سوخو35

سوخوی27 نشان داد یک پلفورم عالی است. انقدر بزرگ بود که سوخت کافی را حمل کند و یا انقدر جایگاه جنگ افزاری داشت که بتوان در هر نقشی بازی کند. شاید از این رو بود که نسخه چند منظوره سوخو30 ویا تهاجمی سوخو34 ساخته شد. در دهه 1980 شوروی به دنبال یک جنگنده نسل چهار و نیم بود و البته مشخص است هیچ پلتفرمی بهتر از سوخو27 وجود نداشت تا روی ان کار کند. سوخو27 همانن اف15 ایگل در امریکا بود که به دلیل بزرگی و سوخت بالا حتی در نقش تهاجمی استفاده شده(اف15 ایی استریک ایگل)

در اواسط دهه 1980 کمپانی سوخو به دنبال طرح برای ارتقاء سوخوی27 بود. این ارتقاء شامل افزایش چالاکی و چند منظورگی بود. اولین نمونه این سوخوی ارتقاء یافته در سال 1988 با نام سوخوی27 ام پرواز کرد . این نمونه دارای چالاکی بیشتر موتوری و قویتر و سیستم الکترونیکی بهتری بود . دست کم 24 فروند سوخوی27 ام ساخته شد که تعدادی نیز در تیم اکروجت شوالیه استفاده شد. این پروژه برای مدتی بعد از فروپاشی شوروی لغو شد و حتی مدتی بر اساس ان سوخوی37 ساخته شد ولی در نهایت در سال 2003 میلادی با در نظر گرفتن اینکه طرح جنگنده نسل پنچ روسها همچنان اماده نبود ارتش روسیه نیاز به یک طرح برای ورود به خدمت برای تامین یک جنگنده پیشرفته نسل 4++ بود تا نسل پنجم(سوخو57 )وارد خدمت شود.(برای اشنایی با سوخوی27 اینجا را کلیک کنید)

همان طور که گفته شده سوخوی27 ام که پیش نمونه ان تی 10 ام شناخته میشد . این نمونه دارای تغیراتی در ناحیه ورودی هوا برای اینکه موتور قدرت بیشتری داشت، استفاده از مواد کامپوزیت بیشتری برای سبکتر شده افزایش رانش به وزن و کاهش سطح مقطعی رادار . بال تقویت شد تا بتوان تسلیحات بیشتری را حمل کند. با تغییرات در بدنه میتوانست به زاویه حمله 120 درجه برسد و البته برای کنترول در چنین زاویه ای نیاز به یک سیستم پرواز دیجیتال پیشرفته داشت . از موتور ای ال 31 اف ام بهره میبرد که از موتور سوخوی27 قویتر بود.هواپیما از یک رادار ان 011 بهره میبرد که توان درگیر با چهار هدف را داشت و توان هوا به زمین داشت و حتی در ناحیه دم میان دو ورودی نیز دارای یک رادار ان 012 بود(همان راداری که بر در قسمت عقب سوخوی34 وجود داشت). برد این هواپیما به 4000 کیلومتر می رسید یعنی 500 کیلومتر بیشتر از سوخوی27 .این نمونه در 28 ژوئن سال 1988 پرواز کرد و در زمان خود یک جنگنده فوق العاده بود.

سوخوی 27 ام که ان را باید پدر سوخوی35 نامید

بعد از اولین پیش نمونه در سال 1988 یک نمونه دیگر در سال 1989 و پیش نمونه سوم در سال 1992 به پرواز در امد که به تربیت تی 10 -1 ،تی 10-2 و تی 10 -3 نام گرفت.تی 10 -3 در سال 1993 در نمایشگاه هوایی دبی شرکت کرد. از سال 1993 تا 1995 در نمایشگاه هوایی زیاد شرکت کرد و مانورهای خیره کننده ای داد. تا سال 1995 دست کم 11 فروند تی 10 ام ساخته شده بود. در سال 1996 سه فروند دیگر ساخته شد که با نام رسمی سوخوی35 شناخته شد و تحویل نیروی هوایی روسیه برای ارزیابی اولیه شد.در بین سالهای 1995 تا 1997 دو فروند سوخوی35 با تغییرات شامل سیستم هدایت جدید کانارد و موتور جدید مجهز به خروجی متغییر مجهز شدند که سوخوی37 نامیده میشد.در مجموع تا پایان سال 1997 ،15 فروند سوخوی27 ام (تی 10 ام)که دیگر سوخوی 35 خوانده میشد ساخته شد که شامل یک فروند نسخه تک سرنشینه سوخوی35 یو بی نیز میشد.همچنین بعدها بر روی تی 10 -10 (دهمین پیش نمونه تی 10)موتور ای ال 41 اف 1 ای نصب شد که جهت تحقیق بر روی موتوری برای جنگنده نسل پنج روسها بود.

روسها در سال 2003 میلادی برای پر کردن خلا بین جنگنده های چون سوخوی27 و 30 با سوخو57 که تا سال 2015 وارد خدمت نمیشد خواهان یک جنگنده موقت بودند که نسل 4++ باشد. از این رو دست سوخو دست به ارتقاء سوخوی35 زد که البته تقریبا تمامی اجزای اصلی ان با سوخوی27 ام فرق میکرد.

اولین قدم کوتاه کردن بخش عقبی میان دو ورودی. برداشتن ترمز هوایی پشت کابین که در تمامی عضو های خانواده وجود داشت و نصب موتور با خروجی متغییر بود. بدنه قویتر شد و عمر سازه برای 30 سال خدمت تقویت شد،بدنه با کمک تیتانیوم در بخشهای تقویت شد تا بتواند تسلیحات بیشتری حمل کند.در بخشهای از ایرودینامیک برای افزایش چالاکی تغییراتی انجام شد.سوخت داخلی 20% افزایش پیدا کرد و البته جنگنده سنگین تر از سوخوی27 از اب در امد.دو رایانه دیجیتال سامانه های پروازی را کنترول میکرد و اطلاعات پرواز را از طریق دو نمایشگر بسیار بزرگ به خلبان نشان میداد.و این دو نمایشگر را سه نمایشگر کوچکتر در کنار دست خلبان و یک اچ یو دی پشتیبانی میکرد.خلبان اطلاعات پروازی را روی کلاه پروازی می دید و از دوربین دید شبانه برخودار است.

سوخوی 35 بی ام نسخه ای که طی ازمون های پروازی قبل از خدمت به کار رفت

رادار سوخوی35 در خدمت رادار ارایه فازی غیر فعال اربیز – ائی است که دارای برد 350 تا 400 کیلومتر بر ضد یک جنگنده است که بسیار فوق العاده است(البته برخی منابع گفته اند این بیشترین برد کشف است). این رادار بر اساس رادار باروس سوخو30 ساخته شده و از یک خانواده هستند .اربیز در باند ایکس کار میکند و دارای رایانه سوخو 35 برای پردازش است توان کشف 30 هدف و درگیری با هشت هدف را دارد. در بین جنگنده های موجود دارای بیشترین میزان برد کشف است. رادار دارای 1662 ماژول گیرنده و فرستنده است و ایجاد اختلال روی ان کار دشواری است. غیر فعال بودن رادار به معنی پیسو بودن ویا تنها توان دریافت امواج نیست. در واقع در رادار اریه فازی روی صفحه رادار صدها و یا هزاران گیرنده و فرستنده قرار دارد که دست به ارسال و دریافت امواج میزنند و هر کدام حکم یک رادار مستقل را دارند. در رادار های غیر فعال از درون کمپانی مشخص شده که چقدر از این ماژول ها فرستانده و گیرنده اسمان و چقدر انها زمین را جستجو کنند ولی در نسخه فعال توسط خود خلبان قابل برنامه ریزی است که مثلا حتی اگر لازم باشد تمامی توان رادار را برای جستجوی اسمان و یا زمین به کار برد

قدرت خروجی این رادار 5 برابر سوخوی27 است و توان کامل کشف اهداف در هوا دریا و زمینی را دارد . میتواند با چند هدف به صورت همزمان در هوا و دریا درگیر شود و تا زمان ورود به خدمت پاکفا پیشرفته ترین رادار روسها است. رادار مانند تمامی رادار های ارایه فازی بدون حرکت دیش میتواند پوشش مداون داشته باشد ،زاویه پوشش این رادار زاویه 60 درجه بال و پایین و 60 درجه چپ و راست را پوشش میدهد. این نوع پوشش به صورت مدام است و بدون هیچ وقفه ای رادار با اسکن الکترونیکی چنین زاویه را پوشش میدند. میتوان با حرکت میکانیکی دیش رادار تا زاویه 120 درجه در دو طرف را نیز پوشش داد.

به غیر از این رادار در دماغه دارای سامانه او ال اس 35 است که یک سامانه اپتیک حرارتی برای کشف اهداف از 90 کیلومتری با پس سور روشن به صورت غیر فعال است. میتواند یک هدف زمین را از 30 کیلومتری کشف کند و تا چهار هدف را به صورت خودکار تعقیب کند. این سنسور برای کسب هدف بدون استفاده از رادار است و در واقع یک دوربین است که همه چیز را به شکل حرارتی میبیند. تصاویر این سامانه درون نمایشگر خلبان به وی نشان داده میی شود.همچنین دارای سنسور هشدار دهنده تصویر ساز فروسرخ با پوشش 360 درجه است که میتواند نزدیک شده موشک را از 40 کیلومتری به خلبان هشدار دهد . این سنسورها در چند نقطه از بدنه برای پوشش کامل قرار داده شده اند و با رهگیری شعله انتهایی موشک ویا رهگیری بدنه گرم موشک به دلیل سرعت مافوق صوت موشکها محل انها را کشف و به خلبان هشدار میدهد . همچنین در نسخه تولیدی رادار عقب حذف شد . در درون کابین دارای چهار نمایشگر شامل دو نمایشگر بزرگ بر روی پند با وضوح نمایش 1080*1400 پیکسل و یک نمایشگر کوچک در بالای نمایشگرهای روبرو و یکی در کنار دست خلبان سمت چپ است.هواپیما دارای سامانه ناوبری بر مبنای گلناس است که همان سامانه مکان یابی روسها است ولی میتوان بر روی ان جی پی اس نیز نصب کرد و همچنین دارای یک سامانه نقشه خان خودکار برای هدایت دقیق جنگنده حتی تا چند متری هدف است

تصاویر مربوط به اطلاعات هدف چه اطلاعات رادار و چه اپتیک حرارتی در مانیتورها و یا کلاه خلبان به نمایش در می اید. سوخوی35 توان حمل غلاف جنگ الکترونیکی اس ای پی در مرکز بدنه و یا غلاف جنگ الکترونیک اخلالگر خیبینی در نوک بالها را دارد اگرچه واقعا از توانایی این غلاف ها و یا نتیجه تست انها هیچ اطلاعی در دست نیست.پاد اخلالگر روسی «خیبینی» یک سامانهٔ جنگال/الکترونیک رزمی قابل نصب روی هواپیما است که برای کشف، شناسایی و اخلال رادارها و سامانه‌های هدایت دشمن طراحی شده‌است؛ این پاد شامل آنتن‌ها و گیرنده‌های حساس، واحد تحلیل‌گر و فرستنده‌های پرتوان (از جمله حالت‌های نویزدهی و فریب مبتنی بر DRFM) است و با ارسال امواج مزاحم و تولید اهداف کاذب یا مختل‌سازی سیگنال‌های راداری شانس قفل و هدایت موشک را کاهش می‌دهد؛ خیبینی به‌صورت ماژولار برای نصب روی انواع جنگنده‌ها و بمب‌افکن‌های روسی عرضه می‌شود و هم به حفاظت فردی هواپیما و هم به افزایش بقاپذیری گروهی در ماموریت‌های رزمی کمک می‌کند.

همچنین سوخوی35 همچنین میتواند غلاف اپتیکی و ناوبری UOMZ را حمل کند که بر روی سوخوی34 نیز قابل حمل است. این غلاف برای ناوبری شبانه و نشان گذاری لیزری کاربرد دارد و به خلبان اجازه میدهد در شب نیز در ارتفاع پایین به راحتی پرواز کند ویا دست به کشف و نشان گذاری لیزری هدف بزند .

به غیر از رادار ،سوخوی27 ام با سوخوی35 تفاوت های دیگری هم دارد و ان نیز در موتور. این پرنده دارای دو موتور ای ال 41 اف 1 ای است که دارای توان 19400 پاوند در حال خشک و 31900 پاوند با پس سوز است.این مدل نسخه ارتقاء ای ال 31 اف است و بر اساس این موتور، موتور پاکفا ساخته شده است.عمر این موتور 4000 ساعت است که بسیار بیشتر از 1500 ساعت موتور سوخوی27 است اگرچه دست کم 2000 تا 4000 ساعت از انواع موتورهای غربی کمتر است .موتور دارای سامانه خروجی متغییر است و به چالاکی ان کمک فراوران میکند. برای نصب موتور با خروجی متغییر و توان هدایت ان در مانورهای شدید توسط رایانه برنامه سوخو37 اجرا شده داده های بسیاری را به همراه داشت و نرم افزار های هدایت سوخو35 را تکیل کرد .سوخوی35 توان ابر کروز دارد و میتواند بدون روشن کردن پس سوز به سرعت صوت برسد ولی هنوز مشخص نیست مثلا با چند موشک میتواند به چه سرعتی بدون استفاده از پس سوز برسد. در کل سوخو35 یکی از چالاکترین جنگنده های موجود جهان است و همواره ستاره نمایش های هوایی جهان بوده است

- سوخوی35 مسلح به هشت موشک رادار فعال ار 77 که بسته به مدل از 70 تا 150 کیلومتر بر دارد . البته در همین حالت میتوان دو موشک ار 77 دیگر در بین ورودی هوا و دو موشک ار 73 در نوک بال حمل کند — – سوخوی35 مسلح به هشت موشک رادار فعال ار 77 که بسته به مدل از 70 تا 150 کیلومتر بر دارد . البته در همین حالت میتوان دو موشک ار 77 دیگر در بین ورودی هوا و دو موشک ار 73 در نوک بال حمل کند

تلاش زیادی شده با استفاده از مواد ترکیبی تا انجای که میشود سطح مقطعی این پرنده پایین بیاید(سطح مقطعی میزان امواج برگشتی رادار از هواپیما)برای نمونه سطح مقطعی سوخوی27 عدد 15 متر مربع،سطح مقطعی سوخوی30 عدد 5 متر مربع و سطح مقطعی سوخوی35 عدد 2 متر مربع است که البته همچنان از سطح مقطعی رافال، تایفون و یا سوپر هورنت بالاتر است

سوخو-۳۵ ۱۲ جایگاه تسلیحاتی خارجی دارد . جایگاه‌های یک جایگاه نوک هر بال ، معمولاً برای موشک‌های هوا به هوا کوتاه‌برد مانند R-73 استفاده می‌شوند. جایگاه‌های سه جایگاه زیر هر بال برای موشک‌های میان‌برد هوا به هوا مانند R-77، بمب‌های هدایت‌شونده و غلاف‌ها کاربرد دارند. یک جایگاه زیر هر ورودی و دو جایگاه بین دو ورودی هوا ظرفیت حمل بمب‌های سنگین‌تر، موشک‌های ضدکشتی و مخازن سوخت اضافی را دارند. حداکثر بار خارجی سوخو-۳۵ حدود ۸۰۰۰ کیلوگرم است. ترکیب‌های متنوعی از موشک‌های هوا به هوا، بمب‌های هدایت‌شونده و غلاف‌های الکترونیکی روی این جایگاه‌ها قابل نصب است.

سوخوی35 میتواند طیف وسیعی از تسلحات روسها را حمل کند. میتواند تا ده موشک رادار فعال ار 77 با برد 90 تا 170 کیلومتر بسته به مدل و یا شش موشک ار 27 از انوع رادار نیم فعال و فروسرخ و یا تا چهار موشک فروسرخ ار 73 برای نبرد هوایی نزدیک و یا ترکیبی از انها مانند تا شش موشک ار 77 و چهار ار 73 را حمل کند . و یا در عملیات هوا به زمینی تا شش موشک هدایت لیزری خا 29 و یا نسخه اپتیکی و یا همین میزان موشک ضد رادار خا 31 و یا موشک کروز ضد کشتی خا35 و ایا خا38 و یا نسخه ضد کشتی و یا تا شش بمب هدایت لیزری و یا اپتیکی و یا ماهواره ای 500 کیلویی سری کاب و و یا ترکیبی از انها را حمل کند.توان حمل پنج موشک تهاجم زمینی دوربرد خا 59 با برد 200 تا250 کیلومتر بسته به مدل و یا سه بمب هدایت لیزری /ماهواره ای و اپتیکی 1500 کیلویی سری کاب را نیز دارد . همچنین میتواند تا 36 بمب سقوط ازاد 100 و یا 250 کیلویی و یا 16 بمب 500 کیلوی را حمل کند. مانند تمامی خانواده فلانگر دارای توپ داخلی 30 م م است.

با اغاز جنگ اوکراین این هواپیما به بمب های هدایت شونده بالدار روسی شامل تجهیز بمب سقوط ازاد فاب به کیت بالدار هدایت شونده برای افزایش برد به حدود 60 تا 90 کیلومتر شد.

سوخو35 از سال2022 طی جنگ اوکراین مسلح به دوربردترین موشک هوا به هوای روسها یعنی موشک ار37 شد.این موشک بیش از200 تا300 کیلومتر برد دارد

موشک مافوق صوت پی31 پی در نقش ضد رادار با برد 110 کیلومتر

تصویری از سوخو35 و دو سلاح تقریبا جدید روسها… زیر ورودی هوا موشک کروز ضد کشتی خا38 که البته دارای نسخه های مختلفی برای نقشهای مختلف است ولی در تصویر نسخه ضد کشتی و زیر بال موشک کروز ضد کشتی خا38..هر دو موشک بعد فروپاشی شوروی تکمیل شدند ..

تصویری از سوخو35 در حال حمل سه بمب هدایت لیزری 1500 کیلوگرمی کاب.. جالب اینکه در این عکس هیچ غلاف نشانگذار لیزری برای نشانگیری این بمب ها حمل نمی کند

بیشترین سرعت در ارتفاع پایین 1400 کیلومتر و در ارتفاع بالا 2400 کیلومتر در ساعت است برد انتقالی بدون هیچ مخزن سوخت خارج 3600 کیلومتر و با دو مخزن سوخت خارجی 2000 لیتری 4500 کیلومتر است که ان را از همه هم نسل های خود دوربرتر میکند اگرچه تا کنون هیچ عکسی از سوخو35 با مخازن سوخت خارجی دیده نشده

وضعیت جنگنده Su-35 در کشورهای مختلف

الجزایر
نیروی هوایی الجزایر در حال حاضر ۲۴ فروند جنگنده Su-35 سفارش داده که اولین واحدها را در مارس ۲۰۲۵ دریافت کرده‌اند. این جنگنده‌ها در پایگاه هوایی Oum el Bouaghi مستقر هستند.
چین
نیروی هوایی ارتش آزادی‌بخش خلق چین ۲۴ فروند Su-35 در اختیار دارد. این هواپیماها در پایگاه هوایی Suixi در استان گوانگدونگ مستقر هستند.
روسیه
نیروهای هوافضای روسیه تا دسامبر ۲۰۲۲، ۱۱۰ فروند Su-35 در موجودی خود داشتند. تحویل‌های جدید در سال‌های ۲۰۲۳ و ۲۰۲۴ به صورت منظم انجام شده است.
در سال ۲۰۲۳، در ماه‌های ژوئن، جولای، سپتامبر، اکتبر، نوامبر و دسامبر تحویل‌های متعددی صورت گرفت.
در سال ۲۰۲۴، تحویل‌ها در ماه‌های آوریل، می و نوامبر انجام شده‌اند.
برای سال ۲۰۲۵ هم تاکنون پنج تحویل (مارس، می، ژوئن، آگوست و سپتامبر) گزارش شده است.
سفارش سوم روسیه برای ۳۰ فروند هواپیما در آگوست ۲۰۲۰ نهایی شد که تعداد کل Su-35ها را به ۱۲۸ فروند خواهد رساند.

جنگنده‌های روسی Su-30SM، MiG-31 و Su-35S در طول جنگ برای مأموریت‌های برتری هوایی به کار گرفته شدند. تا سپتامبر ۲۰۲۲، دست‌کم هفت پیروزی هوایی علیه جنگنده‌های اوکراینی و یک پیروزی علیه یک بالگرد Mil Mi-14 متعلق به هوانوردی نیروی دریایی اوکراین تأیید شده بود.

در ۳ آوریل ۲۰۲۲، یک فروند Su-35S روسیه توسط نیروهای اوکراینی سرنگون شد. خلبان موفق به خروج اضطراری شد اما به اسارت درآمد. او بعدها اظهار کرد که جنگنده‌اش در نزدیکی ایزیوم (Izyum) و در جریان مقابله با پدافند هوایی اوکراین هدف قرار گرفته و ساقط شده است.

در ۱۹ ژوئیه ۲۰۲۲، فرماندهی نیروی هوایی اوکراین اعلام کرد که سامانه‌های پدافند هوایی این کشور یک فروند Su-35 را در نزدیکی کاخووکا (Kakhovka) سرنگون کرده‌اند، اما در آن زمان هیچ تصویر یا مدرکی برای تأیید این ادعا منتشر نشد. با این حال، در اوایل فوریه ۲۰۲۳، تصاویری از محل سقوط منتشر شد که نشان می‌داد هواپیمای ساقط‌شده واقعاً یک فروند Su-35S بوده است.

در ۱۴ مه ۲۰۲۳، یک موشک پدافند هوایی MIM-104 پاتریوت اوکراین یک جنگنده Su-35 را بر فراز منطقه بریانسک سرنگون کرد. چند روز بعد، در ۲۲ مه ۲۰۲۳، یک موشک پاتریوت دیگر نیز یک فروند Su-35 دیگر را در همان منطقه هدف قرار داد و ساقط کرد.

در ۲۸ سپتامبر ۲۰۲۳، یک موشک زمین‌به‌هوای S-300 روسیه به اشتباه یک فروند Su-35 خودی را در نزدیکی منطقه توکماک (Tokmak) سرنگون کرد. بر اساس گزارش اولیه، رادار کنترل آتش سامانه S-300 نتوانسته بود میان هواپیمای خودی و دشمن تمایز قائل شود و همین موضوع به وقوع یک حادثه آتش خودی (Friendly Fire) منجر شد.

وزارت دفاع اوکراین اعلام کرد که سامانه‌های پدافند هوایی این کشور در فوریه ۲۰۲۴ دو فروند Su-35 را سرنگون کرده‌اند. این وزارتخانه مدعی شد که این موفقیت، بهترین عملکرد اوکراین در ساقط کردن جنگنده‌های روسی از اکتبر ۲۰۲۲ تاکنون بوده است؛ زمانی که اوکراین ادعا کرد در همان ماه ۱۰ فروند Su-34 و یک فروند هواپیمای هشدار زودهنگام A-50 را نیز سرنگون کرده بود.

بر اساس ارزیابی مؤسسه بین‌المللی مطالعات راهبردی (IISS) که در مه ۲۰۲۳ منتشر شد، روسیه از آغاز جنگ اوکراین تاکنون بیش از پنج فروند Su-35 را از دست داده است. این جنگنده‌ها یا در اثر آتش خودی ساقط شده‌اند، یا بر اثر سانحه از بین رفته‌اند، یا توسط نیروهای اوکراینی با استفاده از سامانه‌های پدافند هوایی ساخت غرب سرنگون شده‌اند.

در ۷ ژوئن ۲۰۲۵، ویدئویی از بقایای در حال سوختن یک فروند Su-35 روسیه در محور کورسک منتشر شد. نیروی هوایی اوکراین اعلام کرد که این جنگنده توسط نیروهای اوکراینی سرنگون شده است.

در ۸ ژوئیه ۲۰۲۶، نیروی هوایی اوکراین اعلام کرد که یک فروند Su-35 را در فاصله حدود ۴۲ کیلومتری از خط مقدم، در نزدیکی موستکی (Mostky) در منطقه لوهانسک سرنگون کرده است. چندین منبع گزارش دادند که عامل سرنگونی این هواپیما، یک سامانه پدافند هوایی MIM-104 پاتریوت بوده که در نزدیکی مرز مستقر شده بود. پس از آنکه ژنرال دن کین (Dan Caine) از نیروی هوایی آمریکا در اواخر همان ماه اعلام کرد که جنگنده‌های اف16 ام یو ال اوکراین اخیراً نخستین پیروزی هوایی خود را با سرنگونی یک جنگنده روسی به دست آورده‌اند، برخی ناظران گمانه‌زنی کردند که شاید منظور او همین ادعای اوکراین درباره سرنگونی Su-35 در ۸ ژوئیه بوده است؛ هرچند این موضوع به طور قطعی تأیید نشده است.

بر اساس گزارش مؤسسه خدمات سلطنتی متحد (RUSI)، از اکتبر ۲۰۲۲ نیروی هوافضای روسیه (VKS) روزانه حدود شش فروند موشک R-37M علیه نیروی هوایی اوکراین شلیک می‌کرد. این گزارش تأکید می‌کند که جنگنده Su-35S نیز به‌عنوان یکی از حامل‌های اصلی موشک R-37M در کنار رهگیر MiG-31 مورد استفاده قرار گرفته است.

در اوت ۲۰۲۲، روسیه به‌طور مداوم گشت‌های رزمی هوایی را با استفاده از جفت جنگنده‌های Su-35S یا MiG-31 بر فراز مناطق عملیاتی برقرار می‌کرد. مأموریت این جنگنده‌ها رهگیری و انهدام هواگردهای اوکراینی بود. به گفته RUSI، سرعت بسیار زیاد، برد مؤثر طولانی و جستجوگر پیشرفته R-37M که برای درگیری با اهداف در ارتفاع پایین نیز بهینه شده است، فرار از این موشک را برای خلبانان اوکراینی بسیار دشوار می‌کرد.بر اساس یک منبع روسی، موشک R-37M به‌طور عملیاتی روی جنگنده‌های Su-35S و Su-57 و همچنین رهگیر MiG-31BM حمل و استفاده می‌شود.

با این حال، خلبانان اوکراینی معتقدند که R-37M اگرچه همیشه به انهدام مستقیم هواگردهای اوکراینی منجر نمی‌شود، اما تأثیر عملیاتی قابل توجهی دارد. شلیک این موشک اغلب خلبانان را مجبور می‌کند مأموریت خود را نیمه‌کاره رها کرده، مانورهای سنگین گریز انجام دهند و از منطقه درگیری خارج شوند. به همین دلیل، حتی در مواردی که موشک به هدف اصابت نمی‌کند، توانایی نیروی هوایی اوکراین برای اجرای مأموریت‌های رزمی را به‌طور محسوسی کاهش می‌دهد.