سوخو۳۵  همکنون پیشرفته ترین جنگنده روسها است البته دست کم تا زمانی که سوخو ۵۰ یا همان پاکفا عملیاتی شود….سوخو۳۵ یک جنگنده نسل ۴++ است  و به عنوان  یک جنگنده موقت برای پر کردن شکاف جنگنده های نسل چهارم  روسها با پاکفا امد و قرار نبود به تعداد زیادی به خدمت گرفته شود  ولی  با در نظر گرفتن سفارش جدید ۵۰ فروند که بعد  از تحویل سری اول ۴۸ فروند داده شده احتمال سالهای زیادی در خدمت باقی خواهد ماند(اگرچه زمانی قرار بود ۱۵۰ فروند ان تولید شود  و دست کم جایگزین بخشی از ناوگان سوخو۲۷ شود پس نمی توان گفت خیلی هم موقت بود).اگرچه سوخو۳۵ در کنار سوخو۳۰ باعث شد روسها دست کم در کنار اروپا و همه رده انها پیش بروند ولی به عنوان یک جنگنده نسل ۴++ قابلیت های کامل یک نسل پنج را ندارد از این رو روسها از امریکا ها عقب هستند که چیز تازه ای نیست زیرا همیشه روسها و اروپایی ها  یک گام از امریکا عقب بودند. برای نمونه هنگامی که شوروی و اروپا در دهه ۱۹۷۰ نسل سوم های خود مانند میگ۲۳ و میراژ اف۱ را عملیاتی میکردند امریکا نسل چهارم های چون اف۱۵ و اف۱۴ تولید میکردند  و این داستان  قبل از ان و بعد از نیز وجود داشت(برای  اگاهی بیشتر در مورد سوخو۳۵ اینجا را کلیک کنید)

اینکه در این مقاله قرار است سوخو۳۵ با چه جنگنده های قیاس شود،  در این مقاله سوخو۳۵ با دو محصول اروپایی یعنی رافال و تایفون و دو جنگنده امریکایی یعنی سوپر هورنت  و البته اف۳۵ را اگرچه یک نسل پنجم است را نیز لحاظ میکنیم زیرا اف۳۵ یک جنگنده چند منظوره  است و از نظر نقش و هم دوره به سوخو۳۵ نزدیک است  ولی نمی توان  با اف۲۲ قیاس  کرد زیرا اف۲۲ یک نسل پنچ با یک نقش کاملا جدا است

su-35

سوخو۳۵ ریشه  در اواخر دهه ۱۹۸۰ در زمان شوروی  دارد و برنامه که به نام سوخو۲۷ ام . ولی در حوادث روزگار  و یک دهه رکود  شدید اقتصادی  روسها بعد از جنگ سرد در دهه ۱۹۹۰ این برنامه به جای نرسید تا در نهایت انتخاب شد تا یک خلاء دو نسل را پر کند  که همانا فاصله جنگندهای نسل چهارم با پنج روسها بود.سوخو۳۵ میراث زیادی از سوخو۲۷ برده است  در واقع نوه  ان است  و عیب ها  و حسن های ان را به خود گرفته است . سوخو۲۷ یک جنگنده بزرگ با سوخت زیاد  و قابلیت  بالادر  ارتقاء بود وباید گفت در طول تاریخ نه در روسیه بلکه در سرار  جهان نیز کمتر خانواده ای  چون خانواده فلانگر اینقدر قابلیت تغییر داشتند اگرچه  در غرب نیز اف۱۵ همین نقش را داشت

در کل یک چیز را در اول این مقاله بگویم…. از انجای   که ۸۵% از سوخو۳۰ با ۳۵  مشابه است قیاس سوخو۳۰ با جنگنده های غربی که قبلا در این سایت انجام شده بی شباهت به قیاس  سوخو۳۵ با نمونه های غربی نیست و هر دو برتری و کاستی های  مشابه ای دارند

سوخو۳۵ یک جنگنده دو موتوره با دو دستگاه موتور  توربوفن ساترون ۱۱۷ اس است که AL-41F1S نیز خوانده می شود. این موتور از خانواده موتور مشهور ای ال۳۱ است  که روی  سوخو۲۷ و خانواده ان نصب شده است . موتور ای ال ۳۱ پر قدرت ترین موتور توربوفن روسها در دهه ۱۹۸۰ و ۱۹۹۰ مشکل خود را داشت  برای  نمونه علیرقم  قدرت بالا عمر تعمیراتی ان دست کم در نسخه پر کاربرد که روی سوخو۲۷ نصب شد  دارای  عمر تعمیراتی ۱۰۰۰ ساعت بود بعدها در نسخه های  نصب شده روی سوخو۳۰ افزایش یافت  ولی در نسخه ساترون به ۴۰۰۰ ساعت رسید که رقم  بالای است ولی همچنان از  انواع  غربی کمتر است. برای نمونه موتور یوروجت جنگنده تایفون  ۶۰۰۰ ساعت و رفال ۶۲۰۰  ساعت   و موتور اف۴۱۴ سوپر هورنت  ۶۵۰۰ ساعت است و عملا تمامی موتور های غربی  از این زمینه  بالاتر  از موتور سوخو۳۵ هستند البته  این مشکل  همیشگی موتورهای روسی است

ولی از نظر قدرت فراهم شد داستان فرق دارد . موتور ساترون  دارای  قدرت ۱۹۴۰۰ پاوند با رانش  بدون پس سوز و ۳۱۹۰۰ پاوند با پس سوز است . عملا در جهان غرب تنها یک جنگنده موتورهای  قویتر از موتور سوخو ۳۵ دارد  و ان اف۳۵ است که بدون پس سوز موتور اف۱۳۵ ان دارای رانش ۳۱۸۰۰ پاوند و با پس سوز دارای رانش ۴۳۰۰۰ پاوند است. البته مجموع رانش دو موتور سوخو۳۵ برتر از رانش تولید شده توسط  یک  موتور اف۳۵ است. در این زمینه   جنگنده های دو موتوره ای چون سوپر هورنت، رافال و تایفون  به ترتیب در حالت پس سوز ۱۸۰۰۰ پاوند،۲۶۰۰۰ هزار پوند و ۲۲۰۰۰ پوند در مجموع رانش دو موتور از رانش دو موتور سوخو۳۵ قدرت کمتری ایجاد میکنند  از این  رو سوخو ۳۵ از نظر میزان رانش موتور برتر از رقیبان خود است  اگرچه از نظر  عمر موتور و هزینه تعمیرات پاینتر است ولی خوب رانش که همه داستان نیست

در واقع اصل مسئله میزان رانش ایجاد شده توسط موتور به وزن است  یا همان رانش به وزن

سوخو۳۵ دارای  وزن خالی ۱۸۴۰۰ کیلوگرم و بیشترین وزن برخاستن  ۳۴۵۰۰ کیلوگرم است .اگر  کمترین وزن معیار باشد سوخو۳۵  ، بین ۸ تا ۴ تن از رافال، تایفون  و سوپر هورنت سنگینتر  است و در قیاس  با اف۳۵ هم ۴ تن سنگینتر است و در بیشترین وزن اختلاف بیشتر نیز می شود به صورتی که بین ۱۱ تا ۴ تن از تایفون ، رافال و سوپر هورنت سنگینتر است و ۲٫۵ تن از اف۳۵. پس سوخو۳۵ جنگنده سنگینتری است این روی عدد رانش به وزن تاثیر منفی میگذارد  ولی این تاثیر منفی سوخو۳۵ را تنها از تایفون انگلیسی  عقب  می اندازد که  با ۵۰ درصد سوخت داخلی سوخو ۳۵  دارای  عدد ۱٫۱۳  در  رانش به وزن است این عدد برای تایفون  ۱٫۱۵  است که تایفون  را کمی برتر میکند ولی در مقام بعدی اف۳۵ با ۱٫۰۷، رافال  با همین میزان و سوپر هورنت زیر عدد ۱ یا به عبارتی ۰٫۹۳ است

در ساخت سوخو35 از مواد ترکیبی زیادی برای کاهش سطح مقطعی و کاهش وزن استفاده ولی همچنان وزن بالای دارد و در غرب تنها اف15 دارای وزن مشابه سوخو35 است

در ساخت سوخو۳۵ از مواد ترکیبی زیادی برای کاهش سطح مقطعی و کاهش وزن استفاده شده ولی همچنان وزن بالای دارد و در غرب تنها اف۱۵ دارای وزن مشابه سوخو۳۵ است

سوخو۳۵ در وزن سبک وقتی سوختش یک سوم باشد از همه این جنگنده سریعتر  است و البته از نظر چالاکی نیز اگر از تایفون  کمتر نباشد برابر است. سوخو۳۵ جنگنده  بسیار چالاکی است و در همه نمایشهای هوایی تک ستاره نمایش های هوایی  است و حتی پاکفا را نیز تحت  تاثیر می گذارد . خروجی متغییر که این جنگنده به  ان مجهز است چالاکی بالای به ان داده است ولی به غیر از  اف۳۵ هیچ کدام دیگر از رقیبان خروج متغییر  ندارند . سوخو۳۵ با این خروج ها مانورهای را اجرا میکند که  رقیبان غربی انگشت به دهان می ماند  ولی این  چالاکی  اصلا معیار برتری نیست شاید ۳۰ سال پیش بود  ولی این چالاکی  سوخو۳۵ همکنون تنها در نمایش های هوایی  به کارش می اید چرا؟ به ان نیز می رسیم..

خوب تا اینجا سوخو۳۵ از نظر  ویژگی پروازی چون سرعت و چالاکی برتر بود ولی الکترونیک چطور؟

سوخو۳۵ از رادار ارایه فازی  غیر فعال اربیز استفاده می کند. این رادار نسخه تکمیل  یافته رادار باروس سوخو۳۰ است. رادار  اربیز دارای بیشترین  برد کشف  ان بر ضد یک هدف به اندازه ۳ متر مربع ۴۰۰ کیلومتر و بردضد یک هدف به اندازه ۰٫۰۱ متر مربع ۹۰ کیلومتر است. این اعداد  واقعا خیره کننده هستند . این  به معنی این است  که سوخو۳۵ یک اف۱۶ را البته بدون جنگ الکترونیک  از بیش  از ۳۰۰ کیلومتر و یک موشک  کروز در ابعاد تاماهاوک را در بیش از ۷۰ کیلومتری کشف میکند. البته اعداد  به اعداد رادار باروس سوخو۳۰ برابر هستند و البته  قابل تائید  ،   زیرا هندها  نیز چنین ارقامی البته کمی کمتر  را بیان کرده اند . رادار  اریه فازی غیر فعال است  و دیش ان بدوم حرکت  میکانیکی  ۶۰ درجه از دو طرف و با حرکت میکانیکی ۱۲۰ درجه را در هر دو طرف پوشش میدهد. رادار توان درگیر همان با هشت هدف را دارد  و دست کم برای رزم هوایی بسیار موثر است

این رادار از رادار پالس داپلر و تایفون  و از نظر برد از رادار اریه فازی غیر  فعال ار بی ایی ۲ رافال برتر است   . اگر چه رادار ارایه فازی غیر فعال رافال از نظر فناوری مشابه رادار سوخو۳۵ است ولی رادار سوخو۳۵  برد بیشتر و زاویه کاوش بیشتری دارد .البته  این جنگنده ها تا سال ۲۰۱۸ به رادار ارایه فازی فعال مجهز خواهند شد که یک نسل جلوتر  از رادار ارایه فازی غیر فعال سوخو۳۵ است اگرچه همچنان از نظر عدد  برد کشف پاینتر خواهند ماند

ولی وقتی به سوپر هورنت و اف۳۵ می رسیم  برتری کمر رنگ می شود. اول اینکه سوپر هورنت و اف۳۵  دارای  رادار اریه فازی فعال هستند از این  رو قابل برنامه ریز بودن  و از نظر میزان خروجی رادار سوپر هورنت و اف۳۵ برتر از سوخو۳۵ هستند . از نظر برد کشف باز این دو نیز پاینتر  از سوخو۳۵ هستند(البته بر اساس گفته برخی منابع احتمالا بیشترین برد کشف رادار اف۳۵ با سوخو۳۵ برابر است) ولی رادار این دو  توانایی های خود را دارند که سوخو۳۵ از ان بی بهره است. اول  از ان  که سوپر هورنت و اف۳۵ هر دو همان طور که گفته شد دارای رادار ارایه فازی فعال هستند که  یکی از  توانای های ان توان برنامه ریز خروجی های رادار است. در این رادارها میتواند هر چقدر از  عناصر روی صفحه رادار ارایه  فازی را به جستجوی اسمان و یا به جستجوی  زمین   برنامه ریزی کرد. مثلا میتوان تمام توان رادار را برای  رزم هوایی به  کار برد و یا بخش از ان را    ولی در رادار ارایه  فازی غیر فعال  قابل برنامه ریز نیست و همیشه  توان کاوش اسمان و زمین  از قبل برنامه ریز شده و بسته به شرایط جنگ قابل برنامه ریز نیست. این مسئله مهم است در زمان جنگ الکترونیک شدید  سوپر هورنت و یا اف۳۵ با دو رادار  ای پی جی ۷۹  و ۸۰ تمام توان رادار را در برای درگیر هوایی می گذارند ولی سوخو۳۵ تنها  ان مقداری را میتواند  به این کار  اختصاص دهد  که در کمپانی برای ان  برنامه ریز  شده که حدود ۷۰%  توان اصلی است

دوم اینکه رادار هر دو توان نقشه برداری سه بعدی از سطح زمین  یا همانSAR را دارد که در نقش شناسایی  و تهاجمی  به کارشان می اید ولی برای سوخو۳۵ خیر چنین توانی وجود ندارد(رادار سوخو۳۵ توان نقشه برداری دو بعدی  SARرا دارد ولی دقت این نقشه برداری سه متر است ولی دقت  نقشه برداری در سوپر هورنت کمتر از نیم متر است)

یک  مسئله دیگر  نیز باید گفته شود. اگرچه برد بالای  رادار اربیزجنگنده سوخو۳۵   در مسئله   کشف  ازجمله درگیری  با نسل پنج ها به کارش می اید ولی برای درگیری هوایی ارزش کمتری دارد چرا؟ به ان می رسیم…

در کل رادار سوخو۳۵ در رزم هوایی کارایی مناسبی دارد  اگرچه قابلیت های رادار های ارایه فازی فعال را ندارد

رادار

رادار اربیز سوخو۳۵ برد بلندی دارد و در نبرد هوایی برای سوخو۳۵ بزرگترین امتیاز . این رادار تا ۱۲۰ درجه را در دو طرف پوشش میدند و زاویه پوشش ان حتی از زاویه پوشش رادار اف۳۵ نیز برتر است . این رادار کارایی خوبی دارد  و سوخو۳۵ را تبدیل به یک مینی اواکس کرده است

یک مورد دیگر نیز است در برخی سایتها در مورد رادار باند ال در ریشه بال سوخو۳۵ گفته شد … اول اینکه این مطلب توسط خود سوخو تائید نشده و و از قرار معلوم یک ابشن سفارشی باید باشد.. در نهایت این رادار در ریشه بال نسخه تولید برای روسها نصب نشده است ..(برای اشنایی با رادار باند ال در ریشه بال به مقاله پاکفا رجوع کنید)

خوب سوخو۳۵ همان شکل  سوخو۳۰ را دارد . همان طور که در قیاس سوخو۳۰ گفتم ، سوخو۳۰ نیز رادار دوربردی  دارد ولی به همان میزان که زودتر کشف میکند به همان میزان هم زودتر کشف می شود زیرا  پرنده بزرگی می باشد. سوخو۳۰ دارای  سطح مقطعی ۲۰  متر به قولی ۵ متر مربع است  من خود ۵ متر مربع را قبول دارم که روسها بیان کرده اند  ولی سوخو۳۵ به گفته خود روسها ۲ متر مربع است که نسبت به سوخو۳۰ بسیار کوچکتر از دید رادار است ولی در قیاس  با همه رقیبانش  بسیار بزرگ  است

برای  نمونه سطح مقطعی  رافال عدد ۱ ، سطح مقطعی تایفون ۰٫۵ ، سوپر هورنت نیم تا یک نیم (گرالر نسخه جنگ الکترونیک سوپر هورنت سطح مقطعی کمتری است حدود نیم ولی سوپر هورنت بین یک تا یک و نیم بر اساس منابع مختلف) و اف۳۵ که یک جنگنده  پنهانکار است دارای  سطح مقطعی ۰٫۰۰۱ . البته در مورد اف۳۵   اعداد بالاتر  و پاینتر نیز گفته شد واقعیت این است واقعا کسی در مورد  اف۳۵ نمی تواند  عدد  دقیقی بدهد ولی مشخصا خیلی کمتر از جنگنده های  متعارف است . مسئله بعد این است  که در یک شرایط واقعی این جنگندها مجهز به غلاف جنگ الکترونیک نیز هستند   و احتمالا توسط هواپیما  های جنگ الکترونیک نیز همراهی می شوند  . از این رو برد واقعی کشف   برای سوخو۳۵ بر ضد جنگنده های نسل چهار نیم که بر اساس اطلاعات داده شد حدود  ۲۰۰ تا ۲۵۰  کیلومتر(با در نظر گرفتن اینکه یک هدف  با سه متر مربع را از برد ۴۰۰ کیلومتری کشف  میکند و یک هدف با اندازه یک متر مربع را از ۲۰۰ کیلومتری و رافال  و تایفون  و سپر هورنت کمتر از ۱٫۵ هستند) و برای اف۳۵ کمتر از ۷۰ ویا ۵۰ کیلومتر است . با در نظر  گرفت بیشترین برد کشف  رادار های جنگنده های  رافال و تایفون  و یا سوپر هورنت و حتی اف۳۵  انها سوخو۳۵ را باید  در برد بیش از ۲۰۰ کیلومتر  برای دو جنگنده اروپایی و بیش از  ۲۰۰ و یا حتی ۲۵۰  کیلومتر برای دو جنگنده امریکای  کشف کنند .

برای  نمونه گفته شده برد کشف رادار کاپرا  جنگنده تایفون بر ضد یک هدف با اندازه ۱ متر برد ۱۸۵ کیلومتر است و یا برد کشف رادار  ای پی جی ۷۹ (سوپر هورنت) بر ضد یک هدف با اندازه یک متر مربع ۱۳۰ کیلومتر و برد کشف رادار ای پی جی ۸۱ ( اف۳۵)بر ضد یک هدف یک متر مربعی ۱۶۰  کیلومتر است . پس در نتیجه با در نظر رفتن سطح مقطی که خود روسها از سوخو۳۵ گفته اند (۲ متر مربع) این جنگنده از برد بیش از ۲۰۰ کیلومتر توسط جنگنده های غربی کشف می شود از این رو برتری  رادارسوخو۳۵ به نوعی قربانی  اندازه  بزرگش  می شود(این مشکل را  اف۱۵ در غرب هم است)

پس اگرچه  سوخو۳۵ از نظر برد رادار سرتر است ولی در زمان نبرد حتی اگر جنگ  الکترونیک که غرب از ان از روسها سر تر هستند را در نظر نگیریم  باز می بینید  برابر شدند از طرفی اگر روسها فکری به حال رادار ارایه  فازی غیر فعال سوخو۳۵ نکند این برتری برد بعد از نصب رادار ارایه  فازی  فعال روی رافال و تایفون کمتر نیز خواهد شد البته بیشتر از نظر کارایی کلی رادار

کلا این مشکل  روسها است  برای نمونه سطح مقطعی پاکفا نیز بزرگ است و به گفته خود روسها  یک  بیستم  سوخو۳۵ یعنی  ۰٫۱ متر مربع که فاصله فوق العاده ای با  اف۳۵ و اف۲۲ دارد البته  همان طور که در مقاله  پاکفا شاره  شد ، پاکفا به گفته خود روسها نیز نیم پنهانکار است و انها اولویت  دیگری را در برنامه داشتند(کلا روسها  همین شکلی  هستند یک جا برد رادار زیادی است  سطح مقعط کم است یک جا برعکسش  نمیدانم چرا همچیز در روسیه گرد هم نمی ایند)

در زمینه  های دیگر مانند اپتیک. سوخو۳۵ دارای یک سامانه اپتیکی OLS-35 در دماغه است این سامانه از نوع  دارای  برد کشف یک هدف از پشت سر با پس سوز روشن در  ۹۰  کیلومتر و از روبرو  از ۳۵ کیلومتری است. این سامانه برای درگیری با اهداف  هوایی و کشف  هدف  بدون  رادار کاربرد  دارد. این سامانه با رادار هماهنگ است هدفی که توسط رادار کشف می  شود توسط اپیتک حرارتی نیز رهگیری می شود و میتواند دست به تعقیب خودکار هدف بزند

رافال و تایفون نیز سامانه مشابه ای دارند ولی از قرار معلوم اگرچه از نظر برد برتر از نسخه روسی نیستند(برابر هستند) ولی کارایی بهتری دارند. در مرحله نسخه اشاره کنم  پردازنده و اپتیک  سامانه روی سوخو۳۵ متعلق به تاس فرانسه است.. تایفون میتواند از سامانه روی دماغه حتی برای نشان گذار  لیزری اهداف زمینی  نیز استفاده کند اگر چه محدودیت دارد  ولی حتی توان کشف  اهداف زمینی  را نیز با ان دارد  . در کل کارایی کلی سامانه اپتیکی هر دو از سوخو۳۵ به نظر بهتر میاید .  سوپر  هورنت سامانه ثابت ندارد ولی میتواند غلاف  ASQ-228 را حمل کند . این سامانه از همه سامانه های  ثابت سوخو۳۵، رافال و تایفون  برتر است.  اگرچه بردش کمتر است ولی یک غلاف نشان گذار لیزری و ناوبری بر اسا  جی پی اس است و حتی میتواند مختصاد ماهواره ای هدفی را که با  این غلاف کشف می شود  در اختیار خلبان قرار دهد (البته رفال و تایفون  نیز غلاف خارجی  با این توانایی حمل میکنند ). همچنی میتواند  سامانه  AN/AAS-38 را نیز حمل کند که ان نیز توان مشابه ای دارد و در هوا و زمین هر هدفی  را کشف میکند ولی برتری در این بخش با اف۳۵ است سامانه دید حرارتی  AAQ-40  است. این سامانه که زیر دماغه اف۳۵ قرار دارد  توان کشف یک جنگنده در برد ۱۳۰ تا ۱۵۰ کیلومتری و یک موشک بالستیک  را از بیش از ۱۰۰۰ کیلومتری دارد(عجیب نیست موشک بالستیک  گرمای بسیاری  در بخش خروجی دارد می توان  به این ادرس  بروید و فیلم جالبی   را ببییند که مربوط به کشف موشک بالستیک با اپتیک حرارتی از ۱۳۰۰ کیلومتری توسط اف۳۵ است https://www.youtube.com/watch?v=DN-A6PWRFno )

 این سامانه توان نشان گذاری لیزری سلاح لیزری را دارد و هر هدفی از یک کشتی  تا یک تانک و یا هواپیما و موشک را کشف میکند. علیرقم  اینکه برخی از منابع بر توان سامانه روسی OLS-35 برای کشف غیر فعال اف۳۵ تاکید می کنند  وقتی خود روسها میگیوند  برد ان از روبرو بر ضد یک جنگنده  عدد ۳۵ کیلومتر است حتی  اگر دمای موتور اف۳۵  نیاز بالاتر  باشد  به گفته برخی منابع در حالت پس سوز (اگر در رزم هوایی فامد از پس سوز استفاده شود) این برد به ۵۰ کیلومتر هم برسد که چندان زیاد نیست و کلا شانس کشف   اف۳۵ توسط رادار سوخو۳۵ بیشتر از اپتیک این جنگنده است . حال بماند که حتی کشف از فاصله ۵۰ کیلومتری  که هیچ ما میگویم ۷۰ کیلومتر نیز دردی از سوخو۳۵ دوا نمی کند زیرا  سوخو۳۵ زودتر توسط اف۳۵ کشف می شود این مسئل بر اساس داده های راداری کاملا مشخص است (البته قیاس سوخو۳۵ با اف۳۵ کمی بی انصافی است زیرا هم نسل نیستند من هم اگر چنین قیاس کردم بر اساس درخواست برخی دوستان بود)

در کل  اگرچه اف۳۵ همزمان با سوخو۳۵ توسعه یافت ولی خوب یک نسل جلو تر است ولی سامانه  حرارتی دماغه  سوخو۳۵ برتری خاصی  حتی نسبت به سامانه های هم نسل های خود چون تایفون  و رافال  ندارد در این زمینه اف۳۵ برتر است

تمامی این جنگنده ها دارای سامانه هشدار دهنده فروسرخ برای هشدار در مورد نزدیک شدن موشک هستند

در کل در زمینه  اپتیک سوخو۳۵ برتری نسبت به تایفون و رافال ندارد ولی در بین سامانه های مشابه روسی کارایی خوبی دارد

سامانه تصویر ساز حرارتی رو دماغه سوخو35

سامانه تصویر ساز حرارتی رو دماغه سوخو۳۵

این تصویر نشان میدهد که رادار سوخو35، سوپر هورنت و اف35

این تصویر نشان میدهد که رادار سوخو۳۵، سوپر هورنت و اف۳۵ از چه فاصله ای چه هدفی با چه سطح مقطعی را کشف میکنند. البته عدد برد کشف بر اساس ناتو مایل است .. مشخصا برد کشف رادار دو جنگنده غربی از سوخو۳۵ برتر است و با در نظر گرفتن سطح مقطعی رادار این سه جنگنده مشخصا اصلا برد بیشتر رادار سوخو۳۵ خیلی هم در نبرد کارساز نیست

در زمینه  کابین سوخو۳۵  کابین به دلنوازی  جنگندهای غربی ندارد ولی در کل کابین مناسبی دارد و دید به بیرون ان خوب است . جنگنده های روسی از نمایشگر های ساخت فرانسه منتاز شده در روسیه استفاده میکنند. مسئله  دیگر  سامانه های جنگ الکترونیک  و غلاف  خارجی است

کلا روسها در این زمینه همیشه ضعیف بودن فقط کافی  است به لیست بالا بلند  غلاف خارجی سوپر هورنت نگاه کنیم  و به لیست سوخو۳۵

سوخوی۳۵  می تواند  تا دو غلاف جنگ الکترونیک L265 Khibiny-M را بر نوک بال ها  سوخو۳۵ حمل میکند . این غلاف  روی سوخو۳۰ و ۳۴ هم نصب می شود ولی فقط همین یک غلاف. البته سوخو۳۵ باید بتواند طبیعتا غلاف SAP-14 را میان دو ورودی هوا حمل کند زیرا دست کم سوخو۳۰ و ۳۴ این کار را میکنند ولی واقعا هیچ اطلاعاتی در مورد این غلاف ها  وجود ندارد

ولی  سوپر  هورنت در این زمینه  از همه جلوتر است . این جنگنده چنیدن غلاف حمل میکند (شش غلاف که در نیروی دریایی وجود دارند)ولی بهترین ان AN/ALR-67(V)3 است که در تمرینات ناتو هم خوش درخشیده  رافال و تایفون نیز غلاف های جنگ الکترونیک حمل میکنند  وچیزی که مشخص است غلاف برای سوخو۳۵ مهم تر است زیرا سطح مقطعی بزرگتری دارد و جنگ الکترونیک به ان  کمک زیادی میکند. در نهایت نمی توان گفت  کدام  یکی از این جنگنده ها از نظر جنگ الکترونیک برتر هستند زیرا  اطلاعات دقیقی  از غلاف های جنگ الکترونیک انها در دست نیست  ولی طبیعتا به دلیل سطح مقطعی کمتر اف۳۵  حتی بدون غلاف جنگ الکترونیک نیز دست  برتر را در نبرد هوایی دارد زیرا بسیار دیر تر کشف  میشود  البته بماند که توان حمل غلاف را دارد ولی حمل غلاف  در خارج بدنه به پنهانکاری ان صدمه وارد میکند.  البته یکی از ویژگی های رادار اف۳۵ توان جنگ الکترونیک است. در واقع این رادار با دریافت  امواج  رادار دشمن توسط هشدار دهنده رادار جنگنده و تجزیه و تحلیل انها  دست به ایجاد  امواج مزاحم توسط رادار بزند. این ویژگی را دست کم بنده در رادار دیگری ندیده ام .در کل  استراتژیک جنگنده های پنهانکار  تکیه بر پنهانکاری است تا جنگ الکترونیک

و اما سلاح

 نبرد هوا به هوا

در رزم هوایی نزدیک سوخو۳۵ مسلح به موشک ار ۷۳ است .ار ۷۳ موشک انقلابی است این موشک در دهه ۱۹۸۰  زمانی که وارد میدان شد با زاویه جستجوی ۴۰ درجه یک شاهکار بود و در نسخه های بعدی تا ۶۰ درجه زاویه جستجو داشت  و تا میانه  دهه ۱۹۹۰ از تمامی موشک های فروسرخ  جهان برتر بود ولی به سرعت غرب با ورود موشک های جدید ار ۷۳ را زیر پا گذاشت. موشک های جدید   چون IRIS-T و یا اسرام و سایدواندر نسخه ایکس  دارای کاونده تصویر ساز حرارتی بودند که می توانست  اهداف را با دوربین  حرارتی کشف  کنند. این مسئله باعث شد تا  این موشک ها  حتی از روبرو ضعیفترین گرما را  نیز کشف بکنند و روی گرمای  بدنه نیز بتوانند قفل کنند.

گفتم که چالاکی سوخو۳۵ امتیاز بزرگی برای ان نیست ولی چرا؟ همکنون به این سئوال جواب میدم

در واقع نسل جدید موشک های تصویرساز حرارتی نتنها  قابلیت درگیری از  روبرو را دارند از این رو اصلا نیاز به یک داگ فایت نیست  بلکه  قابلیت درگیر همه سو دارند یعنی اینکه  خلبان تنها با نگاه کردن به هدف  کاونده موشک را به همان بخش متمایل کرده و کاونده هدف را به سرعت کسب میکند (این قابلیت را ار ۷۳ هم دارد) ولی یک از قابلیت های موشک های جدید توان درگیر با هدفی در پشت  سر  و یا کنار جنگنده شلیک کننده است و در واقع با تنظیم موشک، موشک بعد از شلیک  ۱۸۰ درجه را چرخیده  و با اولین هدفی که میبیند یعنی  هدفی که پشت جنگنده شلیک کننده است درگیر می شود. با این موشکها میتوان به هدفی که  از کنار و برعکس شما رد میشد نیز شلیک کرد. در واقع این نسل  جدید نیاز به  چالاکی را از بین برد و در صورت وجود اموزش درست ممکن است یک جت اموزشی یک جنگنده چند  ده میلیون دلاری را نابود کند. جالب اینکه در حالی که چنین  نمونه موشک تصویر ساز حرارتی در غرب عملیاتی است روسها هنوز هیچ موشکی با چنین قابلیت را  ندارند اگرچه ار ۷۳ همچنان  حریف خطر ناکی است ولی منظور  از این بحث این است که چالاکی خیره کننده سوخو۳۵ نیز کاربرد  بالای ندارد.

از طرفی موشک های چون اسرام با برد ۵۰ کیلومتر و یا IRIS-T با برد ۳۵ کیلومتر به دلیل  قدرت بالای و برد کشف بالای دوربین دید حرارتی خود و همچنین توان شلیک بدوه قفل به طرف هدفی که از روبرو نزدیک می شود (بدون قفل شلیک شده وبا نزدیک شدن به هدف در برد حدود ۲۰ کیلومتری خود با دوربین دید حرارتی هدف را کشف و با ان درگیر می شوند ) یک سلاح بسیار تاثیر گذار و مخرب هستند… این دو سلاح  از جنگ الکترونیک تاثیر پذیر نیستند و  چالاکی بسیار بالای دارند و جنگنده دارنده این دو موشک میتوانند بدون این که وارد یک نبرد هوایی نزدیک شوند   از روبرو بدون نیاز به قفل رادار (این موشک ها تصویر   ساز حرارتی هستند نیاز به قفل رادار ندارند) با سوخو۳۵ درگیر شوند. نبودن چنین موشکی در ارتش روسیه و محصولات روسی ضعف واقعا بزرگی است … این دو موشک  دو تهدید واقعی هستند که به جنگنده حمل کننده ان برتری فوق العاده ای میدهد و چالکی سوخو را زیر سئوال می برند

سوخو۳۵ از موشک ار ۷۷ بهره می برد. این موشک  در نسخه موجود در خدمت ۸۰ کیلومتر برد دارد . موشک ار ۷۷ در دهه ۱۹۹۰ وارد خدمت شد ولی مشخص نیست  چرا خود روسها تنها ۶۰۰ تیره از این موشک را در سال ۲۰۰۵ سفارش دادند و نه بیشتر.. در نهایت  ار۷۷ اولین موشک  رادار فعال روسها با توان شلیک کن و فراموش کن است  در قیاس  با دیگر موشک های که جنگنده های غربی حمل میکنند برد مناسبی دارد   برای نمونه امرام  نسخه   بی و سی که نسخه فراگیر هستند   ۵۰ و ۱۰۵ کیلومتر، میتئور ۱۰۰ کیلومتر میگا ۸۰ کیلومتر و بقی موشکها همین برد ویا کمتر را دارند.

موشک های رادار فعال را نمی توان  از برد بسیار زیاد شلیک  کرد. در واقع برد واقعی انها کمتر از ۷۰ کیلومتراست ولی چرا؟ در موشک های رادار فعال بعد از کسب هدف توسط رادار جنگنده  کامپیوتر معادله حرکت جنگنده دشمن رو حساب می کرد و زمان و مکان تقریبی رسیدن موشک به هدف رو به موشک می دهد  و موشک رو شلیک می کند  و در نزدیکی هدف رادار سر موشک روشن میشد و روی هدف قفل میشد. از این رو  وقتی موشک  رادار فعال در حال پرواز  به طرف منطقه ای که بر اساس محاسبه   رایانه  اتش باید هدف در ان محدود باشد  اگر هدف در مسیر  و زاویه  حرکتی خود یک تغییر بزرگ بدهد  عملا از منطقه محاسبه شده برای موشک  خارج می شود  و به عبارتی اصلا در ان نقطه حاضر نمی شود  و موشک هر چه  با رادار خود ان منطقه را میگردد  هدف را کسب نمی کند. اگر این سئوال پیش می اید که خلبان از کجا متوجه می  شود که موشک در راه است… مشخص است با هشدار دهنده رادار که قفل رادار روی جنگنده را هشدار داده و در جنگنده های جدید هشدار دهنده فروسرخ  که نزدیک شدن  موشک را هشدار می دهد . یک موشک حدود دو دقیقه  در را  است تا به برد ۷۰ کیلومتری برسد با در نظر گرفتن  پیشرفت  هشدار دهنده های راداری جنگنده دشمن  در صورت  هشدار   وقت لازم برای تغییر اساس  در ارتفاع ویا زاویه پروازی را دارد. برای همین عملا در تاریخ هوانبردی    کمتر از انگشتان  یک دست درگیر در برد بیش از ۷۰ کیلومتر  با موشک های رادار فعال انجام شده که احتمالا ان هم بر میگردد به جنگ ایران و عراق  انهم بر ضد  یک جنگنده نسل دوم و سوم عراقی بودن هیچ هشدار  دهنده ای. ولی امروزه داستان فرق دارد . ارتش امریکا اعلام  کرد  شانس برخورد امرام در برد بیش از ۵۰ کیلومتر حدود  ۴۷ تا ۵۵ % است و عملا با وجود چند پیروزی  هوایی توسط ارتش امریکا  با امرام هیچ کدام در برد بیش از ۴۰ کیلومتری  نبوده .

 از این برد بیشتر رادار سوخو۳۵ اگرچه به ان توان کشف هدف را در برد بلند می دهد  ولی توان درگیر در برد بالا را نمی دهد زیرا اول اینکه سوخو۳۵ خود در برابر رقیبانش  به سرعت کشف می شود دوم اینکه برد موشک ار ۷۷ موجود در خدمت  با موشک های  غربی فرقی نمی کند و تازه  همین برد هم  برد کمینه به دلیلی که در بالا به ان پرداخته شد نیست. البته  این داستان دو طرفه است

از این رو سوخو۳۵ در رزم  هوایی چه  نزدیک و چه دور هیچ برتری مشخصی در برابر رافال ، تایفون و سوپر هورنت ندارد  و چه بسا ورود سامانه های جنگ الکترونیک قدرتمند غربی کار را به ضرر  سوخو۳۵ تمام کند ولی در نهایت سوخو۳۵ در برابر رقیبانش  غربیش شانس برابر دارد که وجود اواکس و جنگ الکترونیک میتواند  باعث افزایش قدرت ان شود…

ولی در درگیر با اف۳۵  کار متفاوت  است . در درگیری هوایی نزدیک اگر  قربان ویژگی ها موشک سایدواندر نسخه ایکس از روبرو نشود که احتمالش هم است، در رزم هوایی چالاکی بیشتری از اف۳۵ دارد ولی در رزم هوایی دور برتری  با اف۳۵ است زیرا اف۳۵ خیل زودتر سوخو۳۵ را  کشف میکند نه چون برد رادار زیاد است بلکه به دلیل اینکه دیرتر  کشف می شود و از این رو شانش شلیک از برد بالا را به طرف سوخو۳۵ دارد .

اگرچه مشکلات موشک های رادار فعال در برد زیاد در نبرد های اینده برد درگیری را کم کرده که هر دو طرف را برابر میکند ولی یک مسئله میتواند اینجا پیش بیاید که سوخو۳۵ باز در موقعیت ضعف قرار بگیرد

 اف۳۵ مجهز به موشک امرام نسخه دی می شود که ۱۸۰ کیلومتر برد دارد. این برد بر اساس مواردی که گفته شد در درگیر هوایی کارای  زیادی ندارد ولی امرام نسخه دی  فرق دارد زیرا دارای توان شبکه محور  است و میتواند  در صورت تغییر مسیر کلی جنگنده   با کمک یک لینک ارتباط  داده موقعیت جدید جنگنده دشمن را  از هر منبعی مانند یک اف۳۵ دیگر و یا یک اواکس  به موشک   داده   از این رو تغییر در سرعت و زاویه  حرکت روی  امرام و البته میتئور  و میکا تاثیر ندارد  . به این روش جنگ ، جنگ شبکه محور میگویند که البته  نیاز به تجهیزات  دارد که از دست قدرت ها بر می اید ولی  همین توان را دست کم ار ۷۷ ندارد. البته نسخه  دوربرد ان برای پاکفا  در دست توسعه است که با نام ار ۷۷ ام شناخته می شود  و ۱۸۰ کیلومتر  برد دارد ولی مشخص نیست این نسخه چنین   توانی دارد ویا نه و حالا بماند که خود روسها از   خطوط ارتباط  داده استانداردی  شبکه محور  زیادی همانند لینگ ۱۱ و  ۱۶ در جهان غرب برخوردار نیستند

البته سوخو۳۵ میتواند موشک های رادار فعال ار ۲۷ را حمل کند که در  رزم هوایی برد بیشتر از اکثر موشک های رادار فعال غربی دارد ولی ار ۲۷ یک موشک رادار نیم فعال است  و تاثیر پذیری زیادی از جنگ الکترونیک دارد و کلا کارایی مناسبی نیز ندارد و  برای نمونه طی درگیری هوایی بین اتیوپی و اریتره در دهه ۱۹۹۰ میگ۲۹ ارتیره  سوخو۲۷ اتیوپی  ۲۴ موشک ار ۲۷  به طرف هم شلیک کردند که تنها یک پیروزی هوایی شامل شکار یک میگ۲۹ اریتره ای توسط سوخو۲۷ اتیوپی می باشد

سوخو35 با تکیه بر موشک ار77 همکنون شانس برابر در برابر حریفان غربی خود دارد(به غیر از اف35) ولی اگر روسها به سرعت فکمری برای نسل اینده موشک هی فروسرخ خود نکنند ممکن است سوخو35 دچار مشکل شود

سوخو۳۵ با تکیه بر موشک ار۷۷ همکنون شانس برابر در برابر حریفان غربی خود دارد(به غیر از اف۳۵) ولی اگر روسها به سرعت فکری برای نسل اینده موشک های فروسرخ خود نکنند ممکن است سوخو۳۵ دچار مشکل شود

اما در عملیات  تهاجمی زمینی … باید در این بخش سوخو۳۵ جمع کند و برود.. کلا همیشه روسها در این بخش مشکل داشتند. روسها همواره در زمینه  موشک های هوا به هوا  حتی اگر از غرب عقب می افتادند   به سرعت این عقب افتادگی را جبران می کردند و احتمالا با ورود نسخه جدید ار ۷۳ در دو سال  اینده با سامانه تصویر ساز حرارتی و نسخه جدید ار۷۷  این عقب افتادگی در زمینه سامانه تصویر  ساز و خط ارتباط داده برطرف  می شود (البته شاید)ولی در زمینه تسلیحات هوا به زمین  به دلیل تاکید   روسها همواره بر حجم اتش تاکید داشتند، همواره عقب هستند

سوخو۳۵ ،  ۱۲ جایگاه  جنگ افزاری دارد و میتواند تا ۸ تن سلاح را حمل کند. این رقم بسیار قابل توجه است . سوخو۳۵ از نظر میزان و حتی برد رزمی  از نمونه  های غربی چیز کم ندارد. در مقاله مربوط به سوخو۳۵ در مورد ارایش تسلیحاتی ان کفته شده است  و نمی خواهم  دوبار ان را تکرار کنم

سوخو۳۵ میتواند به میزان لازم موشک ضد رادار، ضد کشتی ، هوا به زمین  و بمب  در کنار سلاح هوا به هوا با خود حمل کند و با مخازن  سوخت خارجی که البته من هرگز تصویری  از انها ندیدم ولی کمپانی سوخو میگوید میتواند حمل کند برد لازم را دارد ولی پس عقب ماندگی در چیست؟؟؟ در فناوری سلاح است

 این بحث را در قیاس  میگ۳۵ و سوخو۳۰ هم نیز اورده ام  کمی تکراری است ولی باز می گیوم.. در ارتش های غربی شما سلاح های هدایت ماهوارهی و لیزری(هر دو هدایت  روی یک سلاح) را دارید که بر ضد اهداف  متحرک  و ثابت موثر هستند که هیچ برد انها  به ۱۱۰ کیلومتر  هم می رسد  انهم بدون پیشرانه تنها با کمک  بالچه های جمع شوند و سوار شدن مانند کلایدر بر امواج هوا (منظور اس دی بی یا همان جی بی یو ۳۹ است) و یا  سلاح های دوربرد کروز با برد ۵۰۰ و یا ۱۰۰۰ کیلومتر با دقت چند متر  و کاملا خودکار  مانند تاروس، استروم شادو   ویا ای جی یام ۱۵۸، ویا موشک های ضد زره پیشرفته چون بریمستون  …. این سلاح ها قدرت بالای به جنگنده های غربی میدهد و به انها اجازه میدهد تا بدون ورود به حریم هوایی دشمن ویا ورود به محدوده پدافندی دشمن هدف را نابود کنند . سلاح  مشابه ای در روسیه  وجود ندارد. واقعی این است   که اگرچه  سوخو۳۵ چه ۳۰ و ۳۴ وابسته بمب های  هدایت لیزری و ماهوار ای  و یا موشک های اینچنین با برد زیر ۱۵ کیلومتر هستند و تنها سلاح دوربرد فعلی عملیاتی   که البته به شکل گسترده در خدمت است خا ۵۹ است که ان نیز یک سلاح خودکار نیست و نیاز  به هدایت در مرحله اخر  دارد و برابر جنگ الکترونیک صدمه پذیر  است زیرا یک خط ارتباط  داده بین موشک و جنگنده تا اخرین لحظه  وجود دارد و کسب و قفل روی هدف  بعد از ۳۰۰ کیلومتر پرواز توسط  افسر اسلحه   انجام می شود  (برای اشنایی  با روش عملکرد خا ۵۰ اینجا را کلیک کنید ).

حالا بماند که در همان برد کوتاه یک رافال می تواند  تا S 12 بمب هدایت لیزری ماهواره ای AASM را حمل کند که بسته به ارتفاع بالا ۱۰ تا ۵۵ کیلومتر برد دارد و دقت زیر ده متر دارد که اصلا  بمب های هدایت لیزری و یا ماهواره ای  روسی چنین بردی ندارد بلکه میزان سلاح و سوخت در عملیات هوا به زمین نیز در نمونه غربی بیشتر است  . برای نمونه رافال توان حمل شش بمب aasm با سه مخزن سوخت  وچهار تا شش موشک هوا به هوا را حمل کند  ویا سوپر هورنت میتواند تا ۱۶ بمب جی بی یو ۳۹ را حمل کند  در حالی که یک مخزن و چهار موشک  هوا به هوا حمل میکند  ویا هشت بمب با  سه مخزن و چهار موشک ویا اف۳۵ هشت بمب با دو موشک ولی سوخو۳۵ در مرحله نخست   چنین سلاحی با برد و دقت AASM ویا  جی بی یو ۳۹ را   ندارد زیرا سری کاب روسی  زیر ۲۰ کیلومتر برد دارند یا هدایت ماهواره ای هستند و  یا لیزری  ویا اپتیک و نه مانند نسخه  های غربی لیزری ماهواره ای  و در مرحله دوم این میزان سلاح را نمی توان با ترکیب با سوخت حمل کند. البته سوخو۳۵ میتواند به اندازه کافی سلاح  هدایت شونده هوا به زمین  با سوخت و سلاح هوا به هوا حمل کند شاید نه به اندازه انواع غربی که چند خط بالاتر گفته شد  ولی واقعا در این زمینه کم کثری ندارد  و بیشتر مشکل فناوری سلاح های هوا به زمین و برد انها را دارد

در کل عدم وجود سلاح دوربرد دقیق  در  نیروی  هوایی  روسیه  بسیار مشهود است باید دید ایا  در اینده روسها کاری می کنند ویا نه

Sukoi_Takeoff_Magazine_Wide

سوخو۳۵ تنوع تسلیحاتی خوبی دارد ولی نه به خوبی انواع غربی که میتوانند از مهمات های دیگر کشورهای غربی استفاده کنند. همچنین انواع غربی مهمات های دوربردتر و دقیق تیر حمل میکنند که خطر یک تهاجم هوایی برای جنگنده را به عمق خاک دشمن به شدت کاهش میدهد

Rafale-Fighter-Aircraft-Indian-Air-Force-IAF-15

سوخوی۳۵ مانند همه تسلیحات روسی است همیشه  یک جای کار می لنگد  نمیدانم چرا این جماعت هرگز همه چیز را  درست گرد هم نمی اورند.. یکجا جنگنده چالاک است رادار ضعیف است(میگ۲۹)، یکجا  رادار قوی است چالاکی خوب است موشک رادار فعال نیست  برد رادار کم است(سوخو۲۷ ) یک جا رادار خوب است موشک هوا به هوای رادار فعال هم است  سطح مقطعی  یبزرگ است (سوخو۳۰  و ۳۵) یک جا همه چیز است تولید نمی شوند

سوخو۳۵ برای دفاع  هوایی جنگنده خوبی است . میتواند در رزم هوایی دست کم در برابر جنگنده های نسل ۴ و ۴+  غربی  در صورت وجود اموزش کافی و پشتیبانی  لازم به خوبی ظاهر شود ولی برای  مقابله با نسل پنجم هنوز دست کم روی کاغذ موارد زیادی لازم دارد اگرچه شاید با پشتیبانی اواکس  و یک نبرد شبکه محور در  دفاع از حریم هوایی حتی در برابر نسل پنجمی چون اف۳۵ هم به خوبی ظاهر شود ولی این مسئله نیاز به سطح بالای  از تداروکات  دارد . در زمینه  تهاجمی و حملات به خاک دشمن  برای مقابله با دشمن  در سطح متوسط خوب است ولی برای عملیات بر ضد یک دشمن با سطح پدافند بالا  که از شکاری های پیشرفته بر فراز  خاک خود  بهره میبرد اصلا مناسب نیست زیرا  سامانه و سلاح های تهاجمی کافی را ندارد الا که در اینده  سلاح های موثری روی این جنگنده نصب شد . در کل همکنون در زمینه رزم هوایی سوخو۳۵ کاستی های دارد ولی کاستی ها چندان بزرگ نیست الا که طی چند سال اینده روسها نتوانند در زمینه نبرد شبکه محور و موشک های تصویر بردار حرارتی  کاری بکنند که شکاف بین سوخو۳۵ و ۳۰ با جنگنده های غربی بیشتر شود  ولی در زمینه تهاجمی  بسیار پاینتر از جنگنده های غربی است الا که در اینده تسلیحات جدید رونمایی و البته عملیاتی شود

در کل سوخو۳۰ و ۳۵ سلاح های دفاعی خوبی هستند حالا سوخو۳۵ به دلیل سطح مقطعی کوچکترش بهتر ولی در عملیات  تهاجمی  نیاز به ارتقا تسلیحاتی و جنگ الکترونیک قوی دارند از جمله سوخو۳۰

البته مورد دیگری نیز در این میان است و ان نیز قیمت است . سوخو۳۵ حدود ۶۰ میلیون دلار قیمت دارد که تقریبا نصب اف۳۵ و کمتر از جنگندهای غربی  است و تنها گرپین در غرب  قیمت مشابه سوخو۳۵ دارد. قیمت کمتر تولید و اختلاف ارز باعث ارزان شدن تسلیحات روسی و چینی شده است  و در واقع بزرگترین برگ برنده روسها در بازار جهانی همین مسئله است .. البته این یک قیاس فنی بود و نه  قیمتی اگرچه یک مشتری دست دلواز میتواند تعداد بیشتری سوخو۳۵ نسبت به رقیبان غربی بخرد …البته تا زمان نگارش این مقاله تنها چین مشتری خارجی این جنگنده بوده و از قرار معلوم سوخو۳۰ مشتری پسند تر است شاید دلیلش دو کابینه بودن ان است که در ماموریتهای تهاجمی و حتی دفاع هوایی بهتر است همچنین  تولید تعداد بیشتری از ان نیز خود یکی از دلایل فراگیر بودن ان است

در نهایت ..چیزی که بسیاری از دوستان به ان توجه نمی کنند  این است که استفاده از یک جنگنده تابع شرایط مختلف است.. اینکه کار دفاعی است ویا تهاجمی اینکه  چه کشوری با چه پشتیبانی استفاده می کند .. ممکن است خود روسها و یا چینیها با در نظر گرفتن مقدوراتشان با سوخو۳۵ جنگنده نسل پنچ را نیز شکار کنند ولی یک کشور با اف۳۵ هم قربانی اف۱۶ شود.. پشتیبانی رادار، جنگ الکترونیک، سلاح، اواکس همه تاثیر دارند…همچنین این مسئله را نباید فراموش کرد که استفاده از سوخو۳۰ و ۳۵ در یک برنامه دفاعی در حالی که توسط سامانه های سام پشتیبانی می شوند میتواند برتری بسیاری بر همه رقیبان ایجاد کند و کار را به نفع مدافع تمام کند.

مقاله قیاس سوخو۳۰ با رقیبان

مقاله قیاس میگ۳۵ با رقیبان 

مقاله قیاس جی ۱۰ با رقیبان 

نام سوخو۳۵ تایفون رافال سوپر هورنت اف۳۵
طول ۲۱٫۹ متر ۱۵٫۹۶ متر ۱۵٫۲۷ متر ۱۸٫۳۱ متر ۱۵٫۶۷ متر
بلندی ۵٫۹ متر ۵٫۲۸ متر ۵٫۳۴ متر ۴٫۸۸ متر ۴٫۳۳ متر
وزن خالی ۱۸۴۰۰ کیلوگرم ۱۱۰۰۰ کیلوگرم ۱۰۳۰۰ کیلوگرم ۱۴۵۵۲ کیلوگرم ۱۳۱۹۹ کیلوگرم
بیشترین وزن ۳۴۵۰۰ کیلوگرم ۲۳۵۰۰ کیلوگرم ۲۴۵۰۰ کیلوگرم ۲۹۹۳۷ کیلوگرم ۳۱۸۰۰ کیلوگرم
موتور دو دستگاه موتور ساترون ۱۱۷ دو دستگاه موتور یوروجت دو دستگاه موتور ام۸۸ دو دستگاه موتور اف۴۱۴ یک دستگاه موتور  اف۱۳۵
قدرت هر موتور با پس سوز ۳۱۹۰۰ پاوند ۲۰۲۳۰ پاوند ۱۷۰۰۰ پاوند ۲۲۰۰۰ پاوند ۴۳۰۰۰ پاوند
بیشترین سرعت ۲٫۲ ماخ ۲ ماخ ۱٫۸ ماه ۱٫۸ ماخ ۱٫۶ ماخ
برد انتقالی ۳۶۰۰ کیلومتر با سوخت داخلی و ۴۵۰۰ کیلومتر با دو مخزن سوخت خارجی با سه مخزن خارجی ۳۷۰۰ کیلومتر با پنچ مخزن بیش از ۴۴۰۰ کیلومتر با سه مخزن خارجی ۳۷۰۰ کیلومتر با پنچ مخزن بیش از ۴۴۰۰ کیلومتر به سه مخزن سوخت خارجی حدود ۳۹۰۰ کیلومتر با سوخت داخلی ۲۲۰۰ کیلومتر با مخزن سوخت خارجی  نا مشخص ولی برخی منابع ۳۷۰۰ کیلومتر
رادار  اربیز کاپتور ار بی ایی-۲ APG-79 APG-81
بیشترین برد کشف ۴۰۰ کیلومتر بیش از ۳۰۰ کیلومتر بیش از ۲۵۰ کیلومتر بیش از ۳۰۰ کیلومتر بیش از ۳۵۰ کیلومتر
توان درگیری همزمان ۸ هدف ۶ هدف شش تا هشت هدف هشت هدف هشت هدف
ارایه فازی فازی غیر فعال فازی فعال در اینده در حال تجهیز شدن فازی فعال فازی فعال
توان نقشه برداری دارد دارد دارد دارد دارد
تسلیحات ۱۲ جایگاه و هشت تن سلاح ۱۳ جایگاه و ۷٫۵ تن مهمات ۱۴ جایگاه و ۹٫۵ تن ۱۱ جایگاه و۸ تن شش  جایگاه خارجی و چهار جایگاه داخلی با مجموع ۸ تن

گرداوری: عبدالحمید تارخ

 منبع اصلی برای دریافت بیشتر اطلاعات  مقاله :http://www.ausairpower.net

117+

کاربرانی که این مطلب را پسندیده اند:

  • avatar
  • avatar
  • avatar
  • avatar
  • avatar
  • avatar
  • avatar
  • avatar
  • avatar
  • avatar
دسته بندی شده در:
Copy Protected by Chetan's WP-Copyprotect.