آخرین بروزرسانی: 2023/04/15

موشک های کروز خانواده سومار

اخرین بروزرسانی این مقاله: آوریل 15, 2023
موشک های کروز خانواده سومار
فرهاد همتی
اولین بار ایران در جریان حمله آمریکا به افغانستان بعد از ماجرای ۱۱ سپتامبر و جنگ اول آمریکا با عراق به اهمیت موشک های کروز پی برد و کار بر روی این نوع موشک را آغاز کرد اما از آنجا که این نوع موشک در انحصار ابر قدرت ها بود و تکنولوژی خاص خود را داشت دست رسی به آن مشکل بود به ناچار ایران کار را با مطالعه بر روی بقایای بدست آمده از موشک های آمریکایی که بعضی از آنها در ایران سقوط کردند شروع کرد
ایران به دنبال نمونه های کاملاً سالم هم رفت از این رو در سال ۲۰۰۱ موفق به خرید چند فروند موشک کروز kh-55 به جا مانده از دوران شوروی از اوکراین شد و کار سرعت بیشتری پیدا کرد ساخت اکثر قسمت های موشک در ایران به نتیجه رسید اما دو گلوگاه هم باعث طولانی شدن ساخت موشک شد یک ساخت موتور مینی توربو فن و دوم هدایت موشک بود که به علت نبود ماهواره در کشور مشکل بود همچنین به علت اهمیت پروژه کار بروی پروژه با کم‌ترین اطلاع رسانی عمومی انجام می شد. معاون وزیر دفاع ایران در شهریور سال ۹۱ (۲۰۱۲) خبر از تولید موشک مشکات یک موشک کروز با برد ۲۰۰۰ کیلومتری با سه قابلیت دریاپایه، زمین‌پایه و هواپایه در آینده نزدیک داد.
نشنال اینترست مدعی است: ایران یک موشک کروز دوربرد جدید با نام «سومار» ساخته‌است که هزار و ۵۰۰ مایل برد دارد.
یوزی رابین مدیر اسبق برنامه موشکی اسراییل در ۱۷ جولای ۲۰۱۵ در جریان یک سخنرانی در واشنگتن به بررسی ابعاد مختلف و توان موشکی و فضایی ایران پرداخت. وی در این سخنرانی در خصوص این موشک گفت: “این یک دستاورد بزرگ مهندسی برای ایرانی‌ها است. این یک کپی نیست.این موشک یک طراحی بی نظیر در ساخت موشک‌های کروز است و همین‌طور گفت این مدل توربو فقط یک شرکت آمریکایی توانایی ساخت آن را دارد و این موشک با استفاده از مهندسی معکوس ساخته نشده بلکه طراحی و مهندسی پیشرفته است.
من از لحاظ تکنیکی به‌احترام افرادی که این کار را انجام دادند کلاه از سر برمی‌دارم و به آنها احترام می‌گزارم
اولین خبر رسمی در ۱۷ اسفند ۹۳ با رونمایی از موشک سومار و به نتیجه رسیدن موتور توربو فن منتشر شد ظاهراً این نسخه نمونه یک به یک موشک خا ۵۵ با موتور توربو فن است این موشک بیش از ۲۰۰۰ کیلومتر برد دارد از یک کلاهک ۴۱۰ کیلوگرمی استفاده می کند و در ارتفاع ۱۰ متری زمین پرواز می کند بسیاری بر این باورند که انواع مختلف موشک های خانواده سومار به ترتیب ساخت رونمایی نشده اند و تعداد از آنها هم هنوز حداقل در ایران رونمایی رسمی نشده است از جمله نسخه‌ی که موتور توربو جت دارد برد ۷۰۰ کیلومتری هم که در زمان رونمایی موشک هویزه برای سومار اعلام شد مربوط به این نسخه است و نسخه کوچکتر هواپرتاب با برد ۱۵۰۰ کیلومتر که کلاهک ۱۰۰ کیلوگرمی دارد ظاهراً نسخه ضد کشتی این موشک با کلاهک ۲۰۰ کیلوگرمی و برد ۶۰۰ کیلومتر هم ساخته شده است که هنوز هیچ کدام رونمایی نشده است روشن است که این نسخه ها به علت اندازه کوچکتر از قابلیت زیادی برای گسترش و ساخت نسخه زیردریایی پرتاب بر اساس آنها برخوردار هستند همچنین کار بروی نسخه های جدید بر اساس بقایای موشک‌های کروز غربی و شرقی بدست آمده از جمله در جنگ سوریه ادامه دارد که موشک کروز مبین نمونه ای از این طراحی های جدید است موشک مبین از سطح مقطع راداری کوچک تری برخوردار است و در ارتفاع زیر ۱۰ متر پرواز می کند ظاهراً پهبادی هم براساس موشک مبین ساخته شده است پهبادی هم در اوکراین بر اساس موشک خا ۵۵ طراحی شد به نام کنت ۲ که تولید نشد احتمالا الهام بخش پروژه بوده است تا کنون فقط دو موشک سومار و هویزه رو نمایی رسمی شده است کاتالوگ و ماکتی از موشک کروز مبین هم در یک نمایشگاه نظامی به نمایش درآمد است موشک هویزه نمونه ارزان تر از موشک سومار است که تفاوت اصلی آن با سومار در موتور موشک و برد آن است موتور این موشک ساده تر و ارزان تر است تولید هویزه به علت قیمت کمتر با تیراژ بیشتری امکان پذیر است و برد مورد نیاز ایران را هم دارد این موشک با یک کلاهک ۴۱۰ کیلوگرمی ۱۳۵۰ کیلومتر برد دارد و در ارتفاع ۱۰ متری زمین پرواز می کند سایر مشخصات سومار و هویزه به خا ۵۵ نزدیک است
موشک کروز هویزه در روز ۱۳ بهمن ۱۳۹۷ در آستانه چهلمین سالگرد پیروزی انقلاب اسلامی ایران با حضور امیر حاتمی وزیر دفاع و پشتیبانی نیروهای مسلح و امیرعلی حاجی‌زاده فرمانده نیروی هوافضای سپاه پاسداران در نمایشگاه «دستاوردهای دفاعی و سازندگی» رونمایی شد.
موشک هویزه یک موشک کروز زمینی از خانواده موشک سومار با قابلیت رادارگریزی است. به گفته امیر حاتمی وزیر دفاع ایران، موشک هویزه قابلیت «آماده‌سازی و واکنش سریع، ارتفاع پروازی پایین، دقت بالای ناوبری و اصابت به هدف و قدرت تخریب زیاد» را دارد و علیه اهداف زمینی ثابت استفاده می‌شود. این موشک از موتور توربو فن متفاوت با سومار استفاده می کند موتور توربو فن اثرات گرمایی کمتری نسبت به موتور توربو جت دارد
این موشک دارای برد پروازی بیش از ۱۳۵۰ کیلومتر است که آزمایش پروازی آن در برد پروازی ۱۲۰۰ کیلومتر با موفقیت صورت گرفته‌است
وبگاه اسرائیلی دبکا فایل که به تجزیه و تحلیل مسائل نظامی و امنیتی می‌پردازد، ضمن انتشار خبر رونمایی از موشک هویزه با تیتر «نه اسرائیل و نه ایالات متحده قادر به مقابله با موشک کروز جدید ایران نیستند»، رونمایی و آزمایش این موشک را در پاسخ به آزمایش موشک ارو-۳ ساخته ایالات متحده و اسرائیل دانست که در ۲۲ ژانویه ۲۰۱۹ رونمایی شده بود.

 

در این گزارش گفته شده که موشک‌های کروز به دلیل امکان پرواز در نزدیکی کوه‌ها و قعر دره‌ها، می‌توانند از پوشش سیستم‌های راداری موشکی پنهان شوند و هیچ سیستم نظامی در جهان، ابزار مؤثری برای متوقف کردن آن‌ها (مگر انواع کوتاه‌برد آن) پیش از اصابت به هدف ندارد
این رسانه همچنین با اشاره به پرواز موشک‌های کروز ایران در ارتفاعی پایین‌تر از شبکه‌های راداری آمریکا و اسرائیل گفت که «علی‌رغم تلاش‌های غرب برای بی‌اهمیت نشان دادن آزمایش موفقیت‌آمیز موشک کروز هویزه در ایران، این موشک از اهمیت بسیار بالایی برخوردار است
در ادامه می کوشیم دو گلوگاه اصلی سوال برانگیز این پروژه یکی بحث هدایت و نقطه زنی این موشک‌ها و دوم بحث موتور های بکار رفته در این موشک‌ها را برسی کنیم
از زمانی که ایران موشکی بر اساس موشک خا ۵۵ ساخت سوالاتی مطرح شده است که می کوشیم به آنها پاسخ دهیم
آیا امکان ساخت موتور موشک کروز در ایران و جود دارد و نحوه‌ی هدایت آنها چگونه است
اگر به تاریخ نگاه کنیم می بینم که اولین کروز درجنگ جهانی دوم استفاده شد پس بدونه شک امکان ساخت و استفاده از آن امروز بیشتر از گذشته وجود دارد
اول وارد استان هدایت می شویم به طور کلی روشهای مختلفی برای ناوبری هوایی استفاده می شود ناوبری اینرسیایی و ناوبری با هدایت رادیویی دو روش اصلی برای ناوبری است. در سال‌های ابتدایی صنعت هوانوردی، قطب‌نما، نقشه و ناوبری کور (Dead reckoning) از جمله روش‌های مورد استفاده برای ناوبری بوده ‌است. امروزه از سیستم‌های نوین نظیر INS ،GPS ،DME و VOR و برای ناوبری هوایی استفاده می‌شود.
از جمله روش‌هایی که برای هدایت موشک و جود دارد می توان به هدایت اینرسی هدایت اینرسی فضایی (به کمک موقعیت سیارات و اشکال فلکی و …)
هدایت زمینیشناسایی توپوگرافی (TERCOM)شناسایی عکس (DSMAC)
سامانه‌های نظامی ناوبری و موقعیت یابی زمین پایه، مانند
TACAN ( Tactical air navigation system)
سامانه ناوبری هوایی تاکتیکیاشاره کردبرای اشنایی با موشک کروز خا55 اینجا را کلیک کنید

موشک سومار…..در تصویر زیر بدنه محل قرار گیری موتور و پشت سر ان محل نصب پیشرانه کمکی پرتاب از زمین است
موشک هویزه
در مورد هدایت اینرسی شکی نیست امروز ایران به سطح بالایی از این نوع هدایت رسیده است و توان ساخت ژیروسکوپ فیبرنوری و حلقه لیزری را دارد برای افزایش دقت می توان از موقعیت اجرام آسمانی هم استفاده کرد
در مورد اطلاعات مورد استفاده در شناسایی توپوگرافی و عکس (تراکم و DSMAC ) به علت استفاده های گسترده غیره نظامی که امروز این اطلاعات دارند حتی به بعضی از انواع آنها دسترسی عمومی مجانی هم و جود دارد (مثلاً عکس های ماهواره ای گوگل و نرم‌افزار های سخنگویی که ما در مسافرت برای مسیر یابی استفاده می کنیم) بنابراین نباید تعجب کنید که نیروهای اطلاعاتی و نظامی بتوانند اطلاعات مورد نیاز خودشان را از راه ها و منابع گوناگون تهیه کنند همچنین تنها راه تهیه این اطلاعات استفاده از ماهواره نیست از ابزارهای دیگری چون پهباد هم می شود استفاده کرد
یکی دیگر از ابزارهای ناوبری که ایران استفاده می کند هدایت رادیویی زمین پایه است البته با کمی تغییر از ابزارهای دیگری به عنوان مکمل در نقش فرستنده یا برای رله ارتباطی هم می شود استفاده کرد( مانند هواپیما بالگرد پهباد کوادروتور بالونها و شناورها) برای آشنایی با نحوه عملکرد این نوع از سامانه ها به معرفی یک نمونه غربی می پردازیم

یکی از پرکاربردترین سامانه‌های نظامی ناوبری و موقعیت یابی زمین پایه، سامانه ناوبری هوایی تاکتیکی (به انگلیسی: Tactical air navigation system) (مخفف انگلیسی: TACAN) است که امکان تشخیص موقعیت را به خلبان هواپیما می‌دهد.

سابقه عملیاتی سامانه TACAN که در حقیقت نوع نظامی و با دقت و برد بالاتر سامانه موقعیت یابی رادیویی استاندارد VOR/DME به‌شمار می‌رود، به دهه ۵۰ میلادی باز می‌گردد. ایده پشت این سامانه استفاده از سیگنال‌های رادیویی برای تعیین موقعیت یک هواپیمای نظامی برای سرنشینان هواپیما با استفاده از ایستگاه‌های زمین پایه است. بطوریکه در این سامانه، هواپیما همواره تحت پوشش یک ایستگاه TACAN قرار داشته و موقعیت خود را نیز نسبت به موقعیت جغرافیایی ایستگاه TACAN و از طریق سیگنال‌های تبادل شده بین هواپیما و ایستگاه بدست میاورد.

شیوه کار

در سامانه TACAN یک سیستم فرستنده/ گیرنده مخصوص روی هواپیما و یک سیستم مشابه دیگر در ایستگاه زمینی نصب شده‌است. هواپیما برای یافتن موقعیت جغرافیایی خود در یک میدان نبرد از طریق سیستم TACAN به سه مشخصه نیاز دارد: موقعیت جغرافیایی ایستگاه زمین پایه (یا دریاپایه) TACAN و فاصله و سمت خود نسبت به این ایستگاه (دستگاه مختصات استوانه‌ای).

هواپیما باید پیش از هر ارتباط و تبادل ارتباط با یک ایستگاه زمینی، باید ایستگاه را شناسایی کند. ایستگاه زمینی TACAN هر ۳۰ ثانیه با توقف لحظه‌ای سیگنال‌های ارتباطی، یک کد شناسایی مورس (identification code) با فرکانس منحصر بفرد که حاوی موقعیت جغرافیایی ایستگاه و دیگر اطلاعات است را به صورت سیگنال رادیویی منتشر می‌کند. این کد شامل تعدادی مجموعه پالس (pulse group) است که با فواصل متغیر (منطبق با کد مورس) ارسال می‌گردد. هر مجموعه پالس که به عنوان “۱” در این کد در نظر گرفته می‌شود از دو جفت پالس با عرض ۱۲ میکروثانیه و فاصله بین پالسی ۱۰۰ میکروثانیه تشکیل شده‌است و فاصله بین مجموعه پالس‌ها نیز به عنوان “۰” در نظر گرفته می‌شود.

قدم بعدی پس از شناسایی و دریافت موقعیت جغرافیایی ایستگاه زمینی، تعیین فاصله بین هواپیما و ایستگاه زمینی می‌باشد. سامانه TACAN برای تعیین فاصله بین هواپیما و ایستگاه زمینی از تکنیک مشابه رادار استفاده می‌کند، بیاد بیاورید که یک رادار برای تعیین موقعیت یک هواپیما یک سیگنال مشخص را ارسال نموده و سپس با استفاده از زمان رفت و برگشت این سیگنال (ناشی از انعکاس از بدنه هواپیما)، فاصله هواپیما از خود را تعیین می‌کند.

اما در این سامانه بجای سیگنال منعکس شده از بدنه هواپیما (اصطلاحاً سیگنال “پاسخ”)، سامانه خود سیگنال‌های پاسخ مصنوعی تولید می‌کند. در قدم اول فرستنده هواپیما سیگنال‌هایی تحت عنوان سیگنال‌های بازجویی (interrogation Signal) را می‌باشد، با زمان‌بندی مشخصی منتشر می‌کند. ایستگاه زمینی پس از دریافت این سیگنال بمدت کوتاهی تأخیر (۵۰ میکروثانیه) اعمال کرده و سپس سیگنال پاسخ را ارسال می‌کند. حال هواپیما می‌تواند با اندازه‌گیری فاصله زمانی بین ارسال سیگنال بازجویی و دریافت سیگنال پاسخ (منهای ۵۰ میکرو ثانیه تاخیر)، فاصله خود را از ایستگاه تعیین کند. (هر ۱۲ میکرو ثانیه تأخیر برابر یک مایل می‌باشد)

در مورد استفاده از سیستم های هدایت رادیویی ماهواره‌ای استفاده نظامی از GPS (و نسخه اروپایی آن گالیله ) حتی نسخه‌ی غیره نظامی آن برای ایران نه تنها مشکل است که ممکن است به جای کمک به ما به دشمن کمک کند برای همین تا ساخت نسخه بومی فقط استفاده در نقش کمک هدایتی از نسخه های چینی(بی دو) و روسی (گلوناس) متصور است
در مرحله پایانی برای افزایش دقت هدف‌گیری و یا حمله به اهداف متحرک می شود از یک سایت الکترو اپتیکال دارای دوربین تصویر ساز حرارتی استفاده کرد این دوربین بصورت مستقیم یا از طریق رله های ارتباطی می تواند تصاویر را به اپراتور ارسال کند یا برای تطبیق تصاویر هدف با تصاویر و الگوهای ذخیره شده از هدف در موشک استفاده شود
هر دو روش هدایت ترکام و dsmac بر مبنای هدایت بر اساس عوارض زمینی هستند منتها ترکام بر اساس نقشه های توپوگرافی و روش dsmac بر‌اساس هدایت بر مبنای تصاویر ماهواره ای یا هوایی
یک سامانه TACAN
نمونه‌ای از سایت الکترو اپتیکال موشک کروز
گلوگاه دیگر ساخت موتور موشک کروز است راه کار اصلی ساخت موتور توربو فن است البته ایران چند پروژه طراحی کرد که به آنها می پردازیم
راه حل اول استفاده از موتورهای تروبو جت موجود برای ساخت موشک بود این کار انجام شد اما از آنجا که موتور توربو جت نسبت به توربو فن رانش کمتری داشت مجبور به کاهش وزن موشک شدن (استفاده از فیبر کربن) که شامل کاهش سوخت موشک هم می شد از طرف دیگر مصرف سوخت توربو جت هم بیشتر است در نتیجه برد موشک ۷۰۰ کیلومتر شد
نمونه‌ای از موتور توربو جت طلوع ۴

برای افزایش برد نمونه کوچک‌تری از موشک ساخته شد این موشک به جای کلاهک ۴۱۰ کیلوگرمی با یک کلاهک ۱۰۰ کیلوگرمی و ۱۵۰ کیلوگرم سوخت ۱۵۰۰ کیلومتر برد داشت در این نمونه از موتور طلوع ۱۰ استفاده شد این نمونه ۳۷۰ کیلوگرم وزن دارد و به راحتی از جنگنده پرتاب می شود اگر وزن کلاهک را به ۲۰۰ کیلوگرم افزایش دهیم و وزن سوخت را به ۵۰ کیلوگرم کاهش دهیم تا وزن موشک ثابت بماند برد موشک ۵۰۰ کیلومتر خواهد شد موشک کروز مبین نمونه اصلاح شده ومدرن از این موشک است

خا-55
نمونه‌ کوچکتر از موشک خا ۵۵
مقایسه موشک خا ۵۵ با نمونه کوچکتر
موتور طلوع ۱۰ کپی موتور TJ-100 PBS

تصویری کاتالوگ موشک کروز مبین در نمایشگاه ماکس ۲۰۱۹
طبق گفته وزارت دفاع این موشک دارای سطح مقطع راداری 0.1 متر بوده و حداقل ارتفاع پرواز آن کمی بیشتر از ۹ متر است و از سیستم هدایت بر مبنایتطبیق عوارض زمینی( ترکام) بهره میبرد
برای افزایش برد نسخه ۷۰۰ کیلومتری نیاز به موتور قویتری بود برای ساخت موتور قویتر تصمیم گرفته شد تا موتور توربو فنی بر اساس موتور طلوع ۴ ساخته شود
ساخت موتور توبوفن بر اساس موتور طلوع ۴
موتور موشک هویزه دارای شباهت های زیادی به موتور طلوع چهار است و همین موضوع باعث شد گمانه زنی هایی در مورد توربو جت بودن موتور زده شود ولی اگر خوب دقت کنیم تفاوت هایی بین این موتور ها وجود دارد نخستین تفاوت قطر بیشتر موتور هویزه نسبت به موتور طلوع ۴ است تفاوت دوم دوجداره شدن اگزوز و ایجاد کنارگذر است و تفاوت سوم فنی با انحنا و زوایای متفاوت به موتور اضافه شده است اگر دقت کنید متوجه می شویم که استیج دوم کمپرسور تغییر یافته است این استیج که بزرگتر شده و قطر بیشتری دارد دو بخش است بخش میانی نقش کمپرسور را دارد که هوا را به داخل موتور هدایت می کند و بخش خارجی که انحنا و زوایای متفاوتی دارد نقش فن را دارد که هوا را به داخل کنارگذر موتور هدایت می کند در حقیقت بخش کمپرسور مانند دایره کوچک‌تر متحده المرکزی است که داخل دایره بزرگتر که فن است قرار گرفته است خوب چرا چنین ساختاری برای فن انتخاب شده است طول موتور طلوع ۴ بیشتر از موتر موشک خا۵۵ است اگر یک فن به اول یا آخر موتور اضافه شود طول موتور باز هم بیشتر می شود همچنین سرعت و تراکم و دمای هوای ورودی به موتور هم تغییر می کند برای همین ساختار فن بگونه‌ای انتخاب شده که طول موتور بیشتر نشود و اثری بر هوای ورودی به موتور نداشته باشد و فقط هوا آزاد را به داخل کنارگذر موتور هدایت کند
در این نسخه برد موشک از ۷۰۰ کیلومتر به ۱۳۵۰ کیلومتر افزایش یافت
موتور توربو فن هویزه
در این نمونه طبقه بالا فن و طبقه پایینی کمپرسور است تفاوت زاویه ها و انحنا ها مشخص است
موشک خا ۵۵ از دو نوع موتور استفاده می کند TRDD R-95-300 یا MS-400 motor SICH که در اوکراین ۱۹۸۱ ساخته شده اند موتور R-95-300 با نام طلوع ۱۴ در ایران مهندسی معکوس شد با استفاده از این موتور برد موشک به بیش از ۲۰۰۰ کیلومتر رسید
موتور طلوع ۱۴