ساخت موشک ضد تانک AKD-10 به سال 1979 بر میگردد زمانی که چین نیاز فوری به یک موشک ضد تانک نوین برای مقابله با توان زرهی شوروی داشت. شوروی از دهه 1960 با چین رابطه تیره ای داشت و هزاران تانک ان در مرز شمالی این کشور کمین کرده بودند و چین توان زرهی مقابله با اارتش شوروی را نداشت
تجزیه و تحلیل چین نشان داده بود بهترین راه سرکوب حمله زرهی دشمن بدون استفاده از سلاح اتمی استفاده از بالگرد ضد تانک و موشک ضد تانک بود . در سال 1980 چین هشت بالگرد ضد زره گازل و تعدادی موشک هات را از فرانسه خرید و انها را بررسی کرد و نتیجه ان تولید موشک اچ جی 8 شد که نسخه بومی موشک هات بود.موشک اچ جی 8 همانند موشک تاو و یا هات موشک خوبی بود، ارزان بود و کارکرد کلی ان ساده ولی به سرعت نشان داد بردش برای درگیری های مدرن کم است و نیاز به موشکی با برد بیشتر بود از این رو چین باید به سراغ موشکی با سیستمی هدایت جدید می رفت زیرا سیستم هدایت نیم خودکار سیمی محدود سرعت و برد داشت
در واقع نمایش عملکرد فوق العاده اپاچی و هلفایرچین را دقیقا به توسعه بالگرد و موشک مشابه هدایت کرد که بالگرد چیزی مانند زد 10 از اب در امد و موشک جدید نیز AKD-10
توسعه این موشک به صنایع شماره 218 چین سپرده شد.کار روی این موشک هدایت لیزری جدید با بالگرد دبیلو زد 10 همزمان اغاز شد . کار در دهه 1990 اغاز شد ولی برنامه کند بود اول قرار بود موشک یک سیستم اپتیک حرارتی شلیک کن و فراموش کن باشد ولی بعد برنامه تغییر کرد و تبدیل به موشک لیزری شد . این موشک در اواخر دهه گذشته تکمیل و ازمایش شد و با بالگرد زد 10 وارد خدمت شد. این موشک شامل چندین مدل می شد
موشک هوا به زمین AKD-10؛ شکارچی زرهی ارتش چین
AKD-10 یک موشک هوا به زمین ساخت جمهوری خلق چین است که برای هلیکوپترها و پهپادها طراحی شده و نسخهٔ صادراتی آن با نام «پیکان آبی ۷» (Blue Arrow 7) شناخته می‌شود. این موشک از نظر مفهومی و عملکردی، مشابه موشک معروف آمریکایی AGM-114 Hellfire است؛ یعنی یک موشک کوتاه‌برد با هدایت نیمه‌فعال لیزری که برای انهدام اهداف زمینی مستحکم مانند تانک‌ها، سنگرها، نقاط آتش و ایستگاه‌های راداری به کار می‌رود.
بر اساس اطلاعات موجود، AKD-10 از یک موتور راکت سوخت جامد استفاده می‌کند و برد آن حدود ۷ کیلومتر است. طول آن ۱۷۷۵ میلی‌متر، قطر آن ۱۷۰ میلی‌متر و وزن آن حدود ۴۰ کیلوگرم ذکر شده است. نسخهٔ صادراتی آن، یعنی پیکان آبی ۷، وزنی در حدود ۴۶ کیلوگرم دارد. کلاهک این موشک از نوع ضدزره (HEAT) است و با فیوز تماسی منفجر می‌شود. توان نفوذ استاتیک آن در نسخهٔ صادراتی حدود ۱۴۰۰ میلی‌متر زره فولادی گزارش شده است. هدایت آن نیز از نوع نیمه‌فعال لیزری است؛ به این معنا که هدف باید توسط یک نشانه‌گذار لیزری، چه از روی هلیکوپتر و چه از روی زمین، روشن شود تا موشک به سمت نقطهٔ بازتاب نور لیزر حرکت کند.
این موشک عمدتاً برای مسلح کردن هلیکوپترهای تهاجمی Z-10 و Z-19 ساخت چین به کار می‌رود. در سال‌های اخیر گزارش‌هایی منتشر شده که نشان می‌دهد از AKD-10 بر روی پهپادها نیز استفاده شده است. در گذشته برخی منابع این موشک را با نام «هونگ‌جیان ۱۰» (红箭-۱۰ / HJ-10) معرفی می‌کردند، اما در سال‌های اخیر ارتش آزادی‌بخش خلق چین در اصطلاح‌شناسی نظامی خود تجدیدنظر کرده و به‌جز موشک هونگ‌جیان ۸ که روی هلیکوپترها استفاده می‌شود، موشک‌های هوا به زمین جدید دیگر با نام «هونگ‌جیان» یا «پیکان سرخ» شناخته نمی‌شوند.
در کنار AKD-10، چین یک نسخهٔ کوچک‌تر و سبک‌تر نیز با نام AKD-9 توسعه داده است. این موشک به‌طور خاص برای هلیکوپتر سبک‌تر Z-19 طراحی شده و همان هدایت نیمه‌فعال لیزری را دارد، اما از نظر ابعاد، وزن و برد نسبت به AKD-10 کوچک‌تر است. جالب اینکه به دلیل کمبود قدرت موتور در هلیکوپتر Z-10، از AKD-9 روی این هلیکوپتر نیز استفاده می‌شود تا تعداد مهمات حمل‌شده افزایش یابد. برای مثال، یک فروند Z-10 می‌تواند ۸ فروند AKD-10 یا ۱۶ فروند AKD-9 را با خود حمل کند.
به‌طور کلی، AKD-10 را می‌توان نسخهٔ چینی «هلفایر» دانست که با هدایت لیزری دقیق، کلاهک ضدزره قوی و سکوی پرتاب سبک، به یکی از ستون‌های اصلی قدرت تهاجمی هلیکوپترهای مدرن چین و پهپادهای مسلح این کشور تبدیل شده است.
AKD-9
موشک AKD-9 یک موشک هوا به سطح سبک است که به‌طور اختصاصی برای هلیکوپتر تهاجمی «جی-۱۹» (Z-19) چین توسعه یافته و در واقع نسخهٔ «کوچک‌شدهٔ» AKD-10 محسوب می‌شود. دلیل اصلی ساخت آن، محدودیت‌های بدنهٔ جی-۱۹ است؛ این هلیکوپتر کوچک‌تر و سبک‌تر از جی-۱۰ است و موتورهای ضعیف‌تری دارد، بنابراین حمل موشک‌های سنگین AKD-10 برای آن دشوار بود.
AKD-9 و AKD-10 از یک خانواده هستند و هر دو از هدایت لیزری نیمه‌فعال (SALH) استفاده می‌کنند. چیدمان ظاهری و ساختار کلی آن‌ها نیز بسیار شبیه است. تفاوت اصلی در ابعاد و وزن است:
– AKD-10: طول حدود ۱٫۷۷ متر، قطر ۱۷۰ میلی‌متر، وزن حدود ۴۶ کیلوگرم، برد حدود ۷ کیلومتر
– AKD-9: طول حدود ۱٫۵۶ متر، قطر حدود ۱۴۰ میلی‌متر، وزن پرتاب حدود ۲۶ کیلوگرم، برد حدود ۱ تا ۶ کیلومتر
این «لاغر شدن» باعث کاهش برد و قدرت نفوذ در زره نسبت به AKD-10 شده، اما در عوض تعداد بیشتری از آن قابل حمل است.مزیت اصلی AKD-9، تعداد بالای حمل آن است. جی-۱۹ به‌طور استاندارد می‌تواند ۸ موشک AKD-9 را حمل کند، در حالی که برای جی-۱۰ وضعیت جالب‌تری وجود دارد: در نسخه‌های اولیهٔ جی-۱۰ که موتورهای ضعیف‌تری داشتند، این هلیکوپتر نیز از AKD-9 استفاده می‌کرد. جی-۱۰ با AKD-10 فقط می‌توانست ۸ موشک حمل کند، اما با AKD-9 این تعداد به ۱۶ موشک افزایش می‌یافت. این یک انتخاب عمل‌گرایانه بود: کاهش قدرت هر موشک در ازای دو برابر شدن تراکم آتش.
عبدالحمید تارخ
