پهپاد «اونجر» که در با نام «پریدِتور C / اِیونجر» و در برخی منابع با ردهبندی MQ-20 شناخته میشود، در پاسخ به نیازهای نیرویهای مسلح ایالات متحده برای یک سکوی پروازی تهاجمی با سرعت و بقاپذیری بالاتر نسبت به خانوادهٔ موتور توربوپراپ (پِردِیتور ) توسعه یافت. این برنامه با سرمایهگذاری پژوهشی داخلی شرکت «جنرال اتومیکس ایروناوتیکال سیستمز» (GA-ASI) آغاز شد تا یک پهپاد موتور جت با قابلیت حمل بار تسلیحاتی و سنجش-شناسایی با برد و سرعت بیشتر ارائه شود.
پروژهٔ اونجر بهصورت داخلی در GA-ASI کلید خورد و نمونهٔ اولیهٔ آن که بهعنوان «پریدِتور C» شناخته میشود، نخستین پرواز آزمایشی خود را در تاریخ 4 آوریل 2009 در پایگاه پروازی گرِی بات در پالمدیل، کالیفرنیا انجام داد. پس از آن، کار توسعه ادامه یافت و نسخههای پسینی از جمله گونهٔ «افآر اِیآر» یا «اِی ونجر ER» با بالهای توسعهیافته و سوخت افزا تولید شد که بهبود برد و مداومت پروازی را فراهم کرد.
اونجر پوستهای یکپارچه و آیرودینامیک با موتور جت در بدنه دارد که آن را از پهپادهای ملخدار قبلی متمایز میسازد. طرح دم و بالها برای کارایی بالا در سرعتها و ارتفاعات زیاد بهینهسازی شده است و نسخههای توسعهیافته دارای بالهای بلندتر برای افزایش برد و مداومت هستند. معماری هواپیما بر پایهٔ «ماژولار» طراحی شده تا توانایی نصب انواع حسگرها و بارهای مختلف را در بخش داخلی و خارجی فراهم سازد.بر اساس اطلاعات رسمی و تحلیلهای فنی، طول اونجر در حدود 13 متر و دهانهٔ بال آن نزدیک به 20 متر گزارش شده است.
اونجر بهجای پروانه یا توربوپراپ، از یک توربوفن تکمِحرِک استفاده میکند.موتور مورد نظر از خانوادهٔ Pratt & Whitney/PW545B یا مدلهای معادل با نیروی پیشران حدود ۱۷ تا ۲۰ کیلو نیوتن (حدود ۴۰۰۰ تا ۵۰۰۰ پوند رانش) می باشد. این پیشرانه باعث فراهم شدن سرعتهای بالا و فاصلهٔ تهاجمی بیشتر نسبت به پهپادهای پروانهای میشود و همچنین به سازگاری با عملیاتهای سریع پاسخ و عبور از مناطق خطرناک کمک میکند.این پیشرانه بر روی چند جت تجاری زیر 20 نفره تجاری VIP نصب شده است
اونجر دارای توانایی رسیدن به سرعتهای نزدیک به ۷۴۰ کیلومتر در ساعت (حدود ۴۶۰ مایل بر ساعت) و سرعت کروزی نزدیک به ۶۵۰ تا ۶۵۰ کیلومتر بر ساعت گزارش شده است. سقف عملیاتی آن بیش از ۱۵۲۴۰ متر (۵۰٬۰۰۰ فوت) ذکر شده و مداومت پروازی نمونههای پایه در منابع معمولاً بین ۱۸ تا ۲۰ ساعت آورده شده است؛ نسخهٔ «اِی ونجر ER» با بالهای توسعهیافته مداومت طولانیتری ثبت کرده است. برد عملیاتی و شعاع رزمی دقیق به پیکربندی بار، سوخت و مقررات لینک دادهشده بستگی دارد اما منابع سازنده بردها و شعاعهای قابل توجهی برای عملیات فاصلهدور و استندآف گزارش کردهاند.
اونجر برای انجام مأموریتهای چندگانهٔ نظارت، شناسایی و هدفگیری به مجموعهای از حسگرهای الکترواپتیک/مادونقرمز (EO/IR) به شکل جمع شونده در زیر دماغه با توان نشان گذاری لیزری برای تسلیحات هدایت لیزری ، رادارهای چندحالته از جمله رادار آرایهٔ فازی/سینتتیک (مانند خانوادهٔ Lynx SAR/MPR) که به شکل غلاف زیر بدنه قرار میگیرد و برای نقشه برداری سه بعدی از سطح زمین و یا جستجو اهداف سطحی از جمله در بحث گشت دریایی ، و سامانههای ناوبری و پروازی مبتنی بر اینرسی و ماهوارهای (INS/GPS) مجهز است. سازهٔ الکترونیکی آن بر معماری باز و «پلاگ-اند-پِلیم» مبتنی است تا امکان نصب سریع حسگرها و سامانههای ارتباطی متنوع و سیستمهای جنگ الکترونیک را بدهد.
اونجر توان حمل «غلاف لِژیون» (Legion Pod) را دارد.غلاف Legion یک سامانهٔ چندمنظورهٔ حسگر است که میتواند پیکربندیهای مختلف شامل سنسورهای جستوجوی فروسرخ/ردیابی (IRST) و پیوند دادهٔ پیشرفته را داشته باشد و بهویژه برای هدفگیری مشارکتی و عملیات در محیطهای «بدون رادار فعال» طراحی شدهاست؛ این غلاف قادر است اهداف هوایی را بهصورت غیرفعال کشف و ردیابی کند و دادهها را از طریق یک Advanced Datalink به سایر واحدها منتقل سازد.
اونجر دارای یک جایگاه داخلی تسلیحاتی (internal weapons bay) و همچنین شش جایگاه اتصال خارجی (hardpoints) برای نصب سلاحها و مخازن اضافی زیربال است (سه عدد زیر هر بال). منابع رسمی و تحلیلی ظرفیت داخلی تسلیحاتی را در حدود ۱٬۴۰۰ تا ۳٬۰۰۰ پوند (معادل تقریباً ۶۳۰ تا ۱۳۶۰ کیلوگرم) و مجموع ظرفیت کلی را حدود سه تن در برخی برآوردها ذکر کردهاند. از نظر نوع تسلیحات، اونجر میتواند موشکهای هدایتشونده مانند موشک ضد تانک هدایت لیزری AGM-114 «هلفایر» با برد 8 تا12 کیلومتر را زیربال ، بمبهای هدایتشوندهٔ لیزری مانند خانوادهٔ GBU-12/24 و بمبهای هدایت ماهواره ای JDAM را در تکیهگاههای داخلی یا خارجی حمل و پرتاب کند (دو بمب درون بدنه و یا تا چهار بمب در زیر بال) این بمب ها بین 20 تا28 کیلومتر برد دارند که این توانایی آن را برای مأموریتهای ضربتی نقطهای و نابودسازی اهداف با دقت بالا مناسب میسازد.
طراحی موتور جت و سرعت بالاتر، اونجر را برای مأموریتهای پاسخ سریع، پوشش هوایی استندآف، عملیات بر فراز دریا و نیز شناسایی بلندبرد مناسب میسازد. نسخههای «دریایی» مانند «سی-اونجر / Sea Avenger» نیز برای عملیات از عرشهٔ ناو و اجرای مأموریتهای کنترل هوایی-دریایی مورد توجه قرار گرفتهاند. همچنین معماری ماژولار آن امکان ادغام سریع سلاحها و سنسورهای جدید و تطبیق با نیازهای متغیر میدان نبرد را فراهم میکند.
آزمایشها و گواهینامهها: اونجر در طول توسعهٔ خود مجموعهای از پروازهای آزمایشی و تستهای سنجش-شناسایی و حملتسلیحات را پشت سر گذاشته و نسخهٔ ER آن رکورد مداومت را نیز ثبت کرده است. این هواپیمای بدون سرنشین گواهیها و تأییدیههایی برای پروازهای آزمایشی در فضای هوایی ملی ایالات متحده دریافت کرده است که مسیر تطبیق با عملیات عملیاتی را هموار کرده است.
مدلهای پهپاد اونجر
مدل پایه — Predator C / Avenger: مدل پایه که معمولاً با نام تجاری Avenger معرفی میشود، که نخستین پرواز آن در ۴ آوریل ۲۰۰۹ انجام شد و بهعنوان جایگزین سریعتر و دارای قابلیتهای «لو-آبزروبل» نسبت به پهپادهای پروانهای قبلی طراحی شد؛ این مدل دارای بدنهای با بخش تسلیحاتی داخلی، دهانهٔ بال حدود ۲۰ متر و ظرفیت کلی بار عملیاتی در محدودهٔ چند هزار پوند (معمولاً تا حدود1.5 تن برای محتوای داخلی) گزارش شده است و برای مأموریتهای شناسایی-ضربتی و انتقال سریع به مناطق عملیاتی طراحی شد. Avenger پایه به موتور توربوفن تجاری با رانش بیش از ۵۰۰۰ پوند مجهز است که امکان دستیابی به سرعتهای نزدیک به ۴۰۰ نات (حدود ۷۴۰ کیلومتر بر ساعت) و سقف عملیاتی بیش از ۱۵۲۴۰ متر را فراهم میآورد؛ مداومت عملیاتی در پیکربندیهای عملیاتی حدود ۲۰ ساعت یا کمتر است و این مدل برای مأموریتهای پاسخ سریع، حمل تسلیحات هدایتشونده و انجام عملیات ISR در فواصل دور مناسب است.
Avenger ER (Extended Range) — نسخهٔ برد بلند: Avenger ER نسخهای است که بالهای آن بهطور قابلتوجهی گستردهتر شده و حجم سوخت داخلی را افزایش میدهد تا مداومت پروازی و برد عملیاتی را بالا ببرد؛ گزارشها از افزایش دهانهٔ بال به حدود ۷۶ فوت (حدود ۲۳٫۲ متر) و افزودن حدود ۱٬۰۰۰ تا ۲٬۲۰۰ پوند سوخت خبر میدهند که مداومت را از حدود ۱۵ ساعت به بیش از ۲۰ ساعت رسانده و در عین حال باعث کاهش جزئی در ظرفیت داخلی تسلیحاتی میشود. نسخهٔ ER برای مأموریتهای طولانیمدت ISR و پشتیبانی آتش دوربرد طراحی شده است، جایی که زمان نگهداری و حضور در منطقه (loiter) اهمیت دارد؛ این نسخه بهعنوان سکویی مناسب برای پوششهای پایدار هوایی و جمعآوری اطلاعات در theater-level کاربردیتر از نسخهٔ پایه محسوب میشود.
سی اونجر — نسخهٔ ناوپایه و ناوپرتاب: Sea Avenger گونهٔ دریایی است که از اوایل دههٔ ۲۰۱۰ توسط جنرال اتمیکس معرفی شد و برای برنامهٔ UCLASS نیروی دریایی ایالات متحده پیشنهاد شد؛ این نسخه دارای بالهای تاشونده، اسکلت تقویتشده، گیربکس و ارابهٔ فرود مناسب فرود از عرشه، قلاب ترمزگیری و دیگر مقدمات مورد نیاز برای عملیات از ناوگان حاملها طراحی شده است. سی اونجر رای انجام مأموریتهای ISR دریایی و همچنین عملیات ضربتی در محیطهای نزدیک به ناو و اجرای نقشهایی مانند تانکر سوخترسان در برخی طراحیها مورد توجه قرار گرفته است؛ در برخی طراحیها موتور قویتری (مثلاً PW815) و تغییرات ساختاری برای احراز قابلیتهای تهاجمی.این نسخه هنور در بجای نرسیده است
وضعیت کنونی (تا پاییز ۲۰۲۵): جنرال اتمیکس (GA-ASI) همچنان روی بستر Avenger (Predator C / MQ-20) کار آزمایشی و توسعهای انجام میدهد و در دو–سه سال اخیر مجموعهای از آزمایشهای خودکار، شلیک/شبیهسازی ضربتی و تمرینهای پیچیدهٔ را بهصورت پروازی اجرا کرده است. شرکت در اطلاعیهها و گزارشهای ۲۰۲۴–۲۰۲۵ نشان میدهد که نمونههای اونجر در آزمایشهای خودمختار، تعامل با چندین هواگرد با و بدون سرنشینت و نمایش قابلیتهای هوا به هوا برای درگیر با جنگندهای دشمن و شناساییِ برد بلند بهکار رفتهاند؛ بهعبارت دیگر پلتفرم از نظر فنی در وضعیت «آزمایشی قابلپذیرش» یا «عملیاتی-آماده برای تستهای میدانی» توصیف شدهاند.
آیا اونجر وارد خدمت گستردهٔ نیروهای مسلح امریکا شده است ؟ پاسخ کوتاه: نه (تا کنون وارد خدمت گستردهٔ USAF/USN نشده است). هرچند GA-ASI ادعا کرده و نشان داده که اونجر «عملیاتی-آماده» برای برخی مأموریتهاست و شرکت نمونههایی را پرواز داده و در مأموریتهای آزمایشی بهکار گرفته، اما از منظر برنامههای رسمی و خرید دولتیِ تا پاییز ۲۰۲۵ خبری از یک قرارداد بزرگ تأمین یا پذیرش گسترده توسط نیروی هوایی یا نیروی دریایی ایالات متحده منتشر نشده است. همزمان نیروی هوایی تمرکز بزرگی روی برنامهٔ Collaborative Combat Aircraft (CCA / YFQ) و دیگر پروژهها دارد که اولویت بودجه و چرخهٔ تصمیمگیریِ آنها میتواند مسیر تجاریسازی/دامنهٔ عملیاتی اونجر را تحت تأثیر قرار دهد.
برنامهٔ Collaborative Combat Aircraft (CCA) که با نام آزمایشی YFQ نیز شناخته میشود، یک پروژهٔ تحقیقاتی و توسعهای نیروی هوایی ایالات متحده است که هدف آن ایجاد یک سکوی هوایی خودمختار و بدون سرنشین برای عملیات تهاجمی و پشتیبانی هوایی است. این برنامه روی هماهنگی بین هواپیماهای سرنشیندار و بدون سرنشین تمرکز دارد تا پهپادها بتوانند بهصورت گروهی و همزمان مأموریتهای شناسایی، ضربتی و سرکوب پدافند هوایی را انجام دهند. اونجر جز این برنامه نیست
آیا احتمال عملیاتی شدن اونجر در آینده وجود دارد؟ بله، احتمال بهکارگیری محدود (مثلاً بهصورت پلتفرم شرکت-مالک برای تستهای نظامی، فروش محدود به شرکای خارجی یا پیمانکاران، یا پذیرش برای نقشهای خاص) نسبتاً معقول است، زیرا GA-ASI نشان داده که پلتفرم توان فنی لازم را دارد و در آزمایشها عملکردهای کلیدی را نشان داده است. اما احتمال پذیرش آن بهعنوان یک برنامهٔ اصلی و گستردهٔ جایگزین MQ-9 یا ورود به خدمت رسمی نیروی هوایی/نیروی دریایی وابسته به تصمیمات برنامهای و بودجهای در سالهای آتی (تا ۲۰۲۶–۲۰۳۰ و فراتر) است و قطعیت ندارد.
مشخصات
خدمه: 2 (کنترل زمینی).
طول: 44 فوت 0 اینچ (13 متر).
دهانهٔ بال: 66 فوت 0 اینچ (20 متر) با زاویهٔ جناحی (sweep) 17 درجه.
حداکثر وزن برخاست: 18,200 پوند (8,255 کیلوگرم).
ظرفیت سوخت: 7,900 پوند (3,600 کیلوگرم).
پیشرانه: 1 × Pratt & Whitney Canada PW545B توربوفن با رانش 3,991 lbf (17.75 کیلونیوتر).
عملکرد
حداکثر سرعت: 460 مایل بر ساعت (740 کیلومتر بر ساعت، 400 نات).
سرعت کروز: 402 مایل بر ساعت (648 کیلومتر بر ساعت، 350 نات).
مداومت پروازی: 18 ساعت.
سقف عملیاتی: 50,000 فوت (15,240 متر).
تسلیحات
محفظهٔ تسلیحاتی داخلی با ظرفیت 3,500 پوند (1,600 کیلوگرم). شش نقطهٔ اتصال خارجی (hardpoints). مجموع بار مفید تا 6,500 پوند (2,900 کیلوگرم).
موشکها: AGM-114 Hellfire.
بمبها: GBU-39 SDB – بمب 250 پوند (110 کیلوگرم). GBU-12 Paveway II و GBU-38 JDAM – بمب 500 پوند (230 کیلوگرم). GBU-16 Paveway II و GBU-32 JDAM – بمب 1,000 پوند (450 کیلوگرم). GBU-31 JDAM – بمب 2,000 پوند (910 کیلوگرم).
سایر تجهیزات: غلاف شناسایی فروسرخ Legion IRST.
آویونیک و حسگرها
رادار با تفکیکپذیری دهانهٔ ترکیبی (Lynx SAR). حسگر AESA با پوشش نظارتی پهنهگسترده.
