ترجمه و تألیف: رضا فتاحی
ایاس ۳۴ کورمورن یک موشک ضد کشتی هواپرتاب است که توسط کمپانی المانی MBB توسعه یافت و تولید شد. این سلاح توسط نیروی دریایی المان و ایتالیا خریداری شد.
توسعه موشک در سال ۱۹۶۲ اغاز شد و موشک در سال ۱۹۷۳ وارد خدمت شد که البته در طی این دوره مشکلاتی نیز به وجود امد که بیشتر مربوط به دولت المان غربی میشد. کورمورن دارای بدنهای استوانهای شکل و طویل بود و دماغهای مخروطی داشت. کورمورن فقط از هواگردها شلیک میشود.
طول ایاس۳۴، ۴متر، قطر ان ۳۴ سانتی متر، فاصله بین دو سر بال(بالچهها) ۱متر و وزن ان ۶۰۰ کیلوگرم است. وظیفه انهدام هدف را یک سر جنگی شدیدالانفجار به وزن ۱۶۵ کیلوگرم بر عهده دارد. همچنین این موشک سوخت جامد است( موشکهای امروزی معمولا از موتورهای جت استفاده میکنند که بیشتر شامل توربوفن و توربوجت و در چند مورد رمجت میشود). این موشک نسبت به اگزوست و هارپون و یا اتومات که چند سال بعد وارد خدمت شدند برد کمتری داشت( البته این موشک ها دارای چند نسخه بودند اما نسخههای دهه هفتاد میلادی را باید با این موشک مقایسه کرد. به طور مثال اگزوسه حدود چهل کیلومتر برد داشت) و برد ان حدود ۲۳ کیلومتر بود. این موشک هرگز از سطح و یا توسط زیردریایی پرتاب نشد و تنها لانچرهای ان اف۱۰۴ جی ارتش المان و تورنادوی ایتالیایی و المانی بودند. این موشک هرگز بازار صادراتی موشکی چون اگزوست را بدست نیاورد زیرا اگزوست بسیار چند منظوره تر بود و توان شلیک از تقریبا هر پلتفرمی را داشت اما کورمورن تنها هواپرتاب بود و همچنین بردش حتی برای دهه هشتاد میلادی نیز کافی نبود زیرا یک جنگنده در مواجهه با یک ناوگان مجهز نمیتوانست تا بیست کیلومتری انها به پیش برود.
مانند اکثر موشکهای هواپرتاب ایاس۳۴ نیز ابتدا با یک سیستم ناوبری درونی خود را تا محدوده هدف رسانده و سپس با راداری که در دماغه خود دارد دست به کشف هدف میزد و روی ان قفل کرده و درگیر میشد(موشک رادار فعال بود). مانند بقیه موشک های رادار فعال دارای قابلیت شلیک کن و فراموش کن بود. در نمونه کورمورن ۲ سیستم هدایت پیشرفتهتر بوده و دارای عناصر دیجیتال بود و همچنین سیکر راداری ان نیز پیشرفتهتر بود و مقاومت ان در برابر جنگ الکترونیک بیشتر بود.
پیشرانه این موشک ضد کشتی توسط فرانسه و المان ساخته شده است. مرحله اول که در واقع یک نوع بوستر یا شتاب دهنده است در المان و توسط شرکت Bayern-Chemie ساخته شده است. مرحله بعدی که در واقع یک موتور نگهدارنده( منظور این است که برای حفظ سرعت و ارتفاع موشک به کار میرود) که توسط شرکت فرانسوی Aerospatiale ساخته شد.هر دو موتور سوخت جامداند. این موتورها سوخت را بسیار سریعتر از موتورهای جت میسوزانند و موتور کورمورن نیز یک استثنا نیست از این رو برد موشک بسیار کم است و امروزه موشکهای ضد کشتی هواپرتاب تا ده برابر بیشتر برد دارند.
کورمورن۱: نسخه اصلی تولید که در بالا شرح داده شد.
کورمورن۲: برخی مشکلات نسخه قبلی باعث توسعه این مدل شد. همانطور که گفته شد این نمونه دارای بهبودهای در برد و سیستم راداری و همچنین افزاریش سر جنگی به بیش از ۲۰۰ کیلوگرم بود. برد در این نسخه به ۳۵ کیلومتر رسید که البته باز هم از موشکی چون هارپون کمتر بود(خیلی هم کمتر بود). این مسئله به این علت بود که موشک همچنان از موتور سوخت جامد استفاده میکرد. البته موتور این نسخه کارایی بیشتر و بهتری از نسخه قبلی داشت اما بازهم راندمانی در حد موتور جت مشابه انچه در اتومات ایتالیایی بود نداشت. وزن کلی موشک افزایش پیدا کرده و به حدود ۶۳۰ کیلوگرم رسیده بود. همچنین نرمافزار رادار ارتقا یافته بود تا در کشف و قفل روی هدف کارایی بالاتری داشته باشد و با تعویض قطعات قبلی با قطعات الکترونیک دیجیتال جدید مقاومت در برابر جنگ الکترونیک بیشتر شده بود. از این نسخه ۱۴۰ تیر تولید شد. با وجود این که کورمورن۲ در دهه هشتاد میلادی توسعه یافته بود و در همهی زمینه ها بهتر عمل میکرد اما برد ان به شکل چشم گیری از نسخههای جدید هارپون و یا اگزوست که در حال توسعه بودند یا وارد خدمت شده بودند کمتر بود.البته دیگر نزدیک شدن به یک ناو که دارای سیستم پدافندی درست و حسابی باشد انهم تا برد ۳۵ کیلومتری ممکن نبود و عملا جنگنده قبل از این که به برد شلیک برسد با واکنش ناو دشمن روبهرو میشد. به طور مثال روسها نسخه دریاپایه بوک را روی برخی از ناوهای خود نصب کرده بودند که حدود ۳۰ کیلومتر برد داشت و یا نسخه دریاپایه اس۳۰۰ که بین ۷۰ تا۹۰ کیلومتر برد داشت. البته اس۳۰۰ تنها روی تعداد کمی از ناوهای روس نصب شد.
این نسخه همکنون در خدمت است.
در نهایت کورمورن با وجود اینکه زودتر از موشکهایی چون هارپون وارد خدمت شد اما هرگز محبوبیت انها را بدست نیاورد
منابع:۱- سایت میلیتاری تودی۲- بخشی از سایت ویکیپدیا
