرار یافت. آتش بار سوم نیز قرار بود در سال 2012 عملیاتی شود اما اطلاعتی از آن موجود نیست. به گفته ی برخی منابع این آتش بار هم اکنون در تاسیسات نیروی هوایی اسرائیل در تل شهار فعال است.

اجزاء سامانه :

پیکان از 4 جزء اصلی تشکیل شده است. موشک رهگیر پیکان، رادار گرین پاین (به معنی کاج سبز)، مرکز فرماندهی کنترل ارتباطات و اطلاعات گلدن سیترون (به معنی لیموی طلایی) و مرکز کنترل پرتاب براون هازلنات (فندق قهوه ای). همانند سامانه ی آمریکایی تاد، تمامی اجزاء این سامانه نیز قابل جابه جایی هستند.

رادار گرین پاین :

رادار گرین پاین، یک رادار آرایه فازی فعال با 2000 تا 2300 ماژول گیرنده/فرستنده است که در باند L عمل می کند . این رادار تمامی اعمال جست و جو، کشف، ردگیری و هدایت موشک را همزمان انجام می دهد و توانایی ردگیری بیش از 30 هدف که با سرعت بالای 9 ماخ پرواز می کنند را حداقل در فاصله ی 500 کیلومتری دارد.

کل  رادار شامل آنتن اصلی به وزن 60 تن و ابعاد 9 در 3 متر، سیستم برق رسانی، سیستم خنک کننده و مرکز کنترل رادار است. سیستم برق رسانی دارای منبع تغذیه ی بدون وقفه (UPS) است که برق رسانی در هر شرایطی، حتی در صورت قطع جریان اصلی را تضمین و ایمنی و سلامت سایر اجزاء را تامین می کند. سیستم خنک کننده یک مبدل حرارتیست که دارای چندین دستگاه سرمایشی متوالی، تانک های حاوی مواد سرد کننده و یک کنترل پنل است (استفاده از افزونگی ریسک خرابی سیستم خنک کننده را به حداقل رسانده).
ورژن پیشرفته تر گرین پاین، سوپر گرین پاین نام دارد. این ورژن دارای ماژول های قدرتمند تر ولی کوچکتر از ورژن اصلی است که عملکرد بهتری نسبت به ورژن اصلی ارائه می دهند. اعتقاد بر این است که قدرت خروجی این ماژول ها دوبرابر ماژول های گرین پاین است و برد آن به 800 تا 900 کیلومتر افزایش یافته. سوپر گرین پاین در سومین آتش بار پیکان 2 و همچنین در سامانه ی جدیدتر پیکان 3 عملیاتی خواهد شد.

مرکز فرماندهی، کنترل، ارتباطات و اطلاعات گلدن سیترون :

گلدن سیترون مرکز کنترل و فرماندهیِ سامانه ی پیکان است. هر کدام از این مراکز درون پناهگاه هایی وسیع و مقاوم در برابر حملات هسته ای، شیمیایی و میکروبی قرار دارند. این مرکز دارای طراحی شبکه محور و اُپن آرکیتکتور است و تا سال 2007 به عنوان پیشرفته ترین سیستم شبکه محور جهان شناخته می شد. این مرکز حول محور نرم افزاری پیشرفته شامل دو میلیون خط کد ساخته شده که محاسبات پیچیده ی مربوط به رهگیری، محول کردن تهدیدات به پرتابگر ها و بررسی تاثیر احتمالی تهدیدات را انجام می دهد. گلدن سیترون توانایی مدیریت درگیری با 14 هدف به صورت هم زمان و در دو حالت کاملا خودکار و یا نیمه خودکار را دارد و همچنین به واسطه ی دسترسی به شبکه ی Link 16 می تواند اطلاعات مربوط به اهداف را با سامانه های پاتریوت اسرائیل و آمریکا و در آینده با تمامی اجزاء سپر دفاع موشکی آمریکا به اشتراک بگذارد.
هر مرکز گلدن سیترون دارای سه مجموعه از کامپیوتر ها با آرایشU  شکل است. در مرکز این آرایش افسر فرماندهی قرار می گیرد که مسئول نظارت بر درگیری و همچنین برقرای ارتباط با سایر اجزاء سامانه و سران نیروی هوایی است. در سمت راست فرمانده، افسران درگیری قرار می گیرند که هر کدام مسئول اجراء عملیات درگیری در یک منطقه ی جغرافیایی خاص و همچنین تبادل اطلاعات با آتش بار های پاتریوت هستند. در سمت چپ افسر منابع قرار دارد که با فرماندهی جبهه ی داخلی (فرماندهی منطقه ای اسرائیل) در ارتباط است و با استفاده از منابع مختلف نقطه ی برخورد را برای اخطار به شهروندان غیرنظامی پیش بینی می کند. همچنین افسر اطلاعات و افسر گزارشگیری نیز در این بخش قرار می گیرند که مسئول جمع آوری، بررسی و ارزیابی اطلاعات پس از پایان هر درگیری هستند. در مجموع گلدن سیترون توسط 7 تا 10 اپراتور اداره می شود.

مرکز کنترل پرتاب براون هازلنات :

مرکز کنترل پرتاب در 300 کیلومتری مرکز کنترل و فرماندهی گلدن سیترون قرار می گیرد و با استفاده از تماس رادیویی و شبکه های ویرلس با این مرکز و همچنین رادار ارتباط برقرار می کند. پرتابگر های این سامانه محفظه های مهر و موم شده ی عمودی هستند که پوشش 360 درجه را فراهم می کنند. هر آتش بار دارای 4 تا 8 پرتابگر و هر پرتابگر دارای 6 محفظه محتوی رهگیر آماده به شلیک است. بعد از پرتاب رهگیر ها، پر کردن مجدد پرتابگر 1 ساعت زمان می برد.

رهگیر ها :

پیکان-۱ (Arrow 1)
این نخستین نمونهٔ فناورانه بود که در سال ۱۹۹۰ ساخته شد. پیکان-۱ برای رهگیری موشک‌های بالستیک کوتاه‌بُرد مانند آر-۱۷ اِلبروس (با نام رمز ناتو: اس‌اس‑۱سی اسکاد‑بی) و گونه‌های مشابه آن طراحی گردید. این سامانه هرگز به تولید انبوه نرسید و در نیروهای دفاعی اسرائیل به خدمت گرفته نشد. موشک هدایت‌شوندهٔ پیکان-۱ دو مرحله‌ای بود، با طول ۷٫۵ متر، قطر بدنهٔ ۱۲۰۰ میلی‌متر و وزنی در حدود ۲۰۰۰ کیلوگرم. برد عملیاتی بیشینهٔ آن حدود ۵۰ کیلومتر و سقف پرواز آن در حدود ۳۰٬۰۰۰ متر بود.

پیکان-۲ (Arrow 2)
پیکان-۲ از سال ۲۰۰۰ در نیروهای دفاعی اسرائیل به خدمت گرفته شده است. این موشک دو مرحله‌ای به سرعتی در حدود ماخ ۹ (۳۰۹۰ متر بر ثانیه) دست می‌یابد. برد عملیاتی بیشینهٔ آن حدود ۱۰۰ کیلومتر و سقف پرواز آن بین ۸٬۰۰۰ تا ۵۰٬۰۰۰ متر است. سامانهٔ پیکان-۲ در چندین مرحلهٔ به‌روزرسانی (بلوک) توسعه یافته است.

پیکان-۲ بلوک ۲
این نسخه از سال ۲۰۰۵ عملیاتی شده است. بهبودهای آن عمدتاً شامل نرم‌افزار هدایت موشک‌های رهگیر بود و توانست حداقل و حداکثر ارتفاع رهگیری را ارتقا دهد. به گونه‌ای که در آزمایشی در دسامبر ۲۰۰۳، هدفی در ارتفاع ۶۰ کیلومتری مورد اصابت قرار گرفت. همچنین رادار «گرین پاین» اکنون تا فاصلهٔ ۱۰۰ کیلومتری از پرتابگر قابل استقرار است و اپراتورها می‌توانند از طریق سامانهٔ لینک ۱۶، اهداف را به سامانهٔ پاتریوت (MIM-104) اختصاص دهند.

پیکان-۲ بلوک ۳
این نسخه از سال ۲۰۰۷ به کار گرفته شده است. در آن، قطعات الکترونیکی قدیمی با نمونه‌های مدرن جایگزین شدند که به کاهش هزینه‌های نگهداری انجامید. همچنین پرتابگرهای موشک بهبود یافتند و نرم‌افزار رادار گرین پاین و موشک به گونه‌ای تنظیم شد که بتواند کلاهک‌های جداشونده را با دقت بیشتری شناسایی کند.

پیکان-۲ بلوک ۴
این نسخه از سال ۲۰۱۲ عملیاتی شده و از رادار «سوپر گرین پاین» استفاده می‌کند. با این ارتقا، احتمال اصابت در مقابله با موشک‌های بالستیک میان‌بُرد مانند شهاب‑۳ به طور چشمگیری افزایش یافته است. همچنین توانایی تشخیص کلاهک‌های جداشونده از قطعات زبالهٔ موشکی بهبود یافته و تعداد موشک‌های قابل شلیک هم‌زمان نیز افزایش داده شده است.

پیکان-۲ بلوک ۵
پس از آغاز توسعهٔ پیکان-۳ در سال ۲۰۰۸، کار روی پیکان-۲ بلوک ۵ در آوریل ۲۰۱۱ شروع شد. در این طرح، هر دو سامانه در یک سامانهٔ ملی دفاع موشکی یکپارچه شدند که قادر به استفاده از هر دو نوع موشک پیکان-۲ و پیکان-۳ است. نخستین آتشبار پیکان-۲ بلوک ۵ در سال ۲۰۲۰ به بهره‌برداری رسید. مرکز فرماندهی «گلدن سایترن» به طور کامل مدرن شد و الکترونیک و رابط‌های آن بهبود و گسترش یافت که امکان ارتباط با رادار آمریکایی AN/TPY-۲ و سامانهٔ جنگی ایجیس را فراهم کرد. همچنین قرار است داده‌های حاصل از سامانه‌های شناسایی فضایی نیز دریافت شود. نرم‌افزار و واحد هدایت موشک نیز بازنگری شد و با بهبود مسیر پرواز و افزایش ذخیرهٔ انرژی، برد مؤثر موشک افزایش یافت؛ به گونه‌ای که پوشش دفاعی هر آتشبار در برابر حملات موشکی حدود ۵۰٪ گسترش یافته است. این سامانه توانایی مقابله با موشک‌های بالستیک با سرعت تا ۳۰۰۰ متر بر ثانیه را دارد. همچنین اپراتورها می‌توانند از طریق لینک ۱۶، اهداف را به سامانه‌های پاتریوت و «دیوید اسلینگ» اختصاص دهند.

پیکان-۳ (Arrow 3)
در اوت ۲۰۰۸، دولت اسرائیل توسعهٔ پیکان-۳ را اعلام کرد. نخستین آزمایش این سامانه در ۲۷ ژوئیه ۲۰۱۱ و نخستین پرتاب آزمایشی موشک پیکان-۳ در ۲۴ ژانویهٔ ۲۰۱۲ انجام شد. در ژوئیه ۲۰۱۹، سه آزمایش موفق در پایگاه فضایی «پسیفیک» در جزیرهٔ کودیاک، آلاسکا، صورت گرفت. پیکان-۳ در ژانویهٔ ۲۰۱۷ آمادهٔ عملیات اعلام شد و از جمله در پایگاه هوایی «سدوت میخا» مستقر گردید. موشک پیکان-۳ تنها برای برخورد با اهداف فراتر از جوّ، در لبهٔ فضا، طراحی شده است؛ به همین دلیل، این سامانه برای رهگیری اهداف درون جوّ از موشک‌های پیکان-۲ استفاده می‌کند. موشک جدید پیکان-۳ از دو مرحلهٔ پیشران و یک بخش «برخوردگر جنبشی» (Kill Vehicle) مجهز به حسگرهای رهگیری هدف تشکیل شده است. هنگامی که مرحلهٔ پیشران در ارتفاع حدود ۱۰۰ کیلومتری (خارج از جوّ) سوخت خود را مصرف کند، بخش برخوردگر جدا شده و با کمک پیشران‌های کوچک مانوردهنده، خود را به سمت هدف هدایت می‌کند و موشک مهاجم صرفاً با انرژی جنبشی برخورد (به روش «اصابت برای انهدام») منهدم می‌شود. پیکان-۳ در مقایسه با پیکان-۲ سرعت بسیار بالاتری دارد. برد بیشینهٔ آن رسماً اعلام نشده، اما به مراتب بیشتر از پیکان-۲ و دست‌کم دو برابر آن برآورد شده است. پیکان-۳ قادر به رهگیری موشک‌های بالستیک میان‌بُرد با حداکثر برد ۲۴۰۰ کیلومتر است و سقف رهگیری آن بیش از ۱۰۰ کیلومتر می‌باشد.

پیکان-۴ (Arrow 4)
پیکان-۴ نخستین بار در سال ۲۰۱۷ در قالب یک مطالعهٔ امکان‌سنجی مطرح شد. در فوریهٔ ۲۰۲۱، اسرائیل و دولت آمریکا (کابینهٔ بایدن) آغاز توسعهٔ موشک رهگیر پیکان-۴ را اعلام کردند. این سامانه قرار است توانایی‌های پیکان-۳ را بهبود بخشد و در دهه‌های آینده جایگزین پیکان-۲ شود. همچنین پیکان-۴ برای مقابله با موشک‌های کروز مافوق‌صوت و گلایدرهای هیپرسونیک (موج‌سوار) نیز طراحی خواهد شد.

ا

پیکان3

عملکرد :

پس از کشف هدف توسط رادار، اطلاعات مربوط به آن به مرکز کنترل و فرماندهی گلدن سیترون ارسال می شود. اطلاعات ارسالی در این مرکز ارزیابی می شود و اطلات اولیه در مورد موقعیت هدف، موقعیت پرتابگر ها نسبت به هدف، بهترین نقطه برای رهگیری و نقطه ی برخورد احتمالی موشک بر روی یک نقشه ی دیجیتال نمایش داده می شود. در این زمان سامانه از قابلیت شلیک-نظاره-شلیک استفاده می کند، به این معنا که رهگیر تنها با استفاده از همین اطلاعات اولیه و تنها با استفاده از روش اینرسیایی به سمت موقعیت حدودی هدف شلیک می شود، در نتیجه زمان واکنش به تهدید به میزان قابل توجهی کاهش می یابد و موقعیت های بیشتری برای رهگیری هدف فراهم می گردد. هر چه رهگیر بیشتر به هدف نزدیک می شود، اطلاعات دقیق تر به صورت لحظه به لحظه از طریق دیتا لینک به آن ارسال می شود و مسیر خود را تصحیح می کند. این روند تا زمانی که هدف در برد گیرنده ی خود رهگیر قرار بگیرد ادامه می یابد. در نهایت گیرنده ی رهگیر هدف را یافته و موشک را به سمت آن هدایت می کند. همانطور که گفته شد، پیکان 3 موشک را در خارج از جو منهدم می کند. پیکان 2 نیز موشک را در قسمت های فوقانی لایه ی استراتوسفر از بین می برد تا از پخش هر گونه مواد شیمیایی، میکروبی و هسته ای بر فراز اسرائیل جلوگیری شود. به گفته ی مسئول ارشد پروژه ی پیکان، شانس یک رهگیر پیکان برای نابودی هدف 90 درصد است. در صورتی که رهگیر اول موفق به نابودی هدف نشد، دو رهگیر دیگر در فواصل زمانی کوتاه به سمت هدف شلیک می شوند که این مسئله احتمال نابودی هدف را به 99.9 درصد می رساند. از دو رهگیر شلیک شده، در صورتی که اولی موفق به نابودی هدف شود، می توان دومی را به سمت هدف دیگری هدایت کرد.

کاربردهای جنگی
در ۱۷ مارس ۲۰۱۷، ارتش اسرائیل برای نخستین بار از موشک پیکان-۲ در یک عملیات واقعی استفاده کرد. یک موشک پدافند هوایی اس-۲۰۰ که توسط نیروهای سوریه در واکنش به حملهٔ هوایی اسرائیل پرتاب شده بود – در حالی که هواپیماهای اسرائیلی مدتها پیش از حریم سوریه خارج شده بودند – رهگیری و منهدم شد. اگر این موشک اس-۲۰۰ مورد اصابت قرار نمی‌گرفت، در خاک اسرائیل فرود می‌آمد. انفجار ناشی از برخورد پیکان با اس-۲۰۰ در بخش‌های وسیعی از اسرائیل و کرانهٔ باختری شنیده شد.

در ۳۱ اکتبر ۲۰۲۳، یک موشک میان‌بُرد در جنوب ایلات با استفاده از پیکان-۲ بلوک ۴ سرنگون شد. این موشک پیشتر و گمان می‌رود از سوی حوثی‌های یمن پرتاب شده بود. در ۹ نوامبر ۲۰۲۳، بر فراز دریای سرخ، یک موشک میان‌بُرد از نوع قدر با پیکان-۳ رهگیری گردید که آن نیز از یمن به سمت اسرائیل شلیک شده بود. در حملهٔ ایران به اسرائیل در ۱۳ آوریل ۲۰۲۴، ایران علاوه بر پهپادها و موشک‌های کروز، حدود ۱۲۰ موشک میان‌بُرد به سمت اسرائیل پرتاب کرد. برای مقابله با این موشک‌های میان‌بُرد، از سامانه‌های پیکان و دیوید اسلینگ استفاده شد. در حملهٔ ایران به اسرائیل در ۱ اکتبر ۲۰۲۴، ایران حدود ۱۸۰ موشک میان‌بُرد به سمت اسرائیل شلیک کرد که باز هم سامانه‌های پیکان و دیوید اسلینگ برای دفاع به کار گرفته شدند.

در جنگ اسرائیل و ایران در سال ۲۰۲۵، از سامانهٔ پیکان برای مقابله با موشک‌های بالستیک ایرانی استفاده شد. بر اساس منابع اطلاعاتی باز (OSINT)، تا آغاز آتش‌بس در ۲۴ ژوئن ۲۰۲۵، تخمین زده می‌شود که نیروهای دفاعی اسرائیل بین ۹ تا ۲۱ موشک پیکان-۲، ۴ تا ۸۰ موشک پیکان-۳، و تعداد نامعلومی موشک رهگیر از سامانه‌های دیوید اسلینگ و گناه‌آهنین شلیک کرده باشند.

در جریان جنگ ایران در سال ۲۰۲۶، گزارش شده است که اسرائیل در ۱۶ روز نخست جنگ، حدود ۸۱ درصد از ذخیرهٔ موشک‌های پیکان خود را مصرف کرده است.

کشورهای استفاده‌کننده و صادرات
از آغاز هزارهٔ میلادی، تنش‌هایی میان آمریکا و اسرائیل بر سر صادرات احتمالی سامانهٔ پیکان به کشورهایی مانند ترکیه و هند رخ داده است. آمریکا کمک‌های نظامی خود را با این شرط اعطا می‌کند که پروژه‌های حاصل از آن منحصراً در خدمت صنایع، سیاست و ارتش آمریکا باشد و تمام مراحل با آمریکا هماهنگ شود. اختلافات از آنجا ناشی می‌شد که اسرائیل چندین بار کوشید از راه‌های غیرمستقیم به متقاضیان، دسترسی به بخش‌هایی از برنامهٔ پیکان را بدهد.

اسرائیل
در سال ۲۰۲۴، نیروهای دفاعی اسرائیل دارای سه آتشبار پیکان بودند که هر یک به ترتیب در پایگاه‌های هوایی «سدوت میخا»، «عین شِمِر» و «پالماخیم» مستقر شده‌اند. سامانهٔ پیکان زیر نظر «فرماندهی دفاع هوایی اسرائیل» که واحدی از نیروی هوایی اسرائیل است، اداره می‌شود.

آلمان
در مارس ۲۰۲۲ گزارش شد که دولت آلمان به دنبال حملهٔ روسیه به اوکراین، در حال بررسی خرید سامانهٔ پیکان-۳ برای ایجاد یک سپر موشکی برای آلمان است. بر اساس این گزارش، قرار است سامانه‌های راداری موشکی از نوع «سوپر گرین پاین» در سه نقطه از آلمان نصب شوند که داده‌های خود را به مرکز عملیات هوایی ترکیبی «اِودِم» ارسال می‌کنند. این مرکز سپس از یکی از پرتابگرهای مستقر در نقاط مختلف آلمان، موشک پیکان-۳ را برای رهگیری و انهدام موشک مهاجم شلیک خواهد کرد. شعاع پوشش رادارها به قدری وسیع است که مثلاً لهستان، رومانی و کشورهای بالتیک را نیز پوشش می‌دهد، بنابراین این کشورها می‌توانند به سادگی به این سپر دفاعی بپیوندند. پیکان-۳ قرار است بخشی از طرح «سپر آسمانی اروپا» باشد.

بر اساس گزارشی در روزنامهٔ جروزالم پست در ۵ آوریل ۲۰۲۲، اسرائیل و آمریکا اصولاً با فروش سامانهٔ پیکان-۳ به آلمان موافقت کرده‌اند. به گفتهٔ وزارت دفاع آلمان، قرار بود تا پایان سال ۲۰۲۳ یک توافق پیش‌قراردادی با دولت اسرائیل منعقد شود. در ۱۷ اوت ۲۰۲۳، دولت بایدن فروش این سامانه به آلمان را تأیید کرد و در ۱۹ اکتبر ۲۰۲۳، کمیسیون بودجهٔ بوندستاگ آلمان با تخصیص حدود ۴ میلیارد یورو برای خرید آن موافقت نمود. نخستین محل استقرار رادار و آتشبار، پایگاه هوایی «هولتسدورف» انتخاب شد و قرار است استقرارهای دیگری در شلسویگ-هولشتاین و بایرن نیز انجام شود.

بوندسوهر (ارتش آلمان) حوزهٔ کاربردی پیکان-۳ را «دفاع موشکی سرزمینی» در برابر موشک‌های بالستیک در ردهٔ میان‌بُرد و قاره‌پیمای تعریف کرده است. بازرس نیروی هوایی آلمان، اینگو گرهارتس، در این زمینه از پر کردن یک شکاف توانمندی در پدافند هوایی آلمان سخن گفته است. با این حال، تصمیم به خرید این سامانه با توجه به تهدید احتمالی روسیه، تا حدودی مورد پرسش برخی از دانشمندان و کارشناسان امنیتی قرار گرفته است. به گفتهٔ آنان، پیکان-۳ به طور تخصصی برای رهگیری موشک در خارج از جوّ زمین (ارتفاع بالای ۱۰۰ کیلومتر) طراحی شده است، در حالی که توانایی‌های روسیه در زمینهٔ موشک‌های میان‌بُرد بلندپرواز تاکنون اندک ارزیابی شده است. موشک‌هایی مانند ۹کی۷۲۰ ایسکندر، خا-۴۷ام۲ کینژال و موشک‌های کروز که روسیه علیه اوکراین به کار می‌گیرد، معمولاً در درون جوّ پرواز می‌کنند و در محدودهٔ عملکرد سامانه‌های پاتریوت و آیریس-تی اس‌ال‌ام قرار دارند که هم اکنون یا در آینده نزدیک در اختیار اوکراین و آلمان خواهند بود. با این حال، پیکان-۳ می‌تواند در برابر موشک میان‌بُرد روسی «اورشنیک» مؤثر واقع شود. دولت آلمان پاسخ به پرسش دربارهٔ تهدید مشخصی که مبنای خرید پیکان-۳ بوده را به مدت حداکثر ۳۰ سال به عنوان «محرمانه» (با درجهٔ VS-NfD) طبقه‌بندی کرده است.

در فوریهٔ ۲۰۲۵، گزارش شد که نخستین رادار پیکان-۳ در شمال روستای «تسیلدورف» در منطقهٔ «آنابورگر هایده» و در چند کیلومتری پایگاه هوایی هولتسدورف ساخته خواهد شد.

در مهٔ ۲۰۲۵، معاون بازرس نیروی هوایی آلمان، لوتس کولهاوس، اعلام کرد که نیروی هوایی آلمان قصد دارد علاوه بر پیکان-۳، نسخهٔ در حال توسعهٔ پیکان-۴ را نیز خریداری کند. موشک‌های پیکان-۴ را می‌توان با رادارها و پرتابگرهای خریداری‌شده برای پیکان-۳ به کار گرفت.

در ۳ دسامبر ۲۰۲۵ – دقیقاً مطابق برنامه تا پایان سال ۲۰۲۵ – سامانهٔ پیکان-۳ در پایگاه هوایی هولتسدورف در جنوب براندنبورگ، در مرحلهٔ به اصطلاح «توانمندی اولیه» (موسوم به آی‌او‌سی در ناتو) به بهره‌برداری رسید. در گام بعدی، با دستیابی به «توانمندی کامل عملیاتی»، این سامانه با حداکثر کارایی و تمام قابلیت‌ها به کار گرفته خواهد شد که پیش‌بینی می‌شود در سال ۲۰۳۰ محقق گردد.

در ۳۰ ژوئن ۲۰۲۶ اعلام شد که «کافبویِرن» دومین از سه محل استقرار سامانهٔ پیکان-۳ در آلمان خواهد بود. در حومهٔ کافبویِرن، سنسور راداری جنوبی سامانه نصب می‌شود، در حالی که موشک‌های رهگیر در پایگاه هوایی «لشفلد» در «لاگرلشفلد» مستقر خواهند شد. تکمیل این تأسیسات در منطقهٔ کافبویِرن برای سال ۲۰۲۸ پیش‌بینی شده است.

گرداوری و ترجمه:  سپهر فاتحی