چین در دهه ۱۹۵۰ جز اولین کشورهای دارنده موشک هوا به هوا بود. این کشور  در اواخر دهه ۱۹۵۰ دست به دریافت  موشک روسی ای ای ۱ الکالی زد که در چین با کد پی ال۱ شناخته می شد. این موشک بر روی میگ۱۹ یا نسخه تولید داخلی ان جی ۶ نصب شد   . چین دست به کپی برداری این موشک موج سوار راداری  زد و تا اواخر دهه ۱۹۶۰ نیز از ان بهره برد.

در این نوشتار در مورد موشک های پی ال۲/پی ال۳/ پی ال۴/ پی ال۵/ پی ال۷/ پی ال۸ / پی ال۹/ پی ال۱۰/ پی ال۱۱ و پی ال۱۲  و پی ال ۱۵ مطالبی خواهید خواند

موشک پی ال۲

ولی اولین موشک فراگیر هوا  به هوای ارتش چین به موشک پی ال -۲ بر میگردد. چین در سال ۱۹۶۲ تصمیم به ایجاد خط تولید میگ۲۱ شوروی در داخل این کشور در کنار تولید موشک فروسرخ  هوا به هوای ار ۱۳ با نام پی ال ۲ گرفت. تا سال ۱۹۶۴ چین از کمک شوروی برای تولید تحت امتیاز  این موشک  برخوردار بود و چند ده فروند از ان را به دست اورد ولی از ان سال به بعد با پایان رابطه با شوروی چین به تنها  دست به مهندسی  معکوس اجزای  مختلف این موشک زد  و بین سال های  ۱۹۶۵ تا ۱۹۶۹ دست کم ۷۰ پرتاب انجا شد تا اینکه در سال ۱۹۷۰ پی ل۲ وارد خدمت  شود.

اولین نسخه تولیدی پی ال ۲ای نام داشت که در واقع تولید موشک ار ۱۳ روسی بود . دارای سامانه  هدایت فروسرخ  بود که از یک  کاونده فروسرخ  بر روی نوک موشک  بهره می برد که زاویه جستجوی ان ۸ درجه نسبت به افق بود و می شد تنها ان را از نیم کره پشتی جنگنده شلیک کرد. موشک دارای  برد ۷٫۲ کیلومتر  و ۱۱ کیلوگرم کلاهک جنگی بود و از جی۸ و جی۷ پرتاب میشد. عملکرد ان بر ضد  اهداف  داغ دورغین(شراره) پایین بود و گهگاه  ترجیه میداد به طرف سظح زمین  به دلیل داغ بودن سطح زمین  شیرجه برود.

بر اساس مشکلات پی ال ۲، چین دست  به توسعه پی ال ۲ بی زد که  در سال ۱۹۷۸ تست شد  و بی شباهت به ار ۱۳ ام روسی داشت. این نمونه دارای  سرعت پردازش  بیشتر و همچنین مقاومت بیشتری در برابر شراره  داشت  و زاویه جستجوی ان تا ۱۳ درجه افزایش یافته بود . این نسخه در سال ۱۹۸۲ وارد خدمت شد .پی ال۲ بی  دارای  برد ده کیلومتر و کلاهک ۱۱٫۳ کیلوگرمی بود .این نسخه بر روی جی۷ و جی۸ استفاده شد و اگرچه  هنوز پی ال۲ بی در خدمت است ولی در خط مقدم قرار ندارد.

چین برای توسعه  همه جانبه کارایی پی ال ۲ دست به توسعه  نسخه ای با نام پی ال ۳ زد که از نظر مشخصات در تمامی موارد بهبود بسیار یافت. با وجود این توسعه پی ال۳ به دلیل انقلاب فرهنگی در چین تا میانه دهه ۱۹۷۰ عقب افتاد و در اواخر دهه ۱۹۷۰ چند ده پرتاب ازمایشی داشت و ولی در نهایت  برنامه در سال ۱۹۸۳ لغو شد.

پی ال2

پی ال۲

موشک پی ال۵

چین در ادامه توسعه موشک های هوا به هوای خود دست به توسعه موشک پی ال۵ زد. پی ال ۵ بر اساس تجارب توسعه فناوری پی ال۲ و از نظر بدنه شبیه سایندوندر بود.این موشک  در مرکز  تحقیقاتی  ۶۱۲ توسعه یافت . در سال ۱۹۶۶ پروژ ه اغاز شد و درسال ۱۹۷۲ وارد مرحله تست شد مانند تمامی پروژه های چینی قربانی انقلاب فرهنگی شد تا اینکه در سال ۱۹۸۶ وارد خدمت شود. اولین نسخه پی ال۵ ای بود که در سال ۱۹۸۰ تست شد و دارای  عملکردی مشابه  ار ۱۳ ار روسی بود که این طرح لغو شد زیرا برای  دهه ۱۹۸۰ دیگر کارایی  چندانی نداشت. نسخه بعدی پی ال ۵بی  بود که اولین نسخه  تولید وسیع بود در میان دهه ۱۹۸۰ تولید شد. پی ال ۵ سی نسخه ای  بر اساس نسخه پی ال۵ بی ولی برای نیروی  دریایی توسعه یافت و به صورت گسترده ای وارد خدمت شد و جای پی  ال ۲ را گرفت

جدید ترین نسخه  این موشک پی ال ۵ ایی (E) است که در اوائل سال ۲۰۰۰ معرفی شد. این نمونه دارای  بال چه دلتای شکسته در جلوی بدنه  دارای  زاویه جستجوی ۴۰ درجه است و از  برد ۱۵ کیلومتر برخوردار است  و  از یک  کلاهک شش کیلوگرمی بهره می برد . نسخه جدید این موشک  که در سال ۲۰۰۹ رو نمایی شد پی ال ۵-ایی-۲ است که دارای  یک کاونده فروسرخ  دوبل است  و گفته شده زاویه درگیری  ان تا ۵۰ درجه افزایش یافته. این نمونه توسط پاکستان   برای جی اف۱۷ خود سفارش  داده شده. دست کم در ده ارتش دیگر جهان در حال خدمت است که میتوان به  تمامی مشتریان جنگنده جی ۷ اشاره کرد ولی تنها چند کشور نسخه ایی و ایی ۲را در خدمت دارد و دیگر کشورهای پی ال۵ بی و سی را در خدمت دارند.

پی ال۵ در ارتش چین بر روی جنگنده های جی۷ و چی اچ۷  و اف۸ استفاده می شود

پی ال5 ایی -2

پی ال۵ ایی -۲

موشک پی ال۷

از دیگر موشک های  هوا به هوای فروسرخ  چینی میتوان به  پی ال۷ اشاره کرد. پی ال۷ در واقع مهندسی معکوس موشک  ماژیک ۱ ساخت فرانسه  است. کار روی این نسخه  در سال ۱۹۸۲  اغاز شده و در میانه دهه ۱۹۸۰ وارد خدمت شده ولی مشخص  نیست  موشک ماژیک چگونه به دست چین رسیده است. ممکن است موشک از طریق مصر ویا عراق  در دهه۱۹۸۰ به چین رسیده باشد که هر دو از مشتریان اف۷ و موشک  پی ال۵ نیز بوده اند. منابع کمی در مورد پی ال۷ وجود دارد ولی مشخص است کارایی  کلی ان بسیار  پاینتر  از ماژیک ۱ فرانسوی بوده  و از قرار معلوم در مقیاس کم در داخل  چین به خدمت  گرفته شده و تنها بر روی اف۷ نصب شده ان هم نه به فراگیری پی ال۵ و یا پی ال۹ اگرچه گفته شده سطح چالاکی ان بیشتر از پی ال ۲ ویا پی ال۵ بی وس بوده ولی از قرار معلوم پی ال۵ ایی باعث از میدان به در شدن  این موشک  شده است.  ایران و بنگلادش  مشتریان صادراتی  این  موشک  بوده که هر دو این موشک  را بر روی اف۷  نصب کرده اند. عملکرد پی ال۷ همواره ضعیف ارزیابی   شده و ایران مدتی تلاش  در نصب این موشک  بر روی اف۵ نمود ولی کارایی کم ان باعث لغو برنامه شد. تصاویر  در دست است که نشان  میدهد ایران این موشک  را روی  جنگنده میراژ اف۱ به دلیل نداشتن  موشک ماژیک نصب کرده است.

پی ال7

پی ال۷

موشک پی ال ۸

موشک پی ال۸ را باید محبوب ترین موشک هوا به هوای فروسرخ  چینیها دانست

پی ال ۸ در دهه ۱۹۸۰ بر اساس موشک پایتون ۳ اسرائیلی توسعه یافت که موشک موفقی بود و بین ۳۵ تا ۵۰ پیروزی هوایی در نبرد سال ۱۹۸۲ لبنان به دست اورد.

داستان پی ال۸ به فروخته شدن  چند ده  ویا چند صد فروند پاینتون ۳ به صورت مستقیم  به چین  در سال ۱۹۸۲ بر میگرد و چین که از عملکرد  این موشک فوق العاده  راضی بود دست  به  تولید تحت امتیاز ۱۲۰۰  پایتون ۳ در چین زد ولی به دلیل اینکه نمی خواست  رابطه چین با کشورهای اسلامی خراب شود نام پی ال ۸ را برای ان برگزید . موشک دارای سامانه  فروسرخ  با توان جستجوی ۳۵ درجه  و برد ۲۰ کیلومتربود و توان قفل از روبروی هدف  را داشت.

چین نام پی ال۸ را برای نسخه تحویل از اسرائیل نهاد  و در مرحله بعد نسخه ای با نام پی ال ۸ ای(PL-8A) را تولید کرد که در واقع همان پاینتون ها امده از اسرائیل  و منتاژ شده در چین بود که تا سال  ۱۹۸۸ تحویل این کشور شد.پی ال۸ بی نسخه تولید در چین است که در دهه۱۹۹۰ وارد خدمت شد و ۱۰۰% چینی است ولی اطلاعی  از اینکه این نمونه ایا کارایی نسخه اصلی  را دارد یا نه در  دستراس نیست.چیزی که مشخص است پی ال۸ همکنون اصلیترین موشک  فروسرخ چینیها است که بر روی جی ۱۰، جی۱۱ و جی ۱۵ نصب شده و بر دیگر موشک های چینی ترجیه داده میشود.مشخص نیست موشک که همکنون در خدمت جنگندهای خط  مقدم است نسخه تحت  امتیاز تولید شده است یا نسخه بومی چینی ولی دست کم همچنان هزار  تیره نسخه اسرائیل در خدمت است.

پی ال۸ این توان را داشت که با رادار جنگنده هماهنگ شود.این هماهنگی  بدینگونه بود که اگر رادار جنگنده هدف را کسب می کرد جستجو گر موشک  به سرعت به همان طرفی بر میگشت  که جنگنده دشمن قرار داشت  و تنها همان نقطه از اسمان را میگشت … ولی مشکل  این بود که پایتون ۳  تنها با رادار های غربی هماهنگ بود و زمانی که وارد چین شد این توان را نداشت  و تنها تعداد  محدودی از اف۷ مجهز به رادار ایتالیایی  گریف از این توان پی ال۸ برخوردار بودند . توانی که سرعت کسب و قفل روی هدف را چندین برابر میکرد

ولی چین از پی ال۸  درس های زیادی گرفت و دست به توسعه موشک  پی ال۹ زد

پی ال8

پی ال۸

موشک پی ال ۹

پی ال۹ دیگر موشک فروسرخ چینها است که در اواخر  دهه ۱۹۸۰ کار بر روی ان اغاز شد  و در میانه دهه۱۹۹۰ عملیاتی شد. این موشک بعد از پی ل۲ به عنوان موشک  نسل اول فروسرخ چین، پی ال۵ به عنوان موشک نسل دوم فروسرخ چین جایگاه موشک نسل سوم  ارتش چین را به دست اورد . این موشک  با زویه  جستجوی ۴۰ درجه به ادعای چینها به خوبی قابل قیاس با سایندوندر نسخه ام و ار   ۷۳ است . موشک دارای  بیشترین برد ۲۲ کیلومتر  است و گفته شده توان قفل بر روی بخش های گرم بدنه جنگنده همچون بخشهای که در معرض برخورد هوا هستند را دارد.موشک دارای  کلاهک ۱۲ کیلوگرمی است و بر اساس تصاویر که از چین به دست  امده بر روی جی۷ و جی۸ نصب شده است.پیشرفته ترین نسخه ان  موشک پی ال ۹ سی  است که به گفته چینی ها احتمال برخوردش به هدف ۹۰% است.  پی ال۹ توان هماهگی با رادار و کسب هدفی را که رادار روی ان قفل کرده را دارد.

پی ال 9

پی ال ۹

موشک پی ال ۱۰

یکی از جدید ترین موشک های هوا به هوای چینی موشک پی ال۱۰ است. پی ال۱۰ یک موشک تصویر ساز فروسرخ و اولین موشک  چینیها با این روش هدایت  است که برای کشف حرارتی هدف از یک دوربین دید  حرارتی ب ه جای یک کاونده  حرارتی بهره می برد .این موشک  که بر روی جنگنده نسل پنجم جی۲۰ به نمایش در امده   اطلاعات  دقیق از ان  در دستراس  نیست ولی موشک دارای  سامانه هدایت با تغییر در خروجی موشک است  و میتوان ان را قبل قفل کرد روی هدف  تنها با نگاه کردن  خلبان به سمت  هدف به طرف هدف اتش کرد.موشک بدون قفل شلیک شده به سرعت به طرف هدف گردش می کند و در اسمان روی هدف قفل میکند.برد این موشک ۴۰ کیلومتر تخمین شده ، و میتوان ان را برای یک درگیری  ۳۶۰ درجه استفاد کرد  که بدین  صورت میتوان ان را در کلاس IRIS-T اروپایی دانست . از جزئیات عملیاتی بودن این موشک اطلاعی  در دست نیست

ولی تمام موشک های هوا به هوای تولیدی  چین  فروسرخ برای  رزم هوایی نزدیک نبودند. چین دست کم بارها دست به توسعه موشک های رادار نیم فعال  و فعال زد است

پی ال10

پی ال۱۰

اولین تلاش چین در این راستا به توسعه موشک پی ال۴ بر میگردد. موشکی که توسعه ان در دهه ۱۹۶۰ اغاز شد ولی وقوع انقلاب فرهنگی در چین توسعه ان را یک دهه به عقب انداخت . چین خواهان ساخت دو نمونه را گرفت یکی پی ال ۴ ای با برد ۱۸ کیلومتر و سامانه رادار نیم فعال و دیگری پی ال۴ بی با برد ۸ کیلومتر و سامانه  فروسرخ.در سال ۱۹۸۳ موشک پی ال۴ ای  تولید شد  مورد تست قرار گرفت ولی برنامه ان به چند دلیل لغو شد. اول اینکه نیازی تعریف شده برای موشک  جدید متعلق به دهه۱۹۶۰ بود  ولی موشک  در دهه ۱۹۸۰ ساخته شد، دوم اینکه با افزایش همکاری چین و امریکا، امریکا به چین وعده فروش AIM-7F اسپارو را داد که البته در نهایت نیز این  برنامه نیز عملی نشد  و همچنین چین همکاری با  ایتالیا برای ساخت موشکی مشابه اسپارو را اغاز کرده بود که البته ان نیز به جای نرسید.نسخه پی ال۴ بی با کاونده فروسرخ نیز در سال ۱۹۸۴ تست شد. این نمونه دارای  کاونده فروسرخ موشک پی ال ۲ بی بود  ولی ارتش چین این طرح را نیز لغو کرد زیرا بردش تنها  ۸ کیلومتر بود و زاویه جستجوی ان دست کم برای دهه ۱۹۸۰ کافی نبود. چین مدتی تلاش  در ساخت نسخه ضد رادار هم کلاس موشک ای جی ام ۴۵ شرایک کرد که این برنامه نیز به جای نرسید

موشک  پی ال۱۱

چین در تمامی طول دهه ۱۹۶۰ تا ۱۹۸۰ تلاش در کپی و یا  تولید تحت امتیاز  موشک  بی وی ار (موشک با برد بیش از ۱۵ کیلومتر و هدایت رادری) داشت   ، ولی به جای نرسید

در دهه ۱۹۸۰ چین طی برنامه مشترکی با ایتالیا  دست به توسعه  مشترک نسخه ایتالیایی  AIM-7E اسپارو زد که البته با درگیری های میدان تیان در سال ۱۹۸۹ این برنامه لغو  شد ولی چین برنامه را ادامه داد و در اوائل دهه۱۹۹۰ اولین موشک  رادار نیم فعال تولید خود را با نام پی ال ۱۱ تولید کرد

چین بر اساس موشک جدید دو نوع موشک  توسعه داد یکی  همان پی ال۱۱ برای نقش هوا به هوا و دیگری اچ کیو ۶۱ در نقش پدافند  دریایی  چیزی مشابه سی اسپارو

پی ال۱۱ موشکی است مشابه اسپارو را سامانه رادار نیم فعال در نسخه پی ال ۱۱ ای که بسته به ارتفاع هدف بین ۴۰ تا ۷۵ کیلومتر برد دارد و از یک کلاهک انفجار مجاورتی بهره می برد. وزن ان۳۳۰ کیلوگرم است که ۸۰ کیلوگرم سنگینتر  از اسپارو است. این نسخه در اواخر دهه ۱۹۸۰ وارد خدمت شد و مدتی روی جی ۸ بی نصب شده و بعدها تصاویری  از  نصب ان روی جی۱۰ نیز دیده شده.گفته شده انتن رادار نیم فعال در دماغه این موشک متعلق به موشک  ار ۲۷ روسی است که ان نیز در چین با سوخوی۲۷ وارد شد.

نسخه دیگری با نام پی ال۱۱ بی توسعه یافت  که دارای   سامانه هدایت  رادار فعال است   که احتمالا برای شلیک از جی ۱۰ بوده است. گفته شده این موشک به صورت محدود به خدمت گرفته شد و کل پروژه پی ال۱۱ تنها یک راه حل موقت تا ورود به خدمت پی ال۱۲ بوده  است

پی ال11

پی ال۱۱

موشک پی ال ۱۲

در سال ۲۰۰۲ دستیابی چین به یک موشک  میان برد و دوربرد رادار فعال بالاترین  اولویت ارتش چین بود زیرا  تمامی دشمنان منطقه ای چین دارای سلاحی مشابه بودند.چین در دهه ۱۹۹۰ و دهه بعد مدتی بر روی نسخه رادار فعال پی ال۱۱ کار کرد ولی از قرار معلوم در نهایت  به نفع موشک جدید از دستور کار خارج شد

موشک پی ال۱۲ که اولین موشک  شلیک کن فراموش  کن چین است در سال ۲۰۰۲ تولید شد ولی تا اواخر دهه گذشته به دلیل محدویتهای  راداری بر جنگنده های  چینی برای حمل ان به صورت گسترده وارد خدمت نشد

پی ال۱۲ پیکربندی شبیه  به پیکربندی امرام دارد ولی کشیده تر   و سنگینتر  است. دارای  چهار بالچه هدایت در عقب و چهار بالچه تعادل  در میانه بدنه است . دارای  یک رادار برای کار بر روی باند ایکس و یا کی یو است و احتمال داده میشود که این پی ال ۱۲ دست کم در نسخه  در خدمت ارتش چین  دارای رادار ۹B-1103M  مشابه رادار  موشک ار۷۷ روسی و سامانه دیتا لینک مشابه باشد

موشک مانند تمامی موشک های رادار فعال بخشی از مسیر  را به صورت  اینرسی طی کرده و ۵ تا ۲۵  کیلومتر اخر به صورت رادار فعال پرواز میکند.می توان ان را بدون قفل به سمت هدف  پرتاب کرد تا دست به جستجوی در اسمان  به  دنبال هدف بزند و همچنین توان درگیر با هدف به صورت یک موشک ضد رادار غیر فعال  را دارد. از یک کلاهک انفجار مجاورتی لیزری برخوردار است و بیشترین برد ان به ۱۰۰ کیلومتر نیز می رسد  که از این رو در کلاس AIM-120C امرام قرار می گیرد

چندین مدل از پی ال۱۲ توسعه یافته

اس دی ۱۰:اولین نمونه این خانواده که در سال ۲۰۰۲ به  نمایش گذاشته شد دارای  رادار هدایت روسی  و بالچه هدایتی عقبی   مشابه موشک ار ۷۷(به شکل شبکه ای ) بود تا تلاش شود   چالاکی ار ۷۷ به دست اید ولی به دلیل پاره ای از مشکلات   سکان  هدایت عقبی  تغییر شکل داد.این نمونه به صورت محدود وارد خدمت شد

 اس دی ۱۰ ای-SD-10A:  نسخه مشابه  نسخه قبل ولی دارای  سامانه رادار و هدایت ساخت کشور های غربی . اس دی ۱۰ قبلی به این کلاس ارتقا یافتند . این نمونه ده سانتیمتر کشیده تر از نمونه قبلی است و بر روی جنگنده جی اف۱۷ بازار یابی میشود

پی ال12

پی ال۱۲

هر دو مدل اس دی نسخه صادراتی هستند ولی در  ارتش چین  با نام پی ال۱۲ شناخته می شود  . همکنون نسخه جدید پی ال۱۲ دی برای پرتاب از دهلیز داخلی جنگنده های نسل پنجمی جون جی ۲۰ و جی ۳۱ طراحی شده  و دارای یک موتور رم جت با یک ورودی هوا در زیر موشک است که گفته شده برد ان را به ۲۰ کیلومتر رسانده است . همکنون پی ال۱۲ بر روی جنگنده های چون اف۸، جی ۱۰،جی ۱۱،جی۱۵ نصب میشود. البته چین دست کم سه موشک ار ۲۷، ار۷۳ و ار۷۷ را نیز برای جنگنده های روسی سوخوی۲۷ و ۳۰ خود در خدمت دارد

پی ال ۱۵

موشک پی ال ۱۵ اخرین موشک هوا به هوای ساخت چین است و دست کم اخرین موشکی که به نمایش در امده است . موشک یاد شده یک موشک رادار فعال به گفته بسیاری منابع دارای بر ۱۵۰ تا ۲۰۰ کیلومتر است که دارای قابلیت شبکه محور است و احتمالا برای مقابله با امرام نسخه دی ساخته شده است  . این موشک به احتمال زیاد برای هدف  قرار داد هواپیماهای سوخت رسان و یا اواکس در برد بالا توسعه یافته است . برخی منابع مدعی هستند موشک دارای پیشرانه رم جت است اگرچه به نظر می اید موشک یک نسخه کشیده تر پی ال ۱۲ با پیشرانه سوخت جامد است . گفته شده دارای کاونده ارایه فازی  فعال است  و تا کنون روی چند جنگنده چینی دیده شده است

پی ال15 و پی ال12 درون دهلیز جی 20

پی ال۱۵ و پی ال۱۲ درون دهلیز جی ۲۰

پی ال 15 زیر بال جی 11 بی

پی ال ۱۵ زیر بال جی ۱۱ بی

8fOOSK8

نام طول(متر) قطر م م وزن(کیلو) کلاهک(کیلو) برد(کیلومتر) سرعت(ماخ) هدایت جنگنده
PL-2B ۲٫۹۹ ۱۲۷ ۷۶ ۱۱٫۳ ۱۰ ۲٫۵ فروسرخ جی۷ و جی۸
PL-5E ۲٫۸۳ ۱۲۷ ۸۳ ۱۰ ۱۸ ۲٫۲ فروسرخ جی۷ و جی ۸ و جی اف۱۷
PL-7 ۲٫۷۴ ۱۵۷ ۸۹ ۱۲٫۵ ۱۴ ۲٫۵ فروسرخ جی۷
PL-8 ۲٫۹ ۱۶۰ ۱۱۵ ۱۱ ۲۰ ۳٫۵ فروسرخ جی۷،جی۸،جی۱۰،جی۱۱،جی۱۵،جی۱۶
PL-9C ۲٫۹ ۱۵۷ ۱۱۵ ۱۱٫۸ ۲۲ ۳ فروسرخ جی ۷،جی۸، جی اف۱۷، جی اچ۷
PL-10 ? ? ? ? ۳۰ تا ۴۰ ۳٫۵ تصویر ساز فروسرخ جی ۲۰ و جی ۳۱
PL-11 ۳٫۸۹ ۲۸۶ ۳۱۰ ؟ ۴۰ تا ۷۵ ۴ رادار نیم فعال جی ۸ و جی ۱۰
PL-12 ۳٫۹۴ ۲۰۳ ۱۹۹ ۲۰ ۷۰ تا۱۰۰ ۴ رادار فعال جی۸،جی۱۰،جی۱۱،جی۱۵ِجی۱۶
PL-15 ؟ ؟ ؟ ؟ ۱۵۰ تا ۲۰۰ کیلومتر ؟ رادار فعال جی ۱۱، جی ۱۰، جی۱۶، جی۱۵ ،جی۲۰ و جی ۳۱

ترجمه:عبدالحمید تارخ

34+

کاربرانی که این مطلب را پسندیده اند:

  • avatar
  • avatar
  • avatar
  • avatar
دسته بندی شده در:

11 دیدگاه

  • سلام جناب تارخ لطفا موشک ولرام (vlraam) را هم به این لیست اضافه کنید که در حقیقت رقیب شرقی میتئور هست .همچنین چینی ها این موشک را روی جی ۱۶ آزمایش کرده اند که جی ۱۶ کپی سوخو ۳۰ هست . آیا چینی ها این موشک رو صادر خواهند کرد تا ایران هم در صورت خرید سوخو ۳۰ این موشک روهم به همراه آر ۷۷ ام بخره ؟

    • نویسنده

      والا ایران موشکی با نام فکور تست کرد نمیدانم تولید شد و یا نه
      ار۷۷ چالاکتر است ولی امرام الکترنیک بهتر از جمله توان شبکه محور دارد

  • سلام بر استاد.جناب تارخ بنده در جایگاه شاگردی شما اطلاعات زیادی بطور کل در مقوله رادار و موشک از شما اموختم.و طبق گفته های شما جمله بالا که نوشته موشک pl11رادار نیم غعال بسته به اندازه هدف بردش فرق میکند.من مشکل دارم با این جمله.به این دلیل که موشک رادار نیم فعال یه حداکثر بردی دارد که در هر ارتفاعی فرق میکند.و این رادار جنگنده مادر و قدرت خروجی ان هست که برد را مشخص میکند.و ارتفاع شلیک.نه اندازه هدف .چون موشک کاری به سطح مقطع هدف ندارن و فقط امواج برگشتی را دنبال میکند تا انجا که سرعت کافی برای تعقیب داشته باشد. سوال دوم اینکه با وجود پیشرفت دوربین های تصویر ساز حرارتی ایا میشود بجای سامانه راداذ فعال روی موشکی مثل امرام دوربین حرارتی نصب کرد؟چون برد دوربین حرارتی زیاد کمتر از رادار کوچک درون موشک‌ نیست .البته این نظر بنده حقیر است و منبع موثق ندارد.یا علی

    • نویسنده

      سلام در مورد اول بسته به ارتفاع هدف
      مورد دوم هم نمیشود زیرا موشک رادار فعال در برد بلند به شکل نیم فعال هم شلیک میکنن که موشک های تصویر ساز اینچنین نیستند

  • سلام.چند وقت پیش توی برنام«چند درجه» یه گروه یه نمونه کوچک دست پرتاب از فانتوم و F22 ساخته بودن با موتور جت. اطلاعتی از موتور و سوختش میخواستم .ممنون