سیستم دفاعی ایجیس

سیستم رزمی آجیس: قلب دفاع دریایی مدرن

بروزرسانی:خرداد 1405

سیستم رزمی آجیس (Aegis Combat System) یک سیستم تسلیحاتی دریایی یکپارچه آمریکایی است که از کامپیوترها و رادارها برای ردیابی و هدایت سلاح‌ها به سمت اهداف دشمن استفاده می‌کند. این سیستم که توسط بخش موشک و رادار سطحی شرکت RCA توسعه یافت و اکنون توسط لاکهید مارتین تولید می‌شود، به عنوان ستون فقرات دفاع هوایی ناوگان نیروی دریایی آمریکا و چندین کشور متحد عمل می‌کند. نام «آجیس» از اساطیر یونان گرفته شده و به سپر محافظ زئوس اشاره دارد که آتنا آن را حمل می‌کرد. تا سال ۲۰۲۲، در مجموع ۱۱۰ شناور مجهز به آجیس مستقر شده و ۷۱ فروند دیگر نیز برنامه‌ریزی شده است.

معماری و اجزای سیستم

سیستم رزمی آجیس یک سیستم فرماندهی و کنترل پیشرفته (Command and Decision یا C&D) را پیاده‌سازی می‌کند و از چندین زیرسیستم اصلی تشکیل شده است. هسته اصلی آن، سیستم تسلیحاتی آجیس (AWS) است که شامل رادار AN/SPY-1، سیستم کنترل آتش MK 99، سیستم کنترل سلاح (WCS)، مجموعه فرماندهی و تصمیم‌گیری و خانواده موشک‌های استاندارد می‌شود. علاوه بر این، سیستم‌های فالانکس (Phalanx CIWS) برای دفاع نقطه‌ای و سیستم پرتاب عمودی Mark 41 (VLS) نیز به عنوان اجزای مکمل در این مجموعه ادغام شده‌اند. سیستم پرتاب عمودی Mk 41 در سه طول مختلف تولید می‌شود: نسخه خوددفاعی با ۲۰۹ اینچ، نسخه تاکتیکی با ۲۶۶ اینچ و نسخه ضربتی با ۳۰۳ اینچ. وزن خالی یک ماژول ۸ سلولی از ۲۶٬۸۰۰ پوند برای نسخه خوددفاعی تا ۳۲٬۰۰۰ پوند برای نسخه ضربتی متغیر است.

رادار AN/SPY-1

رادار AN/SPY-1 که به عنوان «سپر ناوگان» شناخته می‌شود، یک رادار آرایه اسکن‌شده الکترونیکی غیرفعال (PESA) سه‌بعدی، چندکاره و با قابلیت شناسایی و ردیابی خودکار است. این رادار پرتوان با توان ۶ مگاوات، قادر است همزمان عملکردهای جست‌وجو، ردیابی و هدایت موشک را انجام دهد و ظرفیت ردیابی بیش از ۱۰۰ هدف را در فاصله بیش از ۱۰۰ مایل دریایی (۱۹۰ کیلومتر) دارد. سیستم آجیس از طریق یک لینک رادیویی (RF) با موشک‌های استاندارد ارتباط برقرار می‌کند و از رادار SPY-1 برای به‌روزرسانی میان‌مسیر موشک در طول درگیری استفاده می‌کند، اما همچنان برای هدایت پایانه به رادار کنترل آتش AN/SPG-62 نیاز دارد. این بدان معناست که با زمان‌بندی مناسب رهگیری‌ها، تعداد زیادی هدف می‌توانند به‌طور همزمان درگیر شوند. با این حال، رادار SPY-1 نسبت به رادار AN/SPS-49 در ارتفاع پایین‌تری نصب می‌شود و بنابراین افق راداری کاهش‌یافته‌ای دارد.

سیستم فرماندهی و تصمیم‌گیری

عنصر کامپیوتری فرماندهی و تصمیم‌گیری (C&D) هسته اصلی سیستم رزمی آجیس است و از عملکرد ارزیابی تهدید و تخصیص سلاح (TEWA) سیستم داده تاکتیکی نیروی دریایی (NTDS) نشأت گرفته است. این رابط، سیستم آجیس را قادر می‌سازد تا تقریباً علیه همه انواع تهدیدات به‌طور همزمان عمل کند. در دسامبر ۲۰۱۹، لاکهید مارتین ویدیویی تبلیغاتی به مناسبت پنجاهمین سالگرد سیستم رزمی آجیس منتشر کرد.

تاریخچه توسعه

تا اواخر دهه ۱۹۵۰، نیروی دریایی آمریکا توپ‌ها را با موشک‌های هدایت‌شونده روی شناورهای خود جایگزین کرد. با این حال، تا اواخر دهه ۱۹۶۰، نیروی دریایی تشخیص داد که زمان واکنش، قدرت آتش و دسترسی عملیاتی در همه محیط‌ها با تهدید موشک‌های ضدکشتی مطابقت ندارد. تهدید جدید موشک‌های ضدکشتی شوروی، ضعف رادار دریایی معاصر را آشکار کرد. الزامات ردیابی و هدف‌گیری این موشک‌ها به تعداد رادارهای هر کشتی محدود می‌شد که معمولاً ۲ تا ۴ عدد بود. در سال ۱۹۵۸ نیروی دریایی سیستم رزمی Typhon را آغاز کرد که به رادار آرایه فازی AN/SPG-59 منجر شد، اما این برنامه در سال ۱۹۶۳ لغو و با سیستم موشک سطحی پیشرفته (ASMS) جایگزین شد. در دسامبر ۱۹۶۹، ASMS به «آجیس» تغییر نام یافت. کاپیتان L. J. Stecher این نام را پیشنهاد داد که برگرفته از سپر زئوس در اساطیر یونان بود. در سال ۱۹۷۰، کاپیتان وین مایر به عنوان مدیر سیستم تسلیحاتی آجیس منصوب شد و تحت رهبری او نخستین سیستم‌ها با موفقیت روی شناورهای مختلف نیروی دریایی آمریکا مستقر شدند.

نخستین مدل توسعه مهندسی (EDM-1) در سال ۱۹۷۳ روی کشتی آزمایشی USS Norton Sound نصب شد. در این زمان، نیروی دریایی قصد داشت سیستم آجیس را روی یک «رزمناو ضربتی» هسته‌ای (CSGN) و یک ناوشکن متعارف (DDG 47) نصب کند. پس از لغو CSGN، طراحی اصلاح‌شده کلاس ویرجینیا (CGN 42) پیشنهاد شد که در نهایت به دلیل هزینه بالاتر نسبت به DDG 47 غیرهسته‌ای لغو شد. با لغو CGN 42، ناوشکن آجیس DDG 47 به CG 47، یک رزمناو موشک‌انداز هدایت‌شونده، تغییر نام یافت. نخستین رزمناو این کلاس تیکانداراگا بود که از دو پرتابگر موشک Mark-26 در جلو و عقب استفاده می‌کرد. راه‌اندازی ششمین کشتی این کلاس، USS Bunker Hill، عصر جدیدی در جنگ سطحی گشود زیرا نخستین شناور آجیس مجهز به سیستم پرتاب عمودی Mark-41 بود که امکان انتخاب گسترده‌تر موشک، قدرت آتش بیشتر و بقاپذیری بالاتر را فراهم می‌کرد. رادار بهبودیافته AN/SPY-1B در USS Princeton به دریا رفت و USS Chosin کامپیوترهای AN/UYK-43/44 را معرفی کرد که قابلیت‌های پردازش را افزایش می‌دادند.

در سال ۱۹۸۰، ناوشکن کلاس ارلی برگ با فرم بدنه بهبودیافته، سطح مقطع راداری و مادون قرمز کاهش‌یافته و ارتقاءهای سیستم رزمی آجیس طراحی شد. نخستین کشتی این کلاس، USS Arleigh Burke، در سال ۱۹۹۱ به خدمت گرفته شد. Flight II این کلاس در سال ۱۹۹۲ معرفی شد و شامل بهبودهایی در رادار SPY-1، موشک استاندارد، اقدامات متقابل الکترونیکی فعال و ارتباطات بود. Flight IIA در سال ۲۰۰۰ اضافه شد و یک آشیانه هلیکوپتر با یک هلیکوپتر ضدزیردریایی و یک هلیکوپتر تهاجمی مسلح را اضافه کرد.

دفاع موشک بالستیک

برنامه سیستم دفاع موشک بالستیک آجیس (BMD) توسط آژانس دفاع موشکی آمریکا، سیستم آجیس را قادر می‌سازد تا در نقش دفاع موشک بالستیک دریایی عمل کند و با موشک‌های بالستیک کوتاه‌برد و میان‌برد که معمولاً توسط تعدادی از کشورهای حریف بالقوه استفاده می‌شود، مقابله کند. این برنامه بخشی از استراتژی دفاع موشکی ملی آمریکا و سیستم دفاع موشکی اروپایی ناتو است. قابلیت‌های BMD به شناورهای مجهز به سیستم پرتاب عمودی Mk 41 اجازه می‌دهد تا موشک‌های بالستیک را در فاز پس از تقویت و پیش از ورود مجدد، با استفاده از رهگیرهای ضد بالستیک استاندارد 3 و رهگیرهای فاز پایانه RIM-156 Standard Missile 2 Extended Range Block IV (SM-2ER Block IV) رهگیری کنند. SM-2ER Block IV می‌تواند موشک‌های بالستیک را در داخل جو (رهگیری درون‌جوی) در فاز پایانه مسیر موشک با یک سرجنگی انفجاری ترکشی درگیر شود. موشک استاندارد ۳ توسعه‌ای از SM2-ER Block IV است که قادر به رهگیری خارج‌جوی در فاز میان‌مسیر است و سرجنگی جنبشی (KW) آن برای انهدام سرجنگی موشک بالستیک با برخورد با آن طراحی شده است. RIM-174 Standard ERAM (استاندارد6) یک موشک فعال با برد بلند و توسعه‌ای از SM-2ER Block IV است که یک بوستر و یک جستجوگر راداری فعال را اضافه می‌کند. SM-6 می‌تواند برای دفاع هوایی یا دفاع موشک بالستیک استفاده شود و برد و قدرت آتش افزایش‌یافته‌ای را فراهم می‌کند، اما برای جایگزینی سری SM-2 در نظر گرفته نشده است.

برای فعال‌سازی قابلیت‌های دفاع موشک بالستیک، پردازش سیگنال رادار SPY-1 با استفاده از اجزای تجاری موجود و استانداردهای معماری باز ارتقاء یافت. پردازنده سیگنال چندمأموریتی (MMSP) قابلیت جنگ ضد هوایی (AAW) و دفاع موشک بالستیک (BMD) را برای ۲۸ فروند اول ناوشکن‌های کلاس Arleigh Burke (DDGs 51–78) فراهم می‌کند. این قابلیت همچنین در USS John Finn (DDG-113) و ساخت‌های جدید بعدی و Aegis Ashore گنجانده شده است. MMSP فرستنده‌های رادار SPY-1D را برای فعال‌سازی عملیات دوپرتویی به منظور کاهش زمان فریم و زمان واکنش بهتر اصلاح می‌کند و پایداری را برای همه شکل‌موج‌ها فراهم می‌آورد.

از ژانویه ۲۰۲۵، آمریکا، ژاپن و کره جنوبی تنها کشورهایی هستند که BMD آجیس را روی شناورهای نظامی خود خریداری یا مستقر کرده‌اند. Flight III ناوشکن‌های کلاس Arleigh Burke که با USS Jack H. Lucas شروع می‌شود، به رادار AN/SPY-6 AESA از ریتون مجهز است که ۳۰ برابر حساس‌تر است و بنابراین می‌تواند ۳۰ برابر اهداف بیشتری نسبت به رادار SPY-1D را مدیریت کند و قابلیت‌های دفاع هوایی و موشکی افزایش‌یافته‌ای را فراهم می‌آورد. شناورهای Flight IIA نیز در آینده به SPY-6 ارتقاء خواهند یافت.

Aegis Ashore نسخه زمین‌پایه BMD آجیس است که شامل رادار AN/SPY-1 و سیستم‌های فرماندهی و موشک‌های SM-3 و SM-6 مجهز به Mk 41 VLS می‌شود. یک تأسیسات آزمایشی در Pacific Missile Range Facility در هاوایی وجود دارد. یک سایت در Deveselu، رومانی از سال ۲۰۱۶ عملیاتی شده و یک سایت نزدیک Redzikowo، لهستان در سال ۲۰۲۲ عملیاتی خواهد شد. ژاپن قصد داشت دو سیستم با رادار AN/SPY-7 AESA تا سال ۲۰۲۱ مستقر کند اما این برنامه‌ها را در سال ۲۰۲۰ لغو کرد. استقرارهای احتمالی Aegis Ashore شامل پایگاه دریایی آمریکا در گوام است.

رویکرد تطبیقی مرحله‌ای اروپایی ناتو

در ۵ اکتبر ۲۰۱۱، وزیر دفاع آمریکا لئون پانتا اعلام کرد که نیروی دریایی آمریکا چهار شناور جنگی سیستم دفاع موشک بالستیک آجیس را در Naval Station Rota، اسپانیا مستقر خواهد کرد تا حضور خود را در دریای مدیترانه تقویت کند و دفاع موشکی بالستیک ناتو را به عنوان بخشی از برنامه رویکرد تطبیقی مرحله‌ای اروپایی (EPAA) تقویت کند. در ۱۶ فوریه ۲۰۱۲ گزارش شد که ناوشکن‌های کلاس Arleigh Burke Donald Cook و Ross در سال مالی ۲۰۱۴ به روتا منتقل می‌شوند و Porter و Carney در سال مالی ۲۰۱۵ به دنبال آن‌ها می‌آیند. در ۹ مه ۲۰۱۳، Commander Destroyer Squadron 60 رسماً برای انجام نظارت اداری نوع-فرماندهی برای چهار ناوشکن مجهز به BMD مستقر در روتا، اسپانیا تعیین شد.

نیروی دفاعی دریایی ژاپن

نیروی دفاعی دریایی ژاپن (JMSDF) در حال حاضر چهار ناوشکن کلاس Kongō، دو ناوشکن کلاس Atago و دو ناوشکن کلاس Maya را به عنوان بخشی از برنامه «آجیس شناور» خود عملیاتی می‌کند. علاوه بر این، در ۳۱ اوت ۲۰۲۲، وزارت دفاع ژاپن اعلام کرد که JMSDF دو «شناور مجهز به سیستم آجیس» را عملیاتی خواهد کرد تا جایگزین برنامه قبلی استقرار Aegis Ashore شود، که یکی تا پایان سال مالی ۲۰۲۷ و دیگری تا پایان سال مالی ۲۰۲۸ به خدمت گرفته می‌شود. هر دو شناور با وزن ۲۰٬۰۰۰ تن، بزرگ‌ترین شناورهای جنگی سطحی عملیاتی JMSDF خواهند بود و به گفته Popular Mechanics، آن‌ها «قابل بحث بزرگ‌ترین شناورهای جنگی سطحی قابل استقرار در جهان» خواهند بود. در ۶ اکتبر ۲۰۲۲، پنج شناور جنگی از آمریکا، ژاپن و کره جنوبی یک رزمایش چندجانبه دفاع موشک بالستیک در دریای ژاپن برگزار کردند. در ۱۶ نوامبر ۲۰۲۲، ناوشکن موشک‌انداز Maya یک موشک SM-3 Block IIA شلیک کرد و با موفقیت هدف را خارج از جو در نخستین پرتاب این موشک از یک شناور جنگی ژاپنی رهگیری کرد. در ۱۸ نوامبر ۲۰۲۲، Haguro نیز یک موشک استاندارد-3 Block IB شلیک کرد و با موفقیت خارج از جو اصابت کرد. در ۲۳ دسامبر ۲۰۲۲، بودجه و راهنمای برنامه وزارت دفاع ژاپن نمونه‌هایی از عملیات نیروهای دریایی مجهز به آجیس را نشان داد. دو شناور ASEV منحصراً برای مأموریت‌های دفاع موشک بالستیک اختصاص خواهند یافت و در نزدیکی شبه‌جزیره کره در دریای ژاپن عملیات خواهند کرد.

مشکلات سیستم

در سال ۲۰۱۰ گزارش شد که سیستم‌های رادار آجیس روی برخی شناورهای جنگی به‌درستی نگهداری نمی‌شوند. یک هیئت نیروی دریایی به ریاست دریاسالار بازنشسته Phillip Balisle گزارش «Balisle» را منتشر کرد که ادعا می‌کرد تأکید بیش از حد بر صرفه‌جویی در هزینه، از جمله کاهش خدمه و ساده‌سازی آموزش و نگهداری، منجر به کاهش شدید آمادگی و باقی گذاشتن سیستم‌های رزمی آجیس در وضعیت آمادگی پایین شده است.

پرواز شماره ۶۵۵ ایران ایر

سیستم آجیس در فاجعه‌ای دخیل بود که در آن USS Vincennes به اشتباه پرواز شماره ۶۵۵ ایران ایر را در سال ۱۹۸۸ سرنگون کرد و منجر به کشته شدن ۲۹۰ غیرنظامی شد. یک تحقیق رسمی نظامی توسط نیروی دریایی آمریکا به این نتیجه رسید که سیستم آجیس کاملاً عملیاتی و به‌خوبی نگهداری می‌شده است. تحقیق نشان داد که اگر فرمانده کشتی به داده‌های تاکتیکی کامل نمایش‌داده‌شده توسط سیستم آجیس تکیه می‌کرد، درگیری ممکن بود هرگز رخ ندهد. علاوه بر این، اثرات روانی خدمه که ناخودآگاه داده‌ها را برای تطابق با یک سناریوی از پیش تعریف‌شده دستکاری می‌کردند، سهم بزرگی در شناسایی نادرست داشت. تحقیق نشان داد که سیستم رزمی آجیس در این حادثه سهمی نداشت و داده‌های هدف ثبت‌شده توسط سیستم به تحقیق درباره این حادثه کمک کرد. تحلیل‌های دیگر نشان داد که طراحی رابط کاربری ناکارآمد باعث ادغام ضعیف با فرآیندهای انسانی مدیریت بحران شد که قرار بود تسهیل کند. نرم‌افزار سیستم آجیس شماره‌های ردیابی هدف را هنگام جمع‌آوری داده‌های اضافی جابه‌جا می‌کند. وقتی کاپیتان وضعیت شناسه هدف اصلی TN4474 را پرسید، سیستم آجیس آن شناسه را به یک هدف متفاوت که در حال نزول بود و نشان‌دهنده وضعیت حمله احتمالی بود، بازیافت کرده بود. مقاله‌ای توسط دیوید پوگ در Scientific American آن را به عنوان یکی از پنج «بدترین فجایع رابط کاربری دیجیتال در تمام دوران» ارزیابی کرد.

سرنگونی F/A-18F در سال ۲۰۲۴

در ۲۲ دسامبر ۲۰۲۴، USS Gettysburg (CG-64) یک فروند F/A-18F سوپر هورنت متعلق به Strike Fighter Squadron 11 (VFA-11) را که از هری ترومن  (CVN-75) پرواز می‌کرد، سرنگون کرد. USCENTCOM اعلام کرد که خلبان و افسر سیستم‌های سلاح هر دو به‌سلامت بیرون پریدند و مدت کوتاهی پس از آن بازیابی شدند و تنها یکی از آن‌ها پس از ارزیابی اولیه آسیب جزئی دید. Gettysburg همچنین به سمت یک F/A-18 دوم شلیک کرد و حدود ۱۰۰ فوت خطا رفت. موشک به لطف مانورهای فرار خلبان خطا رفت. تحقیقات درباره این حوادث تا ژانویه ۲۰۲۵ در جریان است.

اپراتورها

نیروی دریایی سلطنتی استرالیا سه ناوشکن کلاس Hobart را به خدمت گرفته که آجیس هسته سیستم‌های رزمی آن‌هاست و آخرین آن در سال ۲۰۲۰ وارد خدمت شد. دولت استرالیا اعلام کرد که کلاس ناوچه‌های Hunter که در دهه آینده ساخته می‌شود نیز به آجیس مجهز خواهد بود اما با یک رابط تاکتیکی توسعه‌یافته توسط Saab Australia. تعداد ناوچه‌های کلاس Hunter پس از برنامه Enhanced Lethality Surface Combatant Fleet دولت استرالیا به ۶ فروند کاهش یافت.

نیروی دریایی سلطنتی کانادا به لاکهید مارتین کانادا قرارداد ساخت ۱۵ ناوشکن کلاس River را اعطا کرده است. این شناورها به رادار حالت جامد AN/SPY-7(V)1 مجهز خواهند بود و International Aegis Fire Control Loop (IAFCL) با سیستم مدیریت رزمی کانادا، CMS 330، که توسط لاکهید مارتین کانادا برای ناوشکن‌های کلاس Halifax نیروی دریایی سلطنتی کانادا توسعه یافته، ادغام می‌شود. این برنامه کانادا را به مالک دومین ناوگان آجیس بزرگ جهان تبدیل خواهد کرد.

نیروی دریایی آلمان قصد دارد شناورهای مجهز به سیستم آجیس را در قالب ناوچه‌های کلاس Type F127 خریداری کند. مشابه ناوشکن‌های کلاس River کانادا، این شناورها به AN/SPY-6 مجهز خواهند بود و IAFCL با سیستم رزمی CMS 330 توسعه‌یافته توسط لاکهید مارتین کانادا ادغام می‌شود. توافقی در دسامبر ۲۰۲۵ بین لاکهید مارتین کانادا و Hensoldt برای توسعه سیستم فرماندهی جدید آلمان امضا شد.

نیروی دفاعی دریایی ژاپن هشت شناور آجیس را عملیاتی می‌کند که شامل چهار ناوشکن کلاس Kongō که از سال ۱۹۹۳ وارد خدمت شدند و دو واحد بهبودیافته به نام کلاس Atago از سال ۲۰۰۷ می‌شود. دو واحد بهبودیافته دیگر به نام کلاس Maya سفارش داده شد که اولی در سال ۲۰۲۰ و دومی در سال ۲۰۲۱ به خدمت گرفته شد.

نیروی دریایی سلطنتی نروژ پنج ناوچه کلاس Fridtjof Nansen ساخت اسپانیا مجهز به سیستم آجیس را خریداری کرده است که نخستین آن HNoMS Fridtjof Nansen در سال ۲۰۰۶ وارد خدمت شد و آخرین آن HNoMS Thor Heyerdahl در سال ۲۰۱۱. یکی از آن‌ها، HNoMS Helge Ingstad، پس از برخورد با یک نفتکش غرق شد. پس از بالا آوردن، تصور شد که تعمیر کشتی بسیار پرهزینه است و بنابراین تصمیم به اوراق کردن آن گرفته شد.

نیروی دریایی جمهوری کره در حال حاضر ۴ ناوشکن کلاس سجونگ کبیر را عملیاتی می‌کند که کشتی پیشرو در سال ۲۰۰۸ به خدمت گرفته شد. ۲ شناور دیگر سفارش داده شده است. سه شناور اول «Batch I» از Aegis Baseline 7 استفاده می‌کنند. سه شناور بعدی «Batch II» از Aegis Baseline 9 استفاده می‌کنند که به رادار اجازه می‌دهد همزمان برای جنگ هوایی و BMD استفاده شود.

نیروی دریایی اسپانیا در حال حاضر پنج ناوچه آجیس کلاس F100 Álvaro de Bazán را عملیاتی می‌کند و از سال ۲۰۲۶، ناوچه کلاس F110 را نیز عملیاتی خواهد کرد. کلاس F-110 IAFCL را با SCOMBA، سیستم رزمی ملی توسعه‌یافته توسط Navantia، ادغام خواهد کرد.

نیروی دریایی آمریکا در حال حاضر رزمناوهای کلاس تیکانداراگا و ناوشکن‌های کلاس ارلی برگ  مجهز به آجیس را عملیاتی می‌کند و سفارش‌های بیشتری از دومی داده است.

سیستم رزمی آجیس از آغاز توسعه خود در دهه ۱۹۶۰ تاکنون به یکی از پیچیده‌ترین و توانمندترین سیستم‌های دفاع دریایی جهان تبدیل شده است. این سیستم با ترکیب رادارهای پیشرفته، موشک‌های چندمنظوره، سیستم‌های فرماندهی و کنترل یکپارچه و قابلیت دفاع موشک بالستیک، به عنوان ستون فقرات دفاع هوایی و موشکی ناوگان‌های دریایی آمریکا، ژاپن، کره جنوبی، اسپانیا، نروژ، استرالیا و کانادا عمل می‌کند. با وجود حوادث تلخی مانند سرنگونی پرواز شماره ۶۵۵ ایران ایر و چالش‌های نگهداری، آجیس همچنان در حال تکامل است و با ورود رادارهای AESA مانند SPY-6 و SPY-7، قابلیت‌های آن به‌طور چشمگیری افزایش یافته است. استقرار Aegis Ashore در اروپا و ژاپن و توسعه نسخه‌های جدید برای شناورهای آینده نشان‌دهنده تعهد بلندمدت آمریکا و متحدانش به این سیستم به عنوان ابزار اصلی بازدارندگی و دفاع موشکی در قرن بیست و یکم است.