ترجمه و گرداوری : رضا موسوی

:E-8 Joint STARS،مرکز فرماندهی پرنده

این هواپیما یک هواپیمای مدیریت نبرد،فرماندهی و کنترل هوابرد می باشد و با نظارت بر هدف های زمینی،اطلاعات مورد نیاز فرماندهان را برای حمله فراهم می کند.E-8 بر پایه هواپیمای Boeing 707 توسط کمپانی بزرگ Northrop Grumman آمریکا ساخته شده است.

JSTARS(کوتاه شده Joint Surveillance Target Attack Radar System و به معنی سیستم راداری مراقبت و هدف گیری مشترک) یک پروژه مشترک که میان نیروی هوایی و ارتش آمریکا جهت بهره گیری از رادارهای MTI می باشد که هدف از ساخت آن ایجاد یک سیستم دفاعی است که وظیفه هایی همچون طبقه بندی و ردیابی هدف های زمینی در تمام شرایط آب و هوایی و سیستم نظارت برای تعیین محل هدف ها،برای آن تعریف شده است.این هواپیما میتواند در عملیات های حافظ صلح شرکت کند و همچنین می تواند اطلاعات هدف را برای حمله هوایی،حمله دریایی و حمله توپخانه ای در عملیات های جنگی یا رزمایش های مشترک در اختیار فرماندهان قرار دهد.همچنین هنگام پرواز این هواپیما در حریم هوایی کشور های هم پیمان آمریکا،برنامه هایی برای شناسایی و زیر نظر داشتن تحرک های زمینی دشمن که هم مرز با کشور دوست می باشند،از سوی نیروهای مشترک،نیروی هوایی-نیروی زمینی،در نظر گرفته می شود که با برد شناسایی بیش از ۲۵۰ کیلومتری E-8 این کار صورت می گیرد.این توانایی و برد بسیار زیاد باعث میشود تا هواپیمای E-8 همواره از کلیه معاهده های بین المللی و خطر های احتمالی و اقدام های متقابل دشمن در ناحیه های مرزی در امان بماند و بدون داشتن نگرانی به عملیات و جمع آوری اطلاعات بپردازد.این پروژه در ابتدا با نام JSTARS شناخته میشد،اما بعدها نام Joint STARS را بر خود گرفت.پیش از تصویب نهایی نام Joint STARS کارشناسان نام های دیگری همچون Sentinel II و Excalibur و Night Owl را برای آن در نظر داشتند.

 E-8_Joint_Stars

در ابتدا،پیش از ادغام شدن پروژه نیروی زمینی و هوایی آمریکا،نیروی هوایی به دنبال استفاده از سامانه های Pave Mover بود که در آن زمان میتوانست قابلیت SAR و MTI را بطور هم زمان فراهم آورد.این سیستم حتی با استفاده از حالت هدایت جنگ افزار ها میتوانست هواپیمای جنگنده و یا موشک را به سوی اهداف هدایت نماید.پروژه Pave Mover پیش از ادغام،در حال آماده سازی جهت ورود به مرحله توسعه بر اساس مقیاس کامل بود.در همان حال نیروی زمینی نیز سرگرم تولید پروژه ای با نام سیستم ایستادگی و دست یابی به هدف،SOTAS،بود که بطور مجزا بر روی هلیکوپتر ها نصب میگردید و صرفا شامل توانایی MTI بود. این طرح به دلیل برخی مشکل های فنی و همچنین هزینه بالا،همچنان در مرحله توسعه مقیاس کامل باقی مانده بود.در سال ۱۹۸۲ معاونت تحقیق ها و مهندسی وزارت دفاع آمریکا،USDRE،تصمیم گرفت تا هر ۲ پروژه SOTAS و Pave Mover را در غالب یک برنامه مشترک با یکدیگر ادغام نماید و نتیجه این تصمیم اولین سر آغاز Joint STARS بود.بخش سیستم های الکترونیکی نیروی هوایی به عنوان سرپرست این پروژه انتخاب گردید.پس از بررسی های مختلف و گسترده بر روی نمونه های مختلف مد نظر،در نهایت فرماندهان ارشد نیروی هوایی و زمینی آمریکا در ماه می سال ۱۹۸۴ هواپیمای Boeing 707 را به عنوان بستر نصب و عملیات رادار Joint STARS به همراه قابلیت های SAR/MTI و هدایت جنگ افزار ها انتخاب نمودند.

در ماه آپریل ۱۹۸۸ کمپانی Grumman موفق شد اولین تجهیزات استاندارد نمونه اولیه هواپیمای E-8A Joint STARS را بر روی یک فروند Boeing 707 تغییر یافته نصب نماید.(کمپانی Grumman در سال ۱۹۹۴ با کمپانی Northrop ادغام و Northrop Grumman متولد شد).

این هواپیما در آن زمان موفق شد اولین آزمایش پرواز را بدون استفاده از رادار به انجام برساند.پس از انجام موفقیت آمیز این آزمایش،سرانجام رادار Norden بر روی E-8A نصب گردید و اولین آزمایش کامل در ماه دسامبر همان سال انجام شد.در ماه آپریل ۱۹۸۹ کارشناسان ارشد کنگره دفاعی آمریکا اصلی ترین تغییرها در برنامه E-8 را اعمال نمودند. در این بخشنامه،تعداد کل هواپیماهای E-8 از ۱۰ به ۲۲ فروند افزایش یافت و همچنین مجوز استفاده مجدد از نمونه های تغییر یافته Boeing 707 جهت تولید نمونه های E-8B نیز صادر گردید.اگرچه این پروژه همچنان در حال توسعه بود،اما آمریکا در سال ۱۹۹۱ و در جریان عملیات توفان صحرا ۲ فروند از مدل A این هواپیما را به میدان نبرد اعزام نمود.E-8 در طول این عملیات موفق شد بارها ادوات متحرک و زمینی نیروهای عراقی همچون تانک ها و سکوهای پرتاب موشک های بالستیک Scud را رهگیری نماید.در طول این عملیات بزرگ،هواپیماهای E-8 بیش از ۵۰۰ ساعت پرواز در غالب ۴۹ نشست و برخاست،Sortie،را به انجام رساندند و میزان اثر بخشی ۱۰۰ درصد را در ماموریت ها ایفا کردند.همچنین این هواپیما در عملیات های حافظ صلح ناتو در دسامبر ۱۹۹۵ نیز شرکت داشت که با ۹۵ خدمه پروازی و بیش از ۱۰۰۰ ساعت پرواز،به میزان ۱۰۰ درصد در ماموریت ها اثر بخش بود.

۲ نمونه خاص از بهترین ماموریت های Joint STARS در جریان جنگ شاخاب پارس ثبت گردید.نخستین ماموریت در پشتیبانی و شناسایی ادوات زمینی دشمن در جریان نبرد شهر Khafji بود.در جریان این نبرد بیش از ۸۰ وسیله نقلیه عراقی که بسوی شهر Khafji در حال حرکت بودند توسط E-8 شناسایی گردیدند و سپس توسط جنگنده های ضربتی نیروی هوایی و سربازان تفنگداران دریایی،USMC،سرکوب و منهدم شدند. دومین ماموریت شاخص E-8 در جریان نظارت و شناسایی نیروهای عراقی در هنگام عقب نشینی از شهر کویت(پایتخت کویت) بود و این هواپیما با ارسال اطلاعات لحظه به لحظه(Real Time) به مرکز عملیات هوایی،توانست نقش موثری در این ماموریت ایفا نماید.این اطلاعات به فرماندهان ارشد نظامی اجازه داد تا با استفاده از نیروی تاکتیکی هوابرد،ستون فقرات زرهی و سنگین عراق را در جریان عقب نشینی از کویت و در جاده های اطراف این شهر منهدم نمایند.این هواپیما در جریان جنگ بوسنی و هرزگوین نیز نتایج و اقدامات بسیار قابل ملاحظه ای از خود بر جای گذاشت.

این هواپیما اطلاعات لازم از صحنه نبرد زمینی را از پست های فرماندهی،واحد های متحرک ارتش و… جمع آوری کرده و یک نقشه کامل از صحنه نبرد زمینی به مانند آنچه در AWACS ها از صحنه نبرد هوایی تهیه می شود ارائه می دهد.این هواپیما توانایی مشخص کردن سرعت و جهت واحد های متحرک زمینی و هلیکوپتر های دشمن را دارد.

این هواپیما برای محافظت از خود همچنین Chaff و Flare نیز رها میکند.

برامدگی زیر بدنه محل قرار گیری رادار است

برامدگی زیر بدنه محل قرار گیری رادار است

E-8 دارای ۱۷ کنسول عملیات و یک کنسول ناوبری/دفاع شخصی است، هر کدام از مسئولان کنسول ها می توانند محدوده ای را کنترل کرده و در آن محدوده به مراقبت منطقه و شناسایی و تعقیب هدف ها بپردازند.

خدمه این هواپیما به صورت استاندارد ۲۲ نفر می باشند که شامل ۱۸ اپراتور و ۴ نفر خدمه پروازی است و در پرواز های طولانی مدت تعداد این خدمه به ۳۴ نفر افزایش می یابند که به صورت ۲۸ نفر اپراتور و ۶ نفر خدمه پروازی است.

این هواپیما از چهار موتور TF33-P-102 ساخت کمپانی Pratt & Whitney استفاده می کند که هر موتور تراستی(نیروی پیشران) بیش از ۸۵ هزار نیوتون دارد.

E-8 تشکیل شده از یک پلتفرم هوابرد،یک سیستم رادار چند حالته و ماژول های ایستگاه زمینی متحرک،GSM،می باشد.

E-8 در هر آب و هوایی و به صورت Online و Real Time(لحظه به لحظه) در هر زمانی میتواند پرواز کند و کمتر از ۱ ساعت می تواند در نقطه ای که به آن نیاز باشد حضور یابد و اطلاعات با ارزشی همچون چیدمان و موقعیت و حرکت های زمینی دشمن را ارائه دهد.عنصر های مهم و تکنولوژی پیشرفته در این هواپیما شامل رادار پیشرفته به همراه نرم افزارهای فشرده شده با حالت چند کاره،آنتن های منحصر به فرد و مجهز به سه پورت دریافت و چهار پردازنده با سرعت بالا که میتوانند بیش از ۶۰۰ میلیون عملیات در ثانیه انجام دهند و به پردازش سیگنال های دریافتی از واحد های سطحی و هوایی دشمن پرداخته و آنها را در اختیار کنسول ها قرار می دهند و… می باشند.

رادار E-8 یک رادار باند X مدل AN/APY-7 ساخت کمپانی Northrop Grumman میباشد.این رادار دارای گسترده دید و نظارت بسیار گسترده ،WAS،میباشد.گستره اسکن این رادار ۵۰۰۰۰ کیلومتر مربع است.

این رادار میتواند به صورت مکانیکی ۱۲۰ درجه چرخش داشته باشد و به شکل یک قایق است و در قسمت جلویی زیر هواپیما قرار دارد.این رادار دارای حالت های رادار روزنه ساختگی،SRA،و نمایش دهنده هدف های ثابت،FTI،است که این ۲ حالت با هم SAR/FTI نامیده میشوند،توانایی تولید تصویر همانند تصویر یا نقشه از مناطق جغرافیایی انتخاب شده را دارد.داده های نقشه ای SAR همچنین شامل هدف های غیر متحرک همچون پل ها، بندرها،فرودگاه ها،وسیله های نقلیه متوقف شده و … می باشد که کمک میکند تا نیروهای تهاجمی بتوانند با انهدام این گونه هدف های حساس،بیشترین ضربه را به موضع های لجستیک دشمن وارد نمایند.این رادار همچنین دارای حالت های رادار آرایه فازی الکترونیکی فعال،AESA،دسته بندی هدف های زمینی،نمایش دهنده هدف های متحرک زمینی،GMTI،و نمایش دهنده هدف های متحرک،MTI،است.قابلیت های SAR/FTI و WAS/MTI میتوانند همزمان و بطور ۴ گانه با یکدیگر ترکیب و شبکه شوند تا خدمه حاضر در هواپیما و یا ایستگاه زمینی به بهترین ارزیابی از شیوه حمله و مدیریت نبرد دست یابند.

800px-Usaf.e8.750pix

این رادار در زیر بدنه و در قسمت جلوی هواپیمای E-8 نصب می شود.همچنین این رادار می تواند بیش از ۶۰۰ هدف را در فاصله ۲۵۰ کیلومتری و در گستره بسیار گسترده رهگیری و حرکت های آنان را دنبال و نظارت کند.همچنین این رادار می تواند تعداد وسیله های نقلیه،سرعت آنان،مکان و مسیر سفرشان را در اختیار اپراتور قرار دهد.این هواپیما همچنین وضعیت و مکان نیروهای خودی را نیز نشان میدهد.این رادار اطلاعات مورد نیاز برای هدف قرار دادن هدف ها و مدیریت داده های نبرد را در اختیار تمام هواپیماهای جنگنده و ایستگاه های زمینی که با E-8 در ارتباط هستند را قرار می دهد.

همچنین به کمک E-8 میتوان از هواپیماها،هلیکوپتر ها،توپخانه و نیروهای موشکی،در خواست آتش پشتیبانی کرد.

E-8 همچنین توانایی تفاوت قائل شدن میان وسایل نقلیه،برای ردیابی  دارد.مثلا میتواند وسیله های نقلیه چرخدار و شنی دار را بطور مجزا تشخیص بدهد.از دیگر توانایی های این رادار می توان به افزایش دادن روزولوشن تصویر ها بر روی صفحه نمایشگر برای دقت هر چه بیشتر بر روی هدف ها اشاره کرد و این وضوح بالا اطلاعات دقیق تری را از هدف در اختیار می گذارد و همچنین موجب می شود تا برای حمله به هدف های متحرک تصمیم های درست تری گرفته شود.

این رادار دارای حالت های عملیاتی کنترل حمله،نظارت گسترده،

نشانگرحرکت هدف ها،جستجو به صورت بخش به بخش است.

رادار آب و هوایی هواپیما نیز بین سال های ۲۰۰۴ تا ۲۰۰۵ بهسازی شده.

E-8 دارای دوازده رادیوی UHF رمزگذاری شده،دو رادیو HF رمزگذاری شده و سه رادیوی VHF رمزگذاری شده برای ارتباط در درون هواپیما می باشد.این هواپیما دارای سیستم نظارت و کنترل ارتباط داده ها،SCDL،

برای انتقال به ایستگاه های زمینی و سیستم توزیع اطلاعات مشترک نظامی،JTIDS،برای ناوبری تاکتیکی هوایی،TACAN،عملیات و اطلاعات تاکتیکی پیوند داده  Link-J(یا TADIL-J) و LINK ارتباطات ماهواره ای،SATCOM،می باشد.E-8 همچنین دارای Data Link ارتباط با واحد های زمینی و سیستم ویژه انتشار اطلاعات می باشد که می تواند اطلاعات تاکتیکی را بطور گسترده در میان واحد های خودی پخش نموده و امکان ناوبری تاکتیکی را برای آنان فراهم نماید.این سیستم ها کاملا قابل اطمینان اند و می توانند ضمن مقاومت در مقابل اقدام های الکترونیک دشمن،ارتباطی امن میان هواپیما و دیگر واحد ها ایجاد کنند.

در سال ۱۹۹۷ نیز وظیفه بهسازی E-8 ها طی دو قرارداد به Northrop Grumman واگذار شد،طی این قرارداد کامپیوتر های مرکزی هواپیما با کامپیوتر های Compaq AlphaServer GS-320 که به مراتب مدرن تر بودند جایگزین شد،پردازنده های قابل برنامه ریزی سیگنال نیز با نمونه های جدیدتر جایگزین شدند و کابل های فیبر نوری نیز جایگزین سیم های مسی بکار رفته در شبکه داخلی هواپیما شدند.

در جریان برگذاری رزمایش Foal Eagle سال ۱۹۹۷ در کره جنوبی،E-8 با پشتیبانی هواپیمای گشت دریایی یگان گشت شناسایی ناوگان هفتم دریایی آمریکا تصویرهای تاکتیکی از سواحل منطقه عملیات سربازان تفنگداران دریایی آمریکا را تهیه و ارسال کرد.در جریان این رزمایش،ایستگاه زمینی E-8 جهت ارزیابی عملکرد مرکز هماهنگی و پشتیبانی از جنگ افزار ها،SACC،بطور موقت بر روی عرشه ناوهلیکوپتر بر (USS Belleau Wood (LHA-3 نصب گردید.در جریان آن رزمایش هواپیمای E-8 با پوشش منطقه ای به وسعت ۲۰۰۰۰  کیلومتر مربع توانست آخرین تصویر ها از رویدادهای عملیات را برای فرماندهان ارسال نماید.این هواپیما در جریان رزمایش Foal Eagle پروازهای ماموریتی بسیار زیادی را همراه با حفظ فاصله ایمن ۲۵۰ کیلومتری به انجام رساند و یکبار دیگر توانایی های خود را در میدان های نبرد آزمایشی اثبات نمود.E-8 در زمان های خاص میتواند با هواپیمای گشت دریایی P-3 Orion هماهنگ شود و تصویر های خود را در اختیار آنها قرار بدهد. امکان تصویربرداری با کیفیت بیشتر نیز توسط تجهیزات و دوربین های اوپتیکی موجود در هر ۲ هواپیما فراهم است.خروجی تصویری هواپیماهای P-3 Orion را میتوان بر روی مرکز فرماندهی و یا SACC مشاهده نمود.

کنسول خدمه

کنسول خدمه

این هواپیما دارای مدل های گوناگونی میباشد که عبارت اند از:

E-8A که مدل اولیه این هواپیما می باشد.

نخستین ۲ فروند از هواپیماهای E-8A بر اساس جت های تجاری Boeing 707 توسعه یافتند.انجام تغییرهایی بر روی این هواپیما ها بسیار دشوار بود و همچنین نگرانی از پایان عمر مفید و عملیاتی این نمونه باعث گردید تا تصمیم گیرندگان جهت ساخت نمونه های جدید E-8B به فکر جایگزین مناسبی برای آن باشند.مرحله های پیش ساخت E-8A بطور انحصاری توسط کمپانی Northrop Grumman انجام گرفت. در اواخر سال ۱۹۹۸ هزینه های ساخت و تولید E-8B با افزایش نسبی روبرو گردید و دلیل این امر در فاصله میان تولید آخرین هواپیمای پیش هشدار زودهنگام هوابرد(AWACS) انگلستان بر مبنای Boeing 707 و تولید اولین هواپیمای Joint STARS با زمانی حدود ۲ الی ۳ سال بعد از آن قرار داشت.در نوامبر ۱۹۸۹ وزارت دفاع ایالات متحده،جایگرین نمونه هواپیمای بستر جهت تولید نمونه های E-8C را پذیرفت.دفتر برنامه ریزی پروژه گزینه های دیگری همچون:۷۵۷، ۷۶۷ و MD-11 را بر روی میز کار خود داشت اما انجام تغییرها و تغییر کاربری این نمونه های میتوانست بسیار پرهزینه تر و همچنین طولانی تر از قبل باشد و این خطر وجود داشت که اثبات و ارزیابی قابلیت های اولیه عملیات،IOC،به اوایل سال بعد موکول شود.

E-8B که E-8A که از هواپیماهای Boeing 707 استفاده می کردند به این مدل بروز رسانی.

E-8C که این مدل تولید شده مخصوص نیروی هوایی است که به تعداد ۵ فروند و با دریافت بودجه در سال ۱۹۹۳،بر اساس بخشنامه تولید اندک،Low Rate Production،که یکی از مرحله های تولید محدود تکنولوژی های جدید در آمریکا و برخی کشورهای قدرتمند دیگر میباشد،

سفارش ساخت آن داده شد.

این تصمیم منوط به نتیجه های آزمایش توسعه هواپیما بود که بانام تایید سطح کارایی سیستم،SLPV،شناخته میگردد.نخستین نمونه E-8C در ماه مارچ سال ۱۹۹۴ و به عنوان نمونه پیش ساخت و بستر آزمایشی موفق به انجام پرواز گردید.همچنین دو E-8A پیشین نیز به سطح استاندارد و تجهیزات نمونه های C ارتقا یافتند.نخستین E-8C در تاریخ ۱۱ جون ۱۹۹۶ به اسکادران ۹۳ کنترل هوایی واقع در پایگاه هوایی نیروی هوایی Robins ایالت جورجیا تحویل گردید و دومین نمونه نیز در ۱۱ دسامبر همان سال دریافت شد.

E-8C Block 20

تکنولوژی مورد استفاده در کامپیوترهای E-8C Block 20 با هدف شناسایی هدف ها توسط Joint STARS بر اساس قانون های COTS آمریکا ساخته شدند. هر هواپیما در بخش کامپیوتر شامل ۲۰ عدد AlphaServer مدل ES40CV با تکنولوژی COTS ساخت کمپانی Compaq Computer Corporation میباشد که توسط سیستم عامل OpenVMS پشتیبانی میشوند.از این تعداد ۱۸ مورد به عنوان ایستگاه های اصلی پردازش فعالیت میکنند و ۱ مورد نقش کامپیوتر مرکزی و دیگری نقش پشبیبان مرکزی،Central Backup،را ایفا مینمایند.

از دیرباز،تجهیزات نظامی مورد استفاده در شناسایی هدف های دشمن و فعال در محیط های رزمی،از جمله موارد بسیار تخصصی و ویژه بوده اند.در واقع AlphaServer های مدل ES40CV ساخت کمپانی Compaq نیز هرچند به عنوان یک تکنولوژی تجاری و در دسترس عموم مردم شناخته میشوند،اما برای این منظور دچار یکپارچه سازی و تغییرهای بسیار زیادی گردیده اند که مجموع آنها افزایش قابلیت اطمینان پذیری سیستم و تکنولوژی مورد استفاده در آن را به همراه داشته است. استفاده از تکنولوژی COTS باعث ارتقا سطح تعمیر و نگهداری در نیروی هوایی آمریکا میشود.

کمپانی Northrop Grumman با استفاده از سیستم های کامپیوتری موجود در عرصه های تجاری،میتوانست پارامترهایی همچون افزایش اطمینان پذیری،تکنولوژی پیشرفته و قدرت پردازش را با افزایش چشمگیر روبرو نماید،در حالیکه هزینه تولید هر هواپیما بر اساس هدف اولیه پروژه چندان بالا نمیرفت.این هواپیما احتمالا بزرگترین بهره گیرنده تکنولوژی های مشترک COTS در نیروی هوایی آمریکا میباشد.

TE-8A که این مدل مخصوص آموزش خدمه پروازی می باشد که به تجهیزات خارجی E-8 مجهز است.

YE-8B که از این نمونه یک فروند ساخته شد که قبل از ورود به نیروی هوایی و تبدیل به E-8،در نیروی دریایی به عنوان E-6 خدمت می کرد.

E8C

E8C

ویژگی ها:

کشور سازنده:آمریکا

کمپانی سازنده:Northrop Grumman

قیمت هر کدام:۲۴۴٫۴ میلیون دلار آمریکا تا سال ۱۹۹۸

درازا:۴۶٫۶۱ متر

فاصله بین ۲ سر بال:۴۴٫۴۲ متر

بلندی:۱۲٫۹۵ متر

وزن خود هواپیما:۷۷۵۶۴ کیلوگرم

بیشینه وزن هنگام برخاستن:۱۵۲۴۰۷ کیلوگرم

موتور:چهار موتور توربوفن TF33-102C با ورودی کوچک ساخت کمپانی Pratt & Whitney هرکدام با تراستی بیش از ۸۵ هزار نیوتون

سرعت کروز:۷۲۲ تا ۹۴۵ کیلومتر بر ساعت

سرعت بهینه گشت زنی:۷۲۳ تا ۹۴۵ کیلومتر بر ساعت

مداومت پروازی:۹ تا ۲۰ ساعت

ارتفاع پرواز:۱۳۰۰۰ متر

32+

کاربرانی که این مطلب را پسندیده اند:

  • avatar
  • avatar
  • avatar
  • avatar

18 دیدگاه

  • سلام خسته نباشین استادتارخ این هواپیما مشتری خارجی نداشته بعد من تویه مقاله خوندم که عربستان چنتاهواپیمای سوخت رسان بانصب رادار تبدیل به یه همچین هواپیمای کرده آیاباهم تویه کلاس هستن یافرق دارن مرسی که به سوال های ماجواب میدین

    • نویسنده

      اصلا این هواپیما بعید میدانم امریکا به کسی بده
      بله عربستان چند کی سی ۱۳۵ خودشو تبدیل کرد در مقاله نیروی هوایی عربستان امده

  • سلام جناب تارخ با وجود اینکه آواکس ها اهداف زمینی را میتوانند از فاصله بسیار دور کشف کنند دیگر چه نیازیبه ایی ۸ هست ؟ یااینکه آواکس ها توان کشف اهداف زمینی راندارند و برای پر کردن این خلا ایی ۸ ساخته شده است؟لطفا بیشتر توضیح بدید اگر آواکس ها توان کشف اهداف زمینی را دارند پس ایی ۸ در زمینه کشف اهداف زمینی چه برتری بر هواپیمای آواکس دارد؟ 

    • نویسنده

      سلام زیرا تخصصی تر است و در کشف اهدف زمینی کارایی بسیار بهتری داره زیرا رادار در زیر بدنه نصب شده است در حالی که در اواکس روی بدنه از این رو زیر بدنه اواکش نقاط کوری است ولی این نسخه خیر

  • با سلام امکانش هست تفاوت بین کمپانی های تولید سلاح برای مثال شرکت سوخو و بوئینگ 

  •  با سلام استاد در مورد هواپیمای آ۱۰۰ “پریمیر” نوعی هواپیما پیش هشدار و فرماندهی است که بر پایه هواپیمای ایلیوشین-۷۶ م د-۹۰ آ طراحی شده و به موتور پ اس-۹۰ آ-۷۶ مجهز است. چیز بیشتری می دونین

  • با سلام استاد من تقریبا همه ای مطالب شما دنبال می کنم متوجه شدم از دید شما برتری هوایی اگه۱۰۰درصد ماجرا نباشه نود درصد ماجرا هست اگه میشه در قیاس با جوینت استار نمونه روسی اون  روکه روی یه هواپیمای ایلویشین۸۰ سوار شده اطلاعاتی بدین 

    • نویسنده

      سلام خوب تاریخ جنگ ها نشان داده…هر کسی برتیر هوایی را از دست داد شکست خورده…روسها نسخه ای با این کارایی را ندارند فقط تعداد الیوشین ۸۰ دارند که سه فروندش عملیاتی است …اطلاعات زیادی از نسخه روسی نیست زیرا از بعد جنگ سرد فعالیتشان خیلی کم شده

  • با سلام استاد حقیقت چیز زیادی از این هواپیما روسی گیرم نیومد اگه میشه بیشتر توضیح بدین

  • با سلام خدمت استاد امکانش در مورد مدل مشابه روسی این هواپیما به گمونم ایلیوشین-۸۰ توضیحاتی بدین با تشکر

    • نویسنده

      سلام نسخه روسی با این فرق داره زیرا جوین استار هم پست فرمانده ای است و هم یک اواکس برای کشف تحرک زمینی ولی نسخه روسی تنها پست فرمانده ای است

  • سلام این هواپیما در محرم و در روز عاشورا قصد عبور از ایران داشت که در استان هرمزگان مجبور به فرود شد 

    • نویسنده

      سلام ..این هواپیما نبود… این هواپیما اگر دست ما افتاده بود که هیچ..اون یک هواپیمای ترابری بود بود با سرباز این هواپیما ترابری نیست و اصلا نیازی برای ورود به اسمان ایران ندارد